16 Φεβ 2020

Ευχαριστώ, Βάϊε!

ΕΝΑ ΥΠΕΡΑΤΛΑΝΤΙΚΟ 
"ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ" 
- με τα χρώματα της αγαπημένης Πατρίδας

και μια αγκαλιά 

κυκλάμινα!

 


(αντιγραφή από την ευγενική ανάρτηση 
του Βάϊου Φασούλα
                           στο FACE-BOOK, 02-16-2020)
(Ταξιδεύοντας, Φωτο-σύνθεση Υιώτας, 2018)

Μοιρασμένη Αγάπη
                                Αγάπη δεν είναι.

«... ανάθεμάσαι, Μούσα, 
που εμπνέεις, δήθεν, 
τους δι-πάτριδες!

Μοιρασμένη Αγάπη, 
Αγάπη δεν είναι.
Τυφλή Αγάπη, πάλι Αγάπη δεν είναι.

Δεν είναι τούτη η καρδιά ισοσκελής,
ούτε η Αγάπη που φωλιάζει μέσα της, είν’ ισορροπημένη.
Κρυμμένες είναι και οι δυο, 
επιμελώς. 
Εύθραυστες
κι οι πτυχές που την καλύπτουν.
Πότε η μια, πότε η άλλη σαν δίδυμες ασφυκτιούν,
η δε στιγμή είν' άγνωστη
όταν εκάστη ξεπετιέται
πηγή απροσδόκητη.
 Όταν 
στο ζύγισμα τα πόδια σέρνονται
και αδυνατεί, επίπλαστο το νόμισμα, να βρει
ισοτιμία κι εξίσωση…
Μου λες:
«Καλή σου ημέρα και στις ρίζες σου, 
που θυμίζουν βαρυποινίτη
με αλυσίδες, χωμένες βαθιά στη γη. ... ... ..."
Το λυκαυγές του γυρισμού σου, 
θαρρώ δε θα το δεις ποτέ!
Τάχα κι εγώ το είδα; Χα! (Βάϊος Φ.)
Αυτές κι αν είναι αλυσίδες, 
ασήκωτες, Φίλε κι αδελφέ! Αυτές 
που μας σέρνουν στην άβυσσο
που ποτέ δεν υπολογίσαμε σωστά...
Βλέπεις,
εδώ είναι οι άλλες ρίζες μας, 
οι ζωντανές,
που μιλούν με ήχους αρχαίους,
γνώριμους, που σιγά μα σταθερά 
εξαφανιζόμαστε μέσα τους.
Αυτή,
η αμοίραστη Αγάπη 
θερμαίνει το κάθε αγκάλιασμα,
κυκλοφορεί ζεστό αίμα στο κάθε 
άγγιγμα,
επιστρέφει κάθε θυσία που δώσαμε
εις την ξένην...
Ο γυρισμός; Αυτός είναι Θάλασσα.
Εικόνα κόλπου, μικρού, και 
προσφιλούς,
όπου κρυφομιλεί με τις υπόγειες 
σπηλιές της Αρχαίας Ελίκης...
Πότε ερωτικοί παφλασμοί,
πότε άγριοι, αγγίζουν τους αλμυρο-
γδαρμένους κίονες, ντύνοντάς τους 
με μαγεμένα λουλούδια,
αθώρητα στα νοτισμένα μας μάτια.
Διώχνω βαθιά τα δάκρυα 
που ξεχείλισαν
και σε χρεώνω, 
αδελφέ διπλο-ξενητεμένε, 
για όλα 
τούτα τα κύματα.

Στο χώρο που έχτισες όλους σου
τους πόθους, σου
στέλνω φιλί με τις ορδές 
των ανέμων που με πλαισιώνουν,
σπόροι να γίνουν κι ευωδιές 
στον κήπο σου.
Ευχές 
φορτωμένες σκέψεις όμορφες
και κτύπους της καρδιάς, 
της μοιρασμένης...

Υιώτα "ΑΣΤΟΡΙΑΝΗ"
και Δημήτρης,
Από το "Μακρονήσι" που κρατάει τις αγάπες μας.
Να είστε όλοι καλά.


Top of Form


10 Φεβ 2020

50 χρόνια μαζί !!!


ΟΚΤΩ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
ΟΚΤΩ ΤΟ ΒΡΑΔΥ
στην πανέμορφη εκκλησία 
ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ,
ΑΘΗΝΑ...
Χαρούμενος Φλεβάρης: 50 Χρόνια μαζί!


18250 μέρες και νύχτες... 
Ποιος μετράει τα δίσεκτα, 
ποιος λογαριάζει 
τα όνειρα...,
τα τριαντάφυλλα, τα αγκάθια, 
τις λύπες, τα χαμόγελα,
ποιος 
ζυγίζει τα αγκαλιάσματα...

Ποιος τα πρώτα κλωνάρια μας
και τα κλωνάρια τα δικά τους...
Ποιος 
της καρδιάς τις ανάσες,
ποιος της ΑΓΑΠΗΣ το βάρος.

Είθε να είμαστε όλοι μαζί για άλλα τόσα χρόνια!

Σύμπτωση, ή καλός οιωνός,
ανήμερα, 
το μαγικό πλησίασμα της Σελήνης...

Φίλες και Φίλοι, όλοι ξεχωριστοί,
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ
για τις ευχές σας, στο σπίτι, 
στο Φέις-Μπουκ,
και πέραν του Ωκεανού...
Είθε οι καρδιές σας να ευωδιάζουν πάντοτε.

Υιώτα και Δημήτρης



5 Φεβ 2020

ΛΕΙΟ ΛΙΘΑΡΙ


ΛΕΙΟ ΛΙΘΑΡΙ


(σχέδιο Υιώτας. 2014)

ΛΕΙΟ ΛΙΘΑΡΙ


Λείο, καλοπλασμένο το λιθάρι 
όταν στοχεύουμε στην εύγλωττη επιφάνεια του νερού. 
Τσακίζουμε τα πόδια.  Λυγίζουμε το σώμα ωσάν κλαδί καταπιεσμένο από άγριους αγέρηδες,-ίσως από το ίδιον βάρος- τινάζουμε το χέρι να το εξακοντίσει, 
να φτερουγίσει -λες και προκλητική ευεξία στην υγρή επαφή, 
να σχεδιάσουμε κύκλους χαριτωμένους. 
Κύκλους που απλώνουν κι ανοίγουν, τυλιγμένους σε παιγνιδιάρικο θαυμασμό, ως που να βρει το βάρος του, 
το λείο λιθάρι, να καταποντιστεί 
στην δική του άβυσσο...

Λείο, ή όχι, άβουλο λιθάρι είμαστε.

Λειαίνουμε την επιφάνεια να ευκολο-γλιστράμε, αίλουροι στις αντιξοότητες. Λησμονούμε την αρχή της εκκίνησης. Ευαγγελιζόμαστε με άσκοπα σκαμπανεβάσματα, ξεπλένουμε 
την αρμύρα των δακρύων με 
την ευεργετική βροχή, συνδέουμε 
την αγριάδα της θάλασσας με τα μαύρα σύννεφα της αμαρτίας.

Με πανιά σχισμένα, με κατάρτια σπασμένα πνιγόμαστε σε ρηχό κόλπο ή βουλιάζουμε 
Αρνούμαστε εγωϊστικά 


                             (Φωτο-σύνθεση Υιώτας. Τα βήματα του Φεγγαριού. 2014)


την έσω αναθεώρηση. 
Παραβλέπουμε την εσώτερη βάπτιση.
Διαγράφουμε την θεία αναγέννηση.



Οι αρτηρίες μας, αγωνίζονται δύσκαμπτες 
από την τροφοδότηση της εφήμερης ευχαρίστησης. 

Του δε χειμώνα η άκοπη νάρκωση
τους αρμούς σκουριάζει. 
Οι διαδρομές; αστόχαστες. 
Σύντομα θα μας ξυπνήσει πολύβουη, πολύχρωμη, ακατάληπτη, η ορμή 
της Άνοιξης. 
Οι φωλιές, απροετοίμαστες.
Η καρδιά, ανέτοιμη. Οι φωνές αταίριαστες. Ο νους σε υπνηλία. Στο βάθος τού είναι 
της εγρήγορσης οι φόβοι νωθροί, ασχημάτιστοι . 
Γύρω, καραδοκούν οι σαρκοβόροι γύπες, για τρυφερά θύματα. Για μυαλά αζύμωτα.
                                       (Φωτ. Υιώτας. Μαρτιος 2007)

Ακάθεκτη καλπάζει η Άνοιξη. Ευφραίνει αισθήσεις. Προγραμματίζει επίπονα σχέδια. Διδάσκει. Και απαιτεί.

Συχνά, συγχωράει τους αδαείς.
Γνωρίζει την αναλγησία του θανάτου.
Θερμαίνει κι αγκαλιάζει την Αγάπη.
Μισεί και εξανίσταται στην εσκεμμένη προδοσία της αθωότητας.

Γυρίζει αντίθετα το πρόσωπο 
στην τέχνη του κρυμμένου μίσους.
Κουράζεται στην ανώφελη επανάληψη 
του λάθους. Κι αδιαφορεί.
Οι πυρκαγιές δεν την αγγίζουν. 
Έχει τις θύελλες.

Σε ανοιχτή παλάμη δεν κρατιέται 
το ζείδωρο ύδωρ.

Η Άνοιξη θέλει δύναμη. 
Απαιτεί πάθος. Αλλιώς εκδικείται. 


            (Υιώτας, Τουλούζ. Γουέστμπερυ, 2007)

Κι εμείς, λείο λιθάρι, επιφανειακά καλοπλασμένο, πνιγόμαστε σε ρηχό κόλπο ή σε βαθύ ωκεανό. 

Καταποντιζόμαστε στην δική μας άβυσσο, στην απύθμενη αγκαλιά της θάλασσας 
από όπου κάποτε ξεκινήσαμε, έρμαιοι,
στην κατεύθυνση των ανέμων.

************

Πάντα με την αγάπη και την υπομονή,
Φίλες και Φίλοι μου.
Υιώτα