19 Φεβ 2019

ΜΙΚΡΗ ΜΑΓΙΣΣΑ







(Φωτο-σύνθεση  Υιώτας. 2019)


ΜΙΚΡΗ ΜΑΓΙΣΣΑ    (02-19-19)



Κάποτε, κάποιοι θα το πουν πως ήταν

μάγισσα μικρή κι ατίθαση. Αφού στριφογυρνούσε

στο κάθε φύσημα του αγέρα κι άφηνε

στη διψασμένη ακρογιαλιά της Αρχαίας Ελίκης

μικρές λακκούβες για να κολυμπούν

άδεια κογχύλια και ψαράκια ανώριμα .


Αφού 

τη θάλασσα παράβγαινε στου νου τα κύματα

κι ανάδοχος γινόταν σε κάθε βράχο αρσενικό

που αναζητούσε έρωτα αρμυρό, σεληνιασμένο,

σπάζοντας δίχως έλεος των καραβιών τα όνειρα

που ορίζοντα δεν έχουν. 


Μάγισσα μικρή, που βάφτιζε

με ονόματα καινούρια τον κάθε άνεμο, 
την κάθε μέρα.

Αφού τις πέτρες έσπαζε να ακούσει 

τη φωνή της σιωπής, αφού ιχνογραφούσε 
τον κάθε ρόγχο, τον κάθε ψίθυρο, 
την κάθε ανάσα από τις νύχτες της πάγκαλλης Θεάς που λυτρωμό δεν είχε.


Κάποιοι, κάποτε, θα πουν ότι αόρατη γινόταν

σαν με τις λέξεις χόρευε 

και παθιασμένα αψηφούσε τον πόνο που έγδερνε της καρδιάς το κέλυφος και στέρευε 
των ματιών τις βρύσες. 

Κι αυτή, 
σαν μάγισσα μικρή κι ατίθαση,
υποψήφια του "κάποτε"

θα κρύβεται πίσω από τα πέπλα της σελήνης 

σαν παραδίνεται

στου ήλιου το ανέβασμα 

για να γλυκάνει ο κόσμος.





(φωτο-σύθεση Υιώτας. 2018)


Φίλες και Φίλοι μου, εδώ είμαι!
Μοιάζει να καταφέρνω να σας 
"βλέπω συχνότερα"

Πάντα με την Αγάπη μου
Υιώτα







10 Οκτ 2018

ΤΑ Χ Ε Λ Ι Δ Ο Ν Ι Α Ε Π Ι Σ Τ Ρ Ε Φ Ο Υ Ν ...


Κυλά ο χρόνος ανεμπόδιστος. Το ρολόι του,

δεν επαναφέρει τα σπασμένα όνειρα. 

Φτεροκοπούν, σαν τρομαγμένα χελιδόνια,

στο βάθος το απύθμενο, στην αγκαλιά 

της νύχτας, της απύθμενης.

Τα χελιδόνια, μόνο στα προσωρινά όνειρα

επιστρέφουν ...

(Φωτο-σύνθεση  Υιώτας. 2017)


Φτεροκοπούν με το βοριά, οι μαργαρίτες. Γνωρίζουν το μέλλον τους. Δεν παύουν, όμως,
να ανθίζουν ξανά και ξανά...
(Φωτο-σύνθεση Υιώτας. 2017)


Με τις κακοκαιριές, ζαλίζονται τα δεντρόφυλλα.

Χορεύουν σιγο-ψιθυρίζοντας  τον χορό τον 

ύστατο, ώσπου να γίνουν ένα με τη σάρκα 

της αχόρταγης γης.

( Φωτοσύνθεση Υιώτας. 2017)

Τα κογχύλια, συναθροίστηκαν να μοιραστούν
καλοκαιρινές αναμνήσεις. Άλλες γοητευτικές.
Άλλες άσχημες. Η τύχη δεν ξεχωρίζει...

(Φωτοσύνθεση Υιώτας. 1995)

... Κι όλα αυτά, γιατί τα δυό μας "χελιδόνια" τιτιβίζοντας στην αυλή, γεμίζουν 
τις καρδιές μας
το αναγκαίο οξυγόνο της επομένης μέρας...


                  Τα χελιδόνια

Στην γειτονιά μας
φωλιές δεν χτίζουν τα χελιδόνια.
Τα τιτιβίσματα που ακούς να τρυπούν τα αυτιά μας
έρχονται από το προαύλιο που οργώνουν
τα ξεπεταρούδια.

Σπαθιά τα μάτια τους. Βέλη οι φωνές τους.
Το τρυφερό τους σώμα, λάστιχο γίνεται,
στην ηλιο-φλόγα ψήνεται της άθλησης 
και της πειθαρχίας.

Σας αγαπώ εύπιστα αϊτόπουλα, 
ή
και αθέλητοι γύπες του αύριο. 

Θλίβομαι, με φόβο κρυφό κι ανομολόγητο, 
για τους απρόσμενους κεραυνούς
που ελλοχεύουν 
στον όμορφο κόσμο
που σας φέραμε…

Το ένα από τα ... χελιδόνια μας

...Κι ως έρχεται η "αποκριάτικη" γιορτή του Χάλλογουήν,
μια ακόμη πρόσφατη "φωτο-σύνθεσή μου" με τίτλο:


("Η σπασμένη άρπα" 2018)


  ΞΕΡΩ 
 ότι δεν είμαι "συνεπής" με τις αναρτήσεις, εδώ   
 που αρχίσαμε με τόση όρεξη επικοινωνίας... 
 Ήταν μια άλλη σελίδα που κατά κάποιο τρόπο 
 μας γοήτευσε...  
 Οι δεκαετίες της προηγούμενης δημιουργίας-συμμετοχής   στα ομογενειακά, ... παραμερίστηκε. 
 Μα κι ο κόσμος άλλαξε!  Κυρίαρχος και η απόσταση.
 Είχε αρχίσει η εποχή της "αθέλητης, της οδυνηρής   σιωπής"...  πολλά τα : "και..."
 Εδώ, ήταν η αλλαγή.  Φαινομενική κι αυτή...

  Ξεφυλλίζω τις πρότερες αναρτήσεις, τα "σχόλια", τις         αυθόρμητες στιγμές ευαισθησίας... κι ΕΔΩ αλλάξαμε.
  Κι ΕΔΩ η φρούδα προβολή, με όλες τις γεύσεις...

                                  Προτίμησα
                    Μια σιωπή-ανακεφαλαίωση.

 Κάποτε, είπαμε πολλά...  Κάπου διαπιστώθηκε μια   αδράνια, κάποτε ακόμη και μια κάποια " επίθεση"...
 Έδωσα περισσότερο "βάρος" στις μικρές μου 
          δημιουργίες: τις "Φωτο-συνθέσεις"  μου. 

Ποτέ όμως δεν έπαψα να σας σκέπτομαι!
  Πάντα με την Αγάπη,
  Υιώτα