14 Νοε 2008

ΑΛΗΘΕΙΑ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΑΣ;


Φίλες και Φίλοι,

με κλασσικό αλαβάστρινο λευκό, Τέχνη ξεχωριστής ομορφιάς και πρόκλησης, ελπίζω ο Έρωτας να σας πάρει τη Ψυχή και η... αίσθηση την Έμπνευση!

Το ποίημά μου "ΕΡΩΤΑΣ" (Απρίλης, 2004, δίγλωσσο, για το Πόετρυ Φόρουμ οφ Νιου Γιορκ, Ν.Υ.) το αποδώσαμε σαν ένα μικρο-σκετς... Στην ελληνική του αρχική γραφή, φυσικά, διατηρεί τον παραδοσιακό ρυθμό.
Εύχομαι να σας αρέσει.
Υιώτα

ΕΡΩΤΑΣ

-Μαμά, Τί είναι Έρωτας;
Ρώτησε το αγόρι
που χθες το βράδυ φίλησε πρασινο-μάτα κόρη.

Χαμόγελο αινιγματικό στης μάνας του τα χείλη:
-Για δες τον! ούτε δώδεκα, κατσίκι του Απρίλη,
και να ρωτά για έρωτα!

Τί να του απαντήσει;
Με πόσα λόγια πειστικά τον έρωτα να ντύσει,
αφού κι αυτή δεν έμαθε έρωτας τί σημαίνει
με χίλια τόσα όνειρα που ήταν φορτωμένη!

-Αγόρι μου, ψιθύρισε, ο Έρως είναι... Τέρας!
Μα, θα στα πει καλύτερα, σε λίγο ο πατέρας.

(Εκείνος, ξεροβήχοντας, με το βαρύ του ύφος)

-Αλήθεια λέει η μάνα σου!
Ο Έρως είναι... τύφος!
Σαν Τέρας; Χίλια πρόσωπα! Σαν... Τύφος; Σε τρομάζει!
Σε βρίσκει απροετοίμαστο; Σε λιώνει. Σε δαμάζει.

Άλλες φορές, είν' όνειρο...

Σ' άλλες φορές, γλυστράμε...

Μα τώρα, πες στη μάνα σου, τί έφτιαξε να... φάμε
γιατί δεν είδα νηστικό έρωτα να χορεύει...
και, μάθε, ο πατέρας σου ποτέ δεν χωρατεύει!

Την άλλη μέρα, το παιδί άφησε το θρανίο.
-Εγώ,
θα βρω εξήγηση, δίπλα, στο καφενείο...

Ρώτησε κάποιο νεαρό που έπινε μια μπύρα:
-Εσύ, που πίνεις μοναχός, θάχεις μυαλό, και πείρα.
Πες μου: Τί είναι έρωτας;
Μου είπαν είναι Τύφος. Αρρώστεια. Τέρας, άγριο...!

-Μικρέ μου! Με τί ύφος
μας βάζεις ερωτήματα προτού να μεγαλώσεις!
Ο έρως είναι καρπαζιά, αν το μυαλό θολώσεις...

Η σερβιτόρα, γέλασε.
-Έρωτας είναι χρήμα!
Δίχως το φιλοδώρημα, εγώ δεν κάνω βήμα!

... Κι ο γέρος, που τους άκουγε:

- ... Έχεις πολλά να πάθεις...
παιδί!
Γύρνα στο σπίτι σου... Όταν σε βρει, ΘΑ ΜΑΘΕΙΣ...
.
... Ερωτευμένοι του... Χθες και του Σήμερα,
με τη καρδιά ή και με το νου...
Σας περιμένω, αν τολμάτε!!!
.
Υιώτα

22 σχόλια:

ΜΗΘΥΜΝΑΙΟS είπε...

Υιώτα,
τολμώ να εκφέρω τη γνώμη μου: Είναι ένα συναίσθημα που το έχουμε νιώσει όλοι μας λίγο πολύ στη ζωή μας… Χτες, σήμερα, με την καρδιά, με τον νου με όλα... Αυτή είναι η ουσία της ζωής: να βιώσεις τον έρωτα με όλη την ψυχή σου, με όλη την καρδιά σου, με το κάθε μέλος του σώματός σου… Γιατί, Έρωτας είναι θαρρώ> ο θρίαμβος του παραλογισμού πάνω στη λογική! Η γλυκύτερη πίκρα και η πικρότερη γλυκύτητα.

Ο ερωτοχτυπημένος δωδεκάχρονος του ποιήματός σου, μέσα στην αθωότητά του, προσπαθεί, με κάθε τρόπο, να κάνει ανθρώπινο τον Έρωτα, μα εντελώς ανθρώπινος δεν πρόκειται να γίνει...
Άλλωστε, ο έρωτας είναι μία κατάσταση που υπόκειται σε συνεχείς προκλήσεις, μπορεί να ανανεώνεται συνεχώς, να αποδυναμώνεται, να εξελίσσεται, να σβήνει ή να δυναμώνει!
Πάντως το υπέροχο είναι πως ο μικρός γνώρισε τον έρωτα (ευτυχώς!) πριν γνωρίσει το σεξ. Το αντίθετο θα ήταν καταστροφικό για την ηλικία του...!

Αφιερώνω, τέλος, σε όλους τους επισκέπτες σου το ποίημα της Κικής Δημουλά:Ο ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ>
"Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες…"

pylaros είπε...

πω!πω! μπλέξαμε πάλι, άρα τι να είναι ο έρωτας;
Άρα πόσοι να τον έχουν νιώσει;
Ο Έρωτας παιδί μου είναι τυφλος, είναι σκλάβος, είναι μια ψυχική παθειάρικη αρρώστεια, σου κλέβει την προσωπικότητα, τον εγωισμό την περηφάνεια σου, κι όλα αυτά τα ανακατεύει με μια γλυκειά κουτάλα, όπου υπερισχύει ένα καινούργιο αίσθημα, που ποτέ σου δεν είχες γνωρίσει πριν. Έτσι γίνεσε ευτυχισμένος, πετάς το εγώ σου στα σκουπίδια, γίνεσε σκλάβος, πετάς στα ουράνια και το κυριότερο δεν βλέπεις πάρα πέρα.
Το πόσο διαρκεί; ε! αναλόγως, πάντως είναι πολλοι που διαρκούν χρόνια.
Επίσης θα ήθελα να παρατηρήσω ότι έωτας και σεξ είναι δυο διαφορετικά πράγματα...

Γαβριήλ

mareld είπε...

Σας περιμένω, αν τολμάτε!!!

Τι; Πως;

Και βεβαίως τολμάμε Ηλιανθάκι μου!
Ήρθα όχι για να σου αποδείξω ότι τολμάω αλλά γιατί με ψάχνεις..

Έρως ανίκατε μάχαν. Σοφοκλής
"Και τώρα ο έρωτας ο λυσιμελής με παρασύρει." - Σαπφώ
Ένα αόρατο άστρο ανάμεσά μας δημιουργεί την έλξη της σάρκας. Κι αυτή η έλξη τους ήρωες και τους αυτόχειρες, την τέχνη και το έγκλημα. Σαρώνοντας κάθε φραγμό, σαν την τέλεια επανάσταση. Δημήτρης Βάρος
Ο έρωτας ανήκει σε εκείνους που δέχονται να φτάσουν στα άκρα για χάρη του. Τομ Ρόμπινς

Ήταν ένα πρωί Σεπτέμβη.
Ήμουν 18χρονών.
Ανοίγω τη πόρτα μου και βγαίνω στο πεζοδρόμιο,να φύγω για τη σχολή.
Κοιτάζω αριστερά και η ματιά μου συναντάει δυο πράσινα μάτια.
Με χτυπάει κεραυνός!
Η φωτιά αυτή που με έκαψε ακόμη με καίει και θα με καίει..έφτασα στα άκρα..εκεί που σήμερα καταλαβαίνω πως μόνο οι τολμηροί φτάνουν αλλά και οι ευσυναισθηματικοί, οι διαισθητικοί αφήνονται..
οι διαδρομές μου πολλές και η επιμονή μου μεγάλη για να εξακριβώσω τα μυστήρια της ύπαρξης..

Σήμερα ξέρω..

"Ο κεραυνοβόλος έρωτας δεν είναι καθόλου επιπόλαιη επιλογή, όπως λένε. Αντίθετα είναι ο σπινθήρας, που πυροδοτεί την βαθιά οικειότητα μεταξύ μιας εικόνας ,εν μέρει συνειδητής και εν μέρει ασυνείδητης, και του προσώπου που ερωτευθήκαμε κεραυνοβόλα: Είναι αυτός ή αυτή που εκφράζει τις πιο συχνές και απαιτητικές επιθυμίες μας ,τους πόθους μας, που στοιχειώνει τα όνειρά μας.

Η ταχύτητα λοιπόν που χαρακτηρίζει τον κεραυνοβόλο έρωτα σημαίνει την ομοιότητα του ατόμου, που ερωτευόμαστε, με το μοντέλο που έχουμε μέσα μας, εκείνο το μοντέλο συντροφικότητας, που ο βαθύτερος εαυτός μας γνωρίζει ότι θα μας επιτρέψει να ολοκληρωθούμε ψυχολογικά, δηλαδή να γίνουμε ευτυχισμένοι. Αν και η ευτυχία είναι συνάρτηση της εξέλιξης και της ολοκλήρωσής μας, ο κεραυνοβόλος έρωτας περικλείει μια μεγάλη αντίφαση: Την επιθυμία για εξέλιξη και τον φόβο της ανατροπής".

Στα παιδιά μου είπα να ζήσετε ερωτικά!

Γλυκά φιλιά ματάκια μου!

mareld είπε...

Ηλιανθάκι μου!

Εσύ που με το χάρισμα του λόγου φωτίζεις τα σκιερά..αλλά και τα μεγαλόπρεπα αποκτάνε τη δική τους υπόσταση!

Ο Πλάτωνας θεωρούσε τον έρωτα μία θεία τρέλα, ένα παραλήρημα εμπνευσμένο από το Θεό. Όταν είμαστε ερωτευμένοι, είμαστε έτοιμοι να κατακτήσουμε τον κόσμο. Στο "Συμπόσιον", η Διοτίμα εξηγεί στο Σωκράτη ότι ο έρωτας είναι επιθυμία για αιωνιότητα. Ο έρωτας είναι μία διαδικασία ωρίμανσης, γιατί ερωτευόμαστε όταν είμαστε έτοιμοι να διαφοροποιηθούμε, όταν είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε ζωή, να αφήσουμε πίσω το παρελθόν και να στραφούμε στο μέλλον.

Έσω Έτοιμος!!!!

Πολλά φιλάκια!

mareld είπε...

«O έρωτας
Tο αρχιπέλαγος
κι η πρώρα
των αφρών του.
Kι οι γλάροι των
ονείρων του
Στο πιο ψηλό
κατάρτι του
ο ναύτης ανεμίζει.
Eνα τραγούδι.
O έρωτας
Tο τραγούδι του.
Kι οι ορίζοντες
του ταξιδιού του.
Kι η ηχώ της
νοσταλγίας του
Στον πιο βρεμένο
βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει ένα καράβι»

Γλυκά φιλιά σε όλους σας!

mareld είπε...

Ηλιανθάκι μου!

Να χαίρεσαι το παιδάκι σου!
Να τα εκατοστήσει!

Φιλιά και στις δυο σας!

ΑΣΤΟΡΙΑΝΗ είπε...

Φίλοι μου,
...Κι ύστερα σου λένε:
-Τι "κολάτε" σ΄αυτό το "κουτί" και χύνετε το είναι σας εκεί μέσα! (πρώτος λαλήσας:ο... σύζυγος!)

Δεν με νοιάζει τί λέει,
μαζί κι ο καθένας που ΔΕΝ εννοεί, δεν καταλαβαίνει ότι
η διαμαντένια αυτή επικοινωνία είναι από τα δώρα που το Υπέρτατο Ον -μέσω της τεχνολογίας-
μας χαρίζει για να αξιολογήσουμε τον δικαιωματικά ΔΙΚΟ μας χρόνο!

"...η γλυκύτερη πίκρα και η πικρότερη γλύκα..."
Στράτο μας, αγαπημένε!
Είναι! Είναι! Είναι!

"...σου κλέβει την προσωπικότητα, τον εγωϊσμό, τη περηφάνεια σου..."
Δυστυχώς, Γαβρίλη μου!
Γιατί?
Διότι όταν συνάντησες τον ήλιο,
τον κοίταξες κατάματα
και τόλμησες στην ώθηση
να τον εναγκαλιστείς,
να δοκιμάσεις και να δαμάσεις
την ίδια σου την Τόλμη...

"...Για δυο πράσινα μάτια...
...με χτύπησε κεραυνός...
...κι είπα στα παιδιά μου:
να ζήσετε ερωτικά... "

Τί κι αν "είπαν άλλοι για τον Έρωτα"
Μαρέλντ μου,
αγαπημένη,
σοφοί ή κι αθάνατοι!

Εκείνο που "τόλμησες"
-εκείνο που τολμάμε, όσοι είμαστε τυχεροί να κοιτάξουμε τον ήλιο κατάματα και να μη ... τυφλωθούμε, ή, τουλάχιστον μερικώς (!)...
εκείνο είναι που δίνει την υπέρτατη ώθηση στη ζωή μας.
Να δίνεις, να δίνεσαι,
και ενώ ενδόμυχα, περιμένεις ίση ή και μεγαλύτερη ανταπόδοση (διότι εκείνο που δίνεις είναι τόσο μεγάλο, τόσο Θείο, που ναί, νομίζεις, ελπίζεις και κάπως απαιτείς να αναγνωριστεί
η ... παντελής προσφορά σου...) και ενώ
μέσα σου λες:
Πρόσεχε! Δίνε λίγο-λίγο,
να μην είσαι ευάλωτος,
ο ήλιος, είτε καλοκαιρινός,
είτε χειμωνιάτικος...
ΚΑΙΕΙ τα μάτια, λειώνει το είναι, σε αλλάζει εσωτερικά κι ίσως κι εξωτερικά...
...κι εσύ, αρπάζεις τον κεραυνό, τυλίγεσαι, φλέγεσαι
και λες ότι αυτή είναι Ευτυχία,
η μοναδική, δική μου ευτυχία, και δεν υπολογίζεις τίποτα,
δεν δίνεις λογαριασμό σε κανένα...

ΞΕΡΩ
πως να χειριστώ τον κεραυνό,
διότι δίνω το Είναι μου...
το μέλλον μου, ότι καλύτερο,
ότι το πολυτιμότερο έχω...
Δίνω
την Αγάπη! την Αφωσίωση! τη Θυσία!
... και περιμένω την ανταπόδοση!!!

"Έσω έτοιμος!!!"

Μαρέλντ μου,

πρώτα θα πρέπει να μας μάθουν να είμαστε έτοιμοι για να ερωτευτούμε, δίχως αντάλλαγμα, δίχως απαιτήσεις... διότι ΕΜΕΙΣ είμαστε εκείνοι που ερωτευόμαστε...
Μα, ποιο όνειρο γίνεται όραμα,
ποιο... λαχείο είναι σίγουρο ότι θα κερδίσει...
ποιος ΕΙΝΑΙ δυνατός να χειριστεί τον παντοδύναμο Έρωτα!
Να!
Γι΄αυτό σας είπα να ...τολμήσετε!

Διότι
Αν αρχίσει πηγή να κυλάει, ψάχνοντας να βρει το δρόμο της,
αν αρχίσει ... πληγή να ματώνει ευελπιστώντας να μειώσει
το κρυφό φαρμάκι της,
αγκαλιά δεν υπάρχει
να χωρέσει την μυστική ώρα
της θύμησης...

Σας αφήνω για τώρα,
βροχή, βοριάς, νύχτα
της κρυμμένης πανσελήνου,
Γιώτα

Ιουστίνη Φραγκούλη είπε...

Τα περι έρωτος ερωτήματα και τις απαντήσεις τα έθεσαν οι προλαλήσαντες και με καλύπτουν απόλυτα.
Ερωτας είναι να γράφει η Γιώτα για τον Ερωτα και να της απαντούμε όλοι εμείς αμήχανοι, κεραυνοβολημένοι απο το ποίημά της καταμεσής Νοέμβρη.
Φιλιά απο το κατσουφιασμένο Μόντρεαλ

ΑΣΤΟΡΙΑΝΗ είπε...

Γλύκα μου εσύ!
Πάντα γοητευτιική και ευγενική.
Ευχαριστώ για την επίσκεψη!
Κι εύχομαι ο ΄Ερωτας ποτέ να μη σ' εγκαταλείψει... (λες και μπορεί!!!)
Δική σου,
Υιώτα

epikouros είπε...

ΙΘΑΚΟΣ: Καλησπέρα σου Αστοριανή χαρά μου. Είμαστε εδώ γιατί άκουσε ο ένας τα μηνύματα του άλλου. Είμαστε εδώ γιατί όλοι πονέσαμε από του έρωτα τα βέλη. Ο έρωτας ΔΕΝ μαθαίνεται καλή μου. Απλά τον βιώνεις.!!!!!! Στις μακρινές τια χώρες είναι περασμένες οι ώρες. Εγώ σαν ΠΟΝΤΙΟΣ από την Πάτρα κατά γένος & συνείδηση ΔΕΝ έμαθα να αγαπώ τις ξένες γλώσσες. Σαν το σφουγγάρι όμως ρουφάω την γνώση των αρχαίων. Προσπαθώ να μάθω. Ενας Μηχ Ηλεκ Μηχ/κος που ασχολείται με τον άνθρωπο & την Φιλοσοφία μαζί με την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Διάβασε λίγο & τους Λυρικούς ποιητές ίσως βρεις απαντήσεις στα ερωτήματά σου. Λίγο τον Πίνδαρο. Οι λύσεις είχαν δωθεί από τους προγόνους μας μόνο που τους ξεχάσαμε εμείς οι Νεοέλληνες. Εγραψα στον αδερφό μου τον ΕΠΙΚΟΥΡΟ ότι η αγάπη ΔΕΝ είναι φυλακή, αλλά βάλσαμο. Ο έρωτας είναι ή ίδια η ζωή μας. Ζεις... αναπνέεις... αισθάνεσαι. Νιώθειςσπουδαίος... πετάς. Γίνεσαι ένα με κάποιον άλλον. Οδοιπόροι εμείς της γης ταλαίπωροι ψάχνουμε ένανα σκοπό στην ζωή μας, αναζητώντας την ΕΥΤΥΧΙΑ. Και να το θαύμα. Ερως κεραυνοβόλος. Αύξηση σφιγμών... κοκκίνισμα... ταχυπαλμίαες... χτυποκάρδια... ανησυχίες... δάκρυα... χαρά..!!! Ολα ανάμικτα. Ολα μαζί. Αστοριανή ακούμε το μήνυμά σου. Ηρθαμε στο προσκλητήριο. Απαντες παρόντες. Φώναξε..ισως σε ακούσουν κιάλλοι & έρθουν. Οταν ο έρωτας σου κτυπήσει την πόρτα.... δεν θα σε ρωτήσει αν θέλεις.. Παραδίνεσαι άνευ όρων με την θέλησή σου μάλιστα. Ομως αυτό είναι που μας κάνει διαφορετικούς. Ομως η ευτυχία είναι άπιαστο πουλί. Ζήσε λοιπόν μέσα στον ευδαιμονισμό & κράτα τις στιγμές ευτυχίας σαν ένεση ΧΑΡΑΣ. Οι καλές μας στιγμές είναι λίγες... Ας τις κρατήσουμε ενθύμιο για να το τέλος του δρόμου. Ο Αλλος ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ από την ΙΘΑΚΗ του ΚΑΒΑΦΗ.

ΑΣΤΟΡΙΑΝΗ είπε...

Καλώς ήλθες
"στη θύρα του νου και της καρδιάς" καινούριε φίλε της Ιστοσελίδας μας...
Τώρα, αν είναι η μετα-μεσονύκτιος...ώρα, δεν πολυ-κατάλαβα... Είσαι ο ΙΘΑΚΟΣ, ή ο Επίκουρος, ή και τα δύο μαζί?
Όσο για τον Έρωτα, όπως γράφεις= "..όταν ο έρωτας σού κτυπήσει την πόρτα... δεν θα σε ρωτήσει αν θέλεις..."
προσωπικά, ΔΕΝ θέλω τίποτα, φίλε Τάσσο, όσο παιρνάει ο καιρός (38!χρόνια στις 8 του Φλεβάρη, με τον ίδιο... άνδρα)... κι είμαι περισσότερο ερωτευμένη από τότε που τον γνώρισα...
αλλού είναι το ...προβλημα, σε πολύ κοντινό μου πρόσωπο, που με θλίβει...
Ότι και να λένε οι ...σοφοί, κάπου πιο πάνω έγραψα τις απόψεις μου...
Χαιρετισμούς στην ωραία Ιθάκη,
Υιώτα

LIA είπε...

Αστοριανή, καλησπέρα, από την όμορφη Κρήτη. Σε συναντώ στο σπίτι της αγαπημένης μας φίλης, marled, και αφήνω λίγα λουλούδια στην αυλή σου, για τον έρωτα.

«Πάψε να ζητάς όλη την αλήθεια,
τι είναι ο έρωτας μη με ρωτάς, μη με ρωτάς.
Ψάχνε να τη βρεις μες στα παραμύθια,
τώρα δε μπορείς, είναι νωρίς, είναι νωρίς.» Αυτά μας τραγουδά η υπέροχη φωνή,
της Δήμητρας Γαλάνη, σε ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια της.

Τι είναι ο έρωτας; Είπαν:
"Είναι τα φτερά, που έδωσε ο Θεός στην ψυχή του ανθρώπου, για ν’ ανεβεί στον ουρανό." Μιχαήλ Άγγελος.
"Στον αληθινό έρωτα η ψυχή είναι εκείνη που περιβάλλει το σώμα." Νίτσε
"Ο έρωτας είναι η λυδία λίθος της ζωής." Δ. Δημητρακόπουλος
"O Έρως με τα μικρά του φτερά, κατεβαίνει από τον ουρανό και μας οδηγεί στον επίγειο παράδεισο, στον ανθόσπαρτο κήπο της Εδέμ!" N. Καπογιαννόπουλος
"Η ζωή είναι ένα λουλούδι κι ο έρωτας είναι το μέλι του." Β. Ουγκώ
"Ο έρωτας είναι η μεγαλύτερη ανανέωση στη ζωή." Pablo Picasso

"Πάντα με φτάνει ο έρωτας,
Όσο πολύ κι αν τρέχω
γιατί είν’ εκείνος φτερωτός
κι εγώ φτερά δεν έχω." Γ.Δροσίνης

"Πανώριος και παντοδύναμος οδηγητής, που κάθε άνθρωπος, πρέπει να τον ακολουθεί υμνολογώντας τον ωραία και σμίγοντας στο τραγούδι του τη φωνή του, που πάντα μαγεύουν τις ψυχές θνητών και αθανάτων."
Πλάτων

Ο Βιτσέντζος Κορνάρος στον «Ερωτόκριτο» λέει για τη δύναμη του έρωτα:

"Κι ήντα δεν κάνει ο έρωτας σε μια καρδιά π’ ορίζει!
Σαν τη νικήσει ουδέ καλό, ουδέ πρεπό γνωρίζει.
Ίντα δε κάνει ο πίβουλος, ούτε το νίκος έχει
και πού τα βρίσκει τα πολλά, τα τόσα που κατέχει.
Με πόσες στράτες μας γελά, με πόσες μας πειράζει
πώς μασέ δείχνει δροσερό εκείνο όπου βράζει.
Πόσα μας τάζει αδικητής κι από κει μας κομπώνει,
πόσα μας γράφει στην αρχή κι ύστερα μας τα λιώνει.
Και ποιος μπορεί ν’ αντισταθεί την ώρα που θελήσει
ν’ αρματωθεί με πονηριές, να μασέ πολεμήσει.
Έτσι νικά τα γηρατειά, ωσά νικά τη νιότη,
χαράς τον όποιος του χωστεί και φύγει από την πρώτης.
Μα λίγοι είναι που φεύγουσι, λίγοι που του γλιτώνουν,
λίγοι ’ναι που τόνε νικού, όντε τονέ μαλώνουν.
Ο έρωτας ανυφαντής με πονηριάν εγίνη,
αράχνην ήστηνε ψιλή κι επιάστηκε σ’ εκείνη."

Ο Βιτσέντζος Κορνάρος γεννήθηκε στη Σητεία , την πόλη μου, και όλοι εδώ είμαστε περήφανοι.

Ο έρωτας! Ο μεγάλος θεός όλων των εποχών!
Είναι αυτός που ανοίγει τις φτερούγες μας στους ουρανούς του κόσμου. Στους ουρανούς της ομορφιάς και της ελπίδας, για να μυρίσουμε το πιο εξαίσιο λουλούδι του κήπου της ζωής.
Επιστήμη, πνεύμα, ομορφιά, νιάτα, πλούτη, όλα αυτά είναι αδύνατο να δώσουν την ευτυχία, χωρίς τον έρωτα.
H γλώσσα του έρωτα δεν έχει ανάγκη από λέξεις για να εκφραστεί, είναι γραμμένη στα μάτια. Ευτυχισμένοι εκείνοι που μπόρεσαν και διάβασαν τα μάτια…
Ευτυχισμένοι εκείνοι που άντεξαν την ομορφιά, την ανείπωτη ευτυχία, τον πόνο και τα βάσανα, που κουβαλά.
Και μερικές μαντινάδες:

Δεν είν’ ο έρωτας ανθός
μαζί του για να παίξεις,
μόν’ είναι βάτος κι αγκαθιές
κι αλλίμονό σου αν μπλέξεις.

Μη βλέπεις την αγάπη μου
με τα δικά σου μάτια,
με τα δικά μου δέστηνε
που μ’ έκανε κομμάτια.

Από τα μάτια πιάνεται
στα χείλη κατεβαίνει
κι από τα χείλη στην καρδιά
ριζώνει και δε φεύγει.

Ο έρωτας θέλει ζωή,
θέλει ταπεινοσύνη,
θέλει λαγού περπατησιά
πουλιού γρηγοροσύνη


Λένε πως ο έρωτας είναι τυφλός, αλλά "ο έρωτας είναι τυφλός κι ανοιχτομάτες πιάνει," λέει η παροιμία.

Χαιρετισμούς από την Κρήτη

ΑΣΤΟΡΙΑΝΗ είπε...

Γεια σου Κρητικοπούλα μου, λεβεντιά!
Τι μου θύμησες! Ερωτόκριτο!
Πόσα χρόνια είχα να διαβάσω κάτι... (βιβλία μου, τότε, δεν τα πήρα όλα μαζί μου, κι όταν πάλι "ξενητεύτηκα" οριστκά για... δεύτερη φορά κοντά στις κόρες μου, από την γνωστή Αστόρια (εξ ου και το Αστοριανή) στο Γουεστμπερυ, του Λονγκ Άιλαντ (=μακρονήσι)... πόσα δεν μπόρεσα να μεταφέρω σ' αυτό το κυριολεκτικά κουκλίστικο -λόγω μεγέθους- σπίτι!!!
'Ομως, όπως βλέπεις, είναι αργά για να ...ξενυχτίσω ακόμη, και είμαι σίγουρη ότι θα τα πούμε σύντομα!
Ένα μόνο θα προσθέσω:
"Ευτυχισμένοι εκείνοι που μπόσεσαν να διαβάσουν τα μάτια"
της ειλικρίνειας...
Την καλη-μέρα μου,
κι ας κάνει τσουχτερό κρύο...
Υιώτα

mareld είπε...

Αγαπημένο μου Ηλιανθακι!

Σε μόνιμη ανθοφορία μου βρίσκεσαι!

Μετά από 30 χρόνια χτυπά το τηλέφωνο..απαντάω και ακούω..

Σ' αγαπάω μ' ακούς;

Σ' αγαπάω, μ' ακούς;
Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς
και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια.
Για τα "πίστεψέ με" και τα "μη."
Μια στον αέρα μια στη μουσική,
εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδάω
κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο.
Έτσι μιλώ για 'σένα και για 'μένα.
Επειδή σ' αγαπάω και στην αγάπη
ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος
από παντού, για 'σένα
μέσα στα σεντόνια, να μαδάω λουλούδια κι έχω τη δύναμη.
Αποκοιμισμένο, να φυσάω να σε πηγαίνω παντού,
σ' έχουν ακούσει τα κύματα πως χαϊδεύεις,
πως φιλάς, πως λες ψιθυριστά το "τι" και το "ε."
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.
Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτάδι,
πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει.
Το κλειστό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ.
Επειδή σ' αγαπάω και σ' αγαπάω.
Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει
τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο.
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή που πια
δεν έχω τίποτε άλλο μες στους τέσσερις τοίχους,
το ταβάνι, το πάτωμα να φωνάζω από 'σένα
και να με χτυπά η φωνή μου
να μυρίζω από 'σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι.
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς;
Είναι νωρίς ακόμη μέσα στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
να μιλώ για 'σένα και για μένα.
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς;
Είμ' εγώ, μ' ακούς; Σ' αγαπάω, μ' ακούς;
Πού μ' αφήνεις, που πας, μ' ακούς;
Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς; για μας, μ' ακούς;
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς;
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς;
το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ' ακούς;
Της αγάπης μια για πάντα το κόψαμε
και δεν γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς;
Σ' άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ' ακούς;
δεν υπάρχει το χώμα δεν υπάρχει ο αέρας που αγγίξαμε,
ο ίδιος, μ' ακούς;
και κανείς δεν κατάφερε από τόσον χειμώνα
κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς;
Νά τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς;
Μες στη μέση της θάλασσας
από το μόνο θέλημα της αγάπης, μ 'ακούς.
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς.
Άκου, ποιος μιλάει στα νερά και ποιος κλαίει, ακούς;
Είμαι εγώ που φωνάζω κι είμαι εγώ που κλαίω, μ' ακούς;
Σ' αγαπάω, σ’ αγαπάω, μ' ακούς;
Για 'σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
και γιατί, λέει, να μέλει κοντά σου να 'ρθω.
Που δεν θέλω αγάπη αλλά θέλω τον αέρα που αναπνέεις
και για 'σένα κανείς δεν είχε ακούσει.
Μόνη να περιμένω που θα πρωτοφανείς
σαν από μια εικόνα καταστραμμένη.
Που κανείς να μην έχει δει για σένα για 'σένα μόνο εγώ,
μπορεί, και η μουσική που διώχνω μέσα μου
αλλά αυτή γυρίζει δυνατότερη για 'σένα,
όλα για 'σένα, για 'σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή.
Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
έτσι σ' έχω κοιτάξει που μου αρκεί.
Να' χει ο χρόνος όλος αθωωθεί μες σε αυτά που το πέρασμα σου αφήνει.
Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί πριν από εσένα και μαζί σου.
Πήγαινε, και ας έχω εγώ χαθεί ένα κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μέσα μια φωνή κι έναν καθρέφτη να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ.
Να σε βλέπω μισό να περνάς από μπροστά μου
και μισή να κλαίω για αυτό που χάνω, σ' αγαπάω... Μ' ακούς;

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.

Οδυσσέας Ελύτης

Φιλιά γλυκά!

ΥΓ
Βρίσκομαι σε κρίση πόνου αρκετές μέρες..το παλεύω..

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

Γιώτα μου διάβασα το ποίημά σου
Ο ΕΡΩΤΑΣ μαζί με την Έφη και συγκινηθήκαμε ΄πολύ με τον ΄τρόπο που έπλεξες το θέμα σου. Για μένα Ο Ερωτας δεν είναι τούτο ή εκείνο που χωράει σε έναν κανόνα ή σε έναν ορισμό. Είναι αυτό που λες στο ποίημά σου: ΟΤΑΝ ΣΕ ΒΡΕΙ ΘΑ ΜΑΘΕΙΣ!!!

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

Kαι συμπληρώνω: Ότι κάθε φορά που σε βρίσκει Ο ΕΡΩΤΑΣ μαθαίνεις. Δεν φτάνει μια φορά . Δεν φτάνουν ούτε πολλές φορές. Κάθε φορά που σε βρίσκει,ι στέκεσαι μπροστά του σαν άμαθο παιδαρέλι...

ΑΣΤΟΡΙΑΝΗ είπε...

Φίλες και Φίλοι,
ανάσες της νύχτας μου:

Μαρέλντ (Φως γαλάζιο στο πάλλευκο της Στοκχόλμης, σελασφόρα μου),
Ιουστίνη (Φωνή της Αγάπης, Καλό Ταξίδι στην Ελλάδα),
Ιππολύτη (Αμαζόνα, ιέρεια, στις πολλαπλές υποχρεώσεις της Τέχνης),
Λία (ζυμωμένη με τις μαντινάδες και την Αγάπη),
Στράτο(Κογχύλι της Μύθημνας,ακριβό αστέρι-Μέντωρα στα δάχτυλά μου),
Γαβρίλη (θαλασσο-μαγεμένε),
Τάσο(Οδυσσέα του νου, στην Ιθάκη),
Σπύρο(στεντόρια φωνή της γης μας),
Φαίδωνα κι Εφη( περήφανα Βλαστάρια της σκέψης και της Τέχνης)
κι άλλοι που με τίμησαν σ' άλλες σελίδες...

ένας "Έρωτας"
δεν είναι αρκετός !!!
ΑΦΟΥ ...ποτέ του δεν παρουσιάζεται
ολοκληρωμένος, ...ισόποσος,
...ισόχρονος, ...τετραγωνισμένος,
...ισορροπημένος τέλος πάντων,
βρε παιδιά!!!
Διότι ΑΝ ήταν, δεν υπήρχε τόσο ενδιαφέρον γύρο απ' αυτόν, δεν θα συνέβαιναν τόσα και τόσα, γνωστά και άγνωστα... δεν θα έλειωναν καρδιές και καρδιές για χάρη του!!!
Και,
λόγω του ότι Έρωτας δεν είναι μόνο ο σαρκικός, ασχέτως αν κρατά τη μεγαλύτερη μερίδα στο θέμα, βλέπετε,
γνωρίζει
να μας "υφαίνει και να μας ΄ξυφαίνει" ανάλογα με τη διάθεσή του, κάνοντάς μας να "χάνουμε" την πυξίδα και να γυρίζουμε ανεμο-δαρμένοι απ΄το "νου στην καρδιά, κι απ΄την καρδιά στο σώμα..." μέχρι στερνής πνοής...
Αυτόν τον πολυσχιδή, τον πολυ-πρόσωπο Έρωτα, όπου η ...απιστία είναι ευλογία και δημιουργία, αυτόν τον Έρωτα σας εύχομαι,
Φίλες και Φίλοι μου...

Όσο για μένα;
Ο Δημήτρης,(...Ταύρος, με το μόσχευμα της...Αγελάδας και του Αιγόκερω) είναι ευχαριστημένος να είμαι ερωτευμένη μαζί του, μα δεν παύει να λέει ότι του στερώ την... αγάπη με την τρέλα αυτή!!!

Σας φιλώ (δίχως ...έρωτα) και
σας αγαπώ ( λογική στην...τρέλα μου)
από μια τσουχτερή ακόμη Νέα Υόρκη,
Υιώτα

ΙΠΠΟΛΥΤΗ είπε...

Αχ...απόλαυση η ανάρτηση αυτή μάτια μου...
Και η ανταπόκριση των φίλων με τις βαλίτσες τους γεμάτες...το ίδιο.
Δεν πρέπει να'χεις παράπονο καλή μου.
Μόνο εγώ η άχρηστη ακόμα να φανώ...
Αλλά καλά το είπες,η τέχνη μ'εφαγε..Τρέχω με το θέατρο αυτές τις μέρες κυρίως.
Θα στα πω γλυκιά μου.
Αλλά κάτι μικρό θ'αφήσω για μαγιά...

Έρωτας...η άνοιξη του άλλου εντός μου.
ΣΤ.ΡΑΜΦΟΣ

Και μια συμβουλή σε όλους μας...
Να ερωτευτούμε τη ζωή μας.
Τότε θα ζήσουμε αληθινά,δηλαδή ερωτικά.
Φιλιά από τη μικρή μου κρυωμένη πόλη...
Φιλιά ζεστά για όνειρα γλυκά...

ΑΣΤΟΡΙΑΝΗ είπε...

Μη στενοχωριέσαι, αστέρι μου!
Αρκεί να είσαι καλά. Ξεδιπλώνοντας τη μαγική Ζώνη σου,
σίγουρα αφήνεις το στίγμα σου.
Διαβάζω στις αναλαμπές τη ζεστασιά της ψυχής σου, φωτοπηγή μου, εσύ!
Θα μιλήσουμε γρήγορα,
Φίλη σου,
Υιώτα

ΙΠΠΟΛΥΤΗ είπε...

Καλημέρα καλή μου,
Βρήκα λιγο χρόνο και ήρθα στην πόρτα σου να τα πούμε.
Ολοι οι φίλοι πιο πάνω είπαν υπέροχα για τον Ερωτα λόγια.

Εγώ θα πω τούτο μόνο, και μετά θα σας αφιερώσω κάτι από την λογοτεχνία.
Χωρίς τον έρωτα δε αντέχω να ζω...

"Από μέσα φωτίζεσαι
Μικρή θαλασσινή μες την ομίχλη
Κρατάς φυλακισμένη μια φωτιά
Αντάυγειες στα χείλη και στα μάτια

Είσαι η τρυφερή σιωπή
Η διάφανη πέτρα
Η στιλπνή, η στίλβουσα
Ο αργυρός καθρέφτης των ματιών
Η μεστωμένη του έρωτα
Το πικρό το διψασμένο
Δέντρο
Είσαι το δάκρυ που ονειρεύτηκε
Το φως

Είν'η καρδιά μου ένα πηγάδι της αγάπης
Να ξεδιψάς."
ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΖΗΚΑΣ "Πενθεσίλεια"

"Και πάντα ο χρόνος
από δυο ανθρώπους που αγαπιούνται
παράφορα
κάνοντας σε λίγο δυο αδιάφορους ξένους
που σ'αλλα τώρα βαθειά κρεβάτια
πάνε να πλαγιάσουν
και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ'τον άλλον.Γιατί ο έρωτας
είναι ο πιο δύσκολος δρόμος
για να γνωριστούν."

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ "ΣΥΜΦΩΝΙΑ ||"

Σε όλους τους φίλους...
Να είστε καλά και να τολμάμε...

Tasos είπε...

Καλή μου Γιώτα. Η Ελλάδα ΔΕΝ με χώρεσε. Επλίζω αυτό το κομμάτι της Αστόριας να δεχθεί να δημοσιεύσει λίγες αράδες γράμματα από κάτι πολύ δυνατό που ένιωσα. Δεν είμαι ποιητής ή στοχαστής. Είναι λίγα γράμματα βγαλμένα από την καρδιά μου για έναν σπάνιο άνθρωπο που τίναξε την ασημόσκονη από πάνω μου !!!

ΝΑΥΑΓΟΣ του ΟΝΕΙΡΟΥ
Βάρκα χωρίς πανιά
σκάφος χωρίς τιμόνι
έμεινα μόνος ξαφνικά
με την ελπίδα μόνη.

Στην άμμο έσβησαν οι καρδιές
στο πρώτο κύμα πούρθε
αμπάρες έκλεισαν βαριές
του έρωτα τις γλύκες.

ΕΙΡΩΝΕΙΑ
Σε έψαχνα για να σε βρω.
Σε βρήκα για να σε χάσω.
Σε ήξερα μα δεν σε γνώριζα.
Σε γνώρισα να σε ξεχάσω.
Ηξερα ότι κάπου Υπάρχεις.
Υπάρχω γιατί Ξέρω πούσαι.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ
Ημουν μόνος & μέμαθες μαζί σου.
Ημουν ξένος & μέβαλες στην καρδιά σου
Ημουν πεζός & μέμαθες να πετώ στο ουρανό
Ημουν λιτός & μέμαθες να ζητώ πολλά
Ημουν τυφλός & μέμαθες να βλέπω το φως
Ημουν νεκρός & μέμαθες να
ζώ
Ημουν αδιάφορςο & μέμαθες να αγαπώ

ΓΕΓΟΝΟΤΑ
Εγινα Χείμαρρος ορμητικός
Εγινα Γέφυρα αναστεναγμών
Εγινα Καθρέπτης καρδιάς
Εγινα Ενα με την ψυχή σου
Εγινα παρελθόν. !!!!

Ο Ναυαγός ξεκίνησε το ταξίδι του για την χώρα των Λωτοφάγων !!!!

Εφτιαξα ένα καράβι σε σχήμα καρδιάς
Για πανί πήρα ένα μικρό γαλάζιο ύφασμα.
Στην πλώρη έγραψα τη λέξη που είπες.
Κάπου θα βρω ένα μπουκουνάκι γης να ξαποστάσω.
Οδηγώ χωρίς αύριο. !!!!

Οταν πονάς καλή μου Γιώτα σημαίνει ότι είσαι ζωντανός & εγώ ΖΩ.
Τολμήστε να αγαπήσετε ακόμα κι αν ξέρετε ότι θα πονέσετε... Είναι Υγιές !!!

ΑΣΤΟΡΙΑΝΗ είπε...

Φίλε μου,
με προδιαθέτεις ότι δεν είσαι ποιητής...
Η αγάπη, μ' όλες της διακυμάνσεις κάνει τον άνθρωπο ευαίσθητο, άρα ποιητή.
Τώρα, αν η Ποίηση έχει τους δικούς της κωδικούς, τις δικές της απαιτήσεις και... το δικό της κοινό, είναι μια μεγάλη ιστορία που θέλει διάβασμα...
Είναι ωραίο να εκφράζεσαι ποιητικά, αρκεί να βλέπεις και να δίνεις την έμπνευσή σου από μια γωνία που δεν έχει ειδωθεί πριν, δημιουργώντας μ' αυτό τον τρόπο μια ας πούμε προσωπικότητα.

Η Ποίηση, θέλει πολύ δουλειά, μα η ποίηση είναι θεραπεία και δεν πρέπει να την αφήνουμε ν' ασφυκτιά...
Χαιρετισμούς από μια φίλη με... πίεση, που αγαπά και την Ποίηση!!!
Υιώτα,
Ν.Υ.