16 Φεβ 2020

Ευχαριστώ, Βάϊε!

ΕΝΑ ΥΠΕΡΑΤΛΑΝΤΙΚΟ 
"ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ" 
- με τα χρώματα της αγαπημένης Πατρίδας

και μια αγκαλιά 

κυκλάμινα!

 


(αντιγραφή από την ευγενική ανάρτηση 
του Βάϊου Φασούλα
                           στο FACE-BOOK, 02-16-2020)
(Ταξιδεύοντας, Φωτο-σύνθεση Υιώτας, 2018)

Μοιρασμένη Αγάπη
                                Αγάπη δεν είναι.

«... ανάθεμάσαι, Μούσα, 
που εμπνέεις, δήθεν, 
τους δι-πάτριδες!

Μοιρασμένη Αγάπη, 
Αγάπη δεν είναι.
Τυφλή Αγάπη, πάλι Αγάπη δεν είναι.

Δεν είναι τούτη η καρδιά ισοσκελής,
ούτε η Αγάπη που φωλιάζει μέσα της, είν’ ισορροπημένη.
Κρυμμένες είναι και οι δυο, 
επιμελώς. 
Εύθραυστες
κι οι πτυχές που την καλύπτουν.
Πότε η μια, πότε η άλλη σαν δίδυμες ασφυκτιούν,
η δε στιγμή είν' άγνωστη
όταν εκάστη ξεπετιέται
πηγή απροσδόκητη.
 Όταν 
στο ζύγισμα τα πόδια σέρνονται
και αδυνατεί, επίπλαστο το νόμισμα, να βρει
ισοτιμία κι εξίσωση…
Μου λες:
«Καλή σου ημέρα και στις ρίζες σου, 
που θυμίζουν βαρυποινίτη
με αλυσίδες, χωμένες βαθιά στη γη. ... ... ..."
Το λυκαυγές του γυρισμού σου, 
θαρρώ δε θα το δεις ποτέ!
Τάχα κι εγώ το είδα; Χα! (Βάϊος Φ.)
Αυτές κι αν είναι αλυσίδες, 
ασήκωτες, Φίλε κι αδελφέ! Αυτές 
που μας σέρνουν στην άβυσσο
που ποτέ δεν υπολογίσαμε σωστά...
Βλέπεις,
εδώ είναι οι άλλες ρίζες μας, 
οι ζωντανές,
που μιλούν με ήχους αρχαίους,
γνώριμους, που σιγά μα σταθερά 
εξαφανιζόμαστε μέσα τους.
Αυτή,
η αμοίραστη Αγάπη 
θερμαίνει το κάθε αγκάλιασμα,
κυκλοφορεί ζεστό αίμα στο κάθε 
άγγιγμα,
επιστρέφει κάθε θυσία που δώσαμε
εις την ξένην...
Ο γυρισμός; Αυτός είναι Θάλασσα.
Εικόνα κόλπου, μικρού, και 
προσφιλούς,
όπου κρυφομιλεί με τις υπόγειες 
σπηλιές της Αρχαίας Ελίκης...
Πότε ερωτικοί παφλασμοί,
πότε άγριοι, αγγίζουν τους αλμυρο-
γδαρμένους κίονες, ντύνοντάς τους 
με μαγεμένα λουλούδια,
αθώρητα στα νοτισμένα μας μάτια.
Διώχνω βαθιά τα δάκρυα 
που ξεχείλισαν
και σε χρεώνω, 
αδελφέ διπλο-ξενητεμένε, 
για όλα 
τούτα τα κύματα.

Στο χώρο που έχτισες όλους σου
τους πόθους, σου
στέλνω φιλί με τις ορδές 
των ανέμων που με πλαισιώνουν,
σπόροι να γίνουν κι ευωδιές 
στον κήπο σου.
Ευχές 
φορτωμένες σκέψεις όμορφες
και κτύπους της καρδιάς, 
της μοιρασμένης...

Υιώτα "ΑΣΤΟΡΙΑΝΗ"
και Δημήτρης,
Από το "Μακρονήσι" που κρατάει τις αγάπες μας.
Να είστε όλοι καλά.


Top of Form


10 Φεβ 2020

50 χρόνια μαζί !!!


ΟΚΤΩ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ
ΟΚΤΩ ΤΟ ΒΡΑΔΥ
στην πανέμορφη εκκλησία 
ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ,
ΑΘΗΝΑ...
Χαρούμενος Φλεβάρης: 50 Χρόνια μαζί!


18250 μέρες και νύχτες... 
Ποιος μετράει τα δίσεκτα, 
ποιος λογαριάζει 
τα όνειρα...,
τα τριαντάφυλλα, τα αγκάθια, 
τις λύπες, τα χαμόγελα,
ποιος 
ζυγίζει τα αγκαλιάσματα...

Ποιος τα πρώτα κλωνάρια μας
και τα κλωνάρια τα δικά τους...
Ποιος 
της καρδιάς τις ανάσες,
ποιος της ΑΓΑΠΗΣ το βάρος.

Είθε να είμαστε όλοι μαζί για άλλα τόσα χρόνια!

Σύμπτωση, ή καλός οιωνός,
ανήμερα, 
το μαγικό πλησίασμα της Σελήνης...

Φίλες και Φίλοι, όλοι ξεχωριστοί,
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ
για τις ευχές σας, στο σπίτι, 
στο Φέις-Μπουκ,
και πέραν του Ωκεανού...
Είθε οι καρδιές σας να ευωδιάζουν πάντοτε.

Υιώτα και Δημήτρης



5 Φεβ 2020

ΛΕΙΟ ΛΙΘΑΡΙ


ΛΕΙΟ ΛΙΘΑΡΙ


(σχέδιο Υιώτας. 2014)

ΛΕΙΟ ΛΙΘΑΡΙ


Λείο, καλοπλασμένο το λιθάρι 
όταν στοχεύουμε στην εύγλωττη επιφάνεια του νερού. 
Τσακίζουμε τα πόδια.  Λυγίζουμε το σώμα ωσάν κλαδί καταπιεσμένο από άγριους αγέρηδες,-ίσως από το ίδιον βάρος- τινάζουμε το χέρι να το εξακοντίσει, 
να φτερουγίσει -λες και προκλητική ευεξία στην υγρή επαφή, 
να σχεδιάσουμε κύκλους χαριτωμένους. 
Κύκλους που απλώνουν κι ανοίγουν, τυλιγμένους σε παιγνιδιάρικο θαυμασμό, ως που να βρει το βάρος του, 
το λείο λιθάρι, να καταποντιστεί 
στην δική του άβυσσο...

Λείο, ή όχι, άβουλο λιθάρι είμαστε.

Λειαίνουμε την επιφάνεια να ευκολο-γλιστράμε, αίλουροι στις αντιξοότητες. Λησμονούμε την αρχή της εκκίνησης. Ευαγγελιζόμαστε με άσκοπα σκαμπανεβάσματα, ξεπλένουμε 
την αρμύρα των δακρύων με 
την ευεργετική βροχή, συνδέουμε 
την αγριάδα της θάλασσας με τα μαύρα σύννεφα της αμαρτίας.

Με πανιά σχισμένα, με κατάρτια σπασμένα πνιγόμαστε σε ρηχό κόλπο ή βουλιάζουμε 
Αρνούμαστε εγωϊστικά 


                             (Φωτο-σύνθεση Υιώτας. Τα βήματα του Φεγγαριού. 2014)


την έσω αναθεώρηση. 
Παραβλέπουμε την εσώτερη βάπτιση.
Διαγράφουμε την θεία αναγέννηση.



Οι αρτηρίες μας, αγωνίζονται δύσκαμπτες 
από την τροφοδότηση της εφήμερης ευχαρίστησης. 

Του δε χειμώνα η άκοπη νάρκωση
τους αρμούς σκουριάζει. 
Οι διαδρομές; αστόχαστες. 
Σύντομα θα μας ξυπνήσει πολύβουη, πολύχρωμη, ακατάληπτη, η ορμή 
της Άνοιξης. 
Οι φωλιές, απροετοίμαστες.
Η καρδιά, ανέτοιμη. Οι φωνές αταίριαστες. Ο νους σε υπνηλία. Στο βάθος τού είναι 
της εγρήγορσης οι φόβοι νωθροί, ασχημάτιστοι . 
Γύρω, καραδοκούν οι σαρκοβόροι γύπες, για τρυφερά θύματα. Για μυαλά αζύμωτα.
                                       (Φωτ. Υιώτας. Μαρτιος 2007)

Ακάθεκτη καλπάζει η Άνοιξη. Ευφραίνει αισθήσεις. Προγραμματίζει επίπονα σχέδια. Διδάσκει. Και απαιτεί.

Συχνά, συγχωράει τους αδαείς.
Γνωρίζει την αναλγησία του θανάτου.
Θερμαίνει κι αγκαλιάζει την Αγάπη.
Μισεί και εξανίσταται στην εσκεμμένη προδοσία της αθωότητας.

Γυρίζει αντίθετα το πρόσωπο 
στην τέχνη του κρυμμένου μίσους.
Κουράζεται στην ανώφελη επανάληψη 
του λάθους. Κι αδιαφορεί.
Οι πυρκαγιές δεν την αγγίζουν. 
Έχει τις θύελλες.

Σε ανοιχτή παλάμη δεν κρατιέται 
το ζείδωρο ύδωρ.

Η Άνοιξη θέλει δύναμη. 
Απαιτεί πάθος. Αλλιώς εκδικείται. 


            (Υιώτας, Τουλούζ. Γουέστμπερυ, 2007)

Κι εμείς, λείο λιθάρι, επιφανειακά καλοπλασμένο, πνιγόμαστε σε ρηχό κόλπο ή σε βαθύ ωκεανό. 

Καταποντιζόμαστε στην δική μας άβυσσο, στην απύθμενη αγκαλιά της θάλασσας 
από όπου κάποτε ξεκινήσαμε, έρμαιοι,
στην κατεύθυνση των ανέμων.

************

Πάντα με την αγάπη και την υπομονή,
Φίλες και Φίλοι μου.
Υιώτα

1 Φεβ 2020

Ουρανέ μου! Πατρίδα μου! Καλό Μήνα!




 Ουρανέ μου!
Πατρίδα μου!  Καλό Μήνα! σε όλους.


(Φωτ. Υιώτας. Απρόσμενη ανατολή στο Γουέστμπερυ, Λ.Ι., Ν.Υ.)

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

Όμορφη, ευλογημένη η έκπληξη του Βάιου! 
Λες και διαιστάνθηκε ότι ο Γενάρης έκλεισε με δυσκολία, -ευτυχώς περαστική, για τον Δημήτρη-, λες κι άκουσε 
τους χτύπους της καρδιά μας 
που άφησαν σημάδια στους κρύους τοίχους....

ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΓΙΑΥΤΟ, σε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΒΑΪΕ!
  Αντιγράφω από το 
FACE BOOK

Vaios Fasoulas Από το ποιητικό περιβόλι των Ομογενών των Πέντε Ηπείρων
Το νέο βιβλίο της ποιήτριας, Γιώτα Στρατή,


«ΨΥΧΕΣ ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΕΣ» 


ΠΟΙΗΣΗ ΝΥ 2015
(Γράφει ο επαναπατριζόμενος Θεσσαλός συγγραφέας, Βάιος Φασούλας)
Ξεκινώντας με έναν στίχο, ένα μότο της Γιώτα Στρατή που συναντούμε στα γραπτά της που λέει…, «Η Έμπνευση είναι στο νου 

ό,τι στα χέρια η Τέχνη»
ανεπιφύλακτα θα αναφέρω ότι αυτό θα το δει ο αναγνώστης διαβάζοντας το ποιητικό της βιβλίο, 
«ΨΥΧΕΣ ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΕΣ» ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ 2015.
Είχα ενημερωθεί από το διαδίκτυο για την καινούρια της έκδοσή της και δε χρειάστηκε πολύ να σκέφτομαι, τι περιεχόμενο να έχει άραγε το νέο της βιβλίο, μέχρι που πήρα ένα ταχυδρομικό σημείωμα παραλαβής του.
Ευχαριστώ τη Γιώτα Στρατή για το υπέροχο βιβλίο της όσο και για την αφιέρωση της, η οποία με τιμά δεόντως. 

Προσθέτω δε ότι η πολυγραφότατη, ακούραστη και πολυβραβευμένη Γ. Στρατή, που την έχω «βαφτίσει» «Δασκάλα», είναι και μέλος της ΕΕΛΣΠΗ.
Για όσους δεν γνωρίζουν τη Γιώτα Στρατή, τιμής ένεκεν σε αυτή την ακούραστη σκαπανέα και πρέσβειρα του ελληνικού πολιτισμού, ας μου επιτραπεί να αναφέρω λίγα λόγια.
Ποιήματά της που γράφτηκαν στο δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα, μέσα από ακράτητο λυρικό ενθουσιασμό και αειθαλή πείσμα, ταξιδεύουν τον αναγνώστη μπροστά - πίσω-μπροστά, εντοπίζοντας το χτες ή και το σήμερα, άλλοτε προειδοποιώντας, άλλοτε προφητεύοντας κι άλλοτε με ποικίλες μεταφορές, με πειθώ και με ολοκληρωμένη γλώσσα σαγηνεύει τον αναγνώστη και τον οδηγεί σε άγνωστα «λημέρια». 

Η εξωτερίκευση του «μέσα» πλούτου της, η αμείωτη προσπάθεια αφύπνισης 
των συνανθρώπων της (ποιητικό χαρακτηριστικό το ύφος, η δομή και γενικά ο επεξεργασμένος λόγος της, μεστός, αυθεντικός και περιορισμένος στα πλαίσια της ποίησης) δίνουν στον αναγνώστη την ευκαιρία ν’ αρπαχτεί στο άρμα της και να ταξιδέψει παλινδρομικά μ’ επιτυχία. 
Να δει τις παραστατικές εικόνες, ν’ αφουγκραστεί παλιά και τωρινά, και τέλος, να βρεθεί στο «τώρα» -που θα μπορούσε να ήταν καλλίτερο αν η ανθρώπινη «φροντίδα» ήταν περισότερη.
Και με αυτό το «τώρα» μεταφέρω στον αναγνώστη σύντομο ποιητικό απόσπασμα από το…, «πατρίδα μου, στον ύπνο μου…,»
Επίκαιροι στίχοι, συναρπαστικοί, χτισμένοι με καταπληκτικό και αυστηρό τρόπο στη σύνθεσή τους, βασισμένοι πάνω στην τρέχουσα κατάσταση που έχει περιέλθει η Χώρα μας, η Ελλάδα, ταξιδεύουν τον αναγνώστη…, και τον αλαργινό που δεν τη φτάνει και τον κοντινό που αδιαφορεί…, εκεί στην πατρίδα και μέσα από τους στίχους να την αφουγκραστεί.
Λοιπόν, στη σελίδα 22 διαβάζουμε το: 

«πατρίδα μου, στον ύπνο μου…»
«μα και στον ξύπνιο μου, 

οι σκιές δεν λείπουν. 
Τις προκαλώ. Δεν απαντούν. 
Η σιωπή τους σπάζει στις λέξεις. 
         Ουρανέ μου! 
Πατρίδα μου! 
Ο φθόνος, τόσο επιμελημένος, γλιστράει 
σαν δελφίνι στα μυθικά σπλάχνα σου. 
Μεθοδικά μεταμορφώνουν την εικόνα σου, τρυπούν το Άγιο Κορμί σου 
για να αρπάξουν 
το Πνεύμα σου.
Τροποποιούν τον αμέτρητο πλούτο των εννοιών σου για να φορτίσουν την τραγική, σύγχρονη τεχνολογία.
Στυγνή για αυτούς η παραδοχή ότι 
Υπάρχεις. 
Λες και δεν είσαι Αρκετή. 
Αδίστακτα μπήγουν σπαθιά 
στων παιδιών τα μάτια, ξεριζώνοντας Πίστη…»

Αυτή μας λέει η Γ. Στρατή, η Ομογενής Ελληνίδα, μια προικισμένη με Δώρα από τις μούσες 

που μέσα από τις σελίδες της του νέου της βιβλίου «ΨΥΧΕΣ ΑΙΩΡΟΥΜΕΝΕΣ» 
βλέπουμε ολοζώντανες παραστάσεις όλων των επιπέδων. Είναι αυτό που λέει: 
«Η Έμπνευση είναι στο νου 
ό,τι στα χέρια η Τέχνη».
Φαίνεται σε κάθε λέξη, σε κάθε παράγραφο,
σε κάθε σελίδα.

«Ε.Ε.» Ελλάδα, Τρίκαλα, Σεπτέμβρης 20 2015


Βάιε, Φίλε, ακούραστε Πρόεδρε της ΕΕΛΣΠΗ,
η "Αστοριανή"
-που μετακόμισε από την Αστόρια στο Λονγκ Άϊλαντ, -το Μακρονήσι - όπως η καρδιά μου το ονόμασε- σε ευχαριστεί μια ακόμη φορά για την τιμή που μου έκανες να αναφερθείς πάλι στο βιβλίο μου. Είθε να ήταν κι άλλοι 
όπως εσύ που φροντίζεις τόσους πολλούς.
Καλό Μήνα στην Μαρίνα σου,
μαζί και σε όλους που αγαπάς.
Να είστε καλά και με υγεία.
Ευχαριστώ θερμά,
Υιώτα
και Δημήτρης.

24 Ιαν 2020

Το παγκάκι του Γιάννη Τσίγκρα


Στον Γιάννη Τσίγκρα:
Ξεχωριστό Αφιέρωμα 

(Υιώτας: Εύγλωττη Σελήνη.  01-13-20)


...κι αυτό, ακόμη, 

για τον Γιο της Ποίησης,
και του Βόλου.
 Με μοσχομυριστές ευωδιές από τον κήπο μου, 
στο Λ.Ι. της Ν.Υ.
               
(Γιώτας: Αγιόκλημα κι Αγγελικούλα. 2010)

Το παγκάκι του Γιάννη Τσίγκρα,
με τον Νέο Χρόνο: 31-12-2010!



Στους  Αστοριανούς Φίλους:




Μονόπρακτο μπονζάι
(Περιγραφή τοπίου)

Ένα παγκάκι μοναχικό -σαν άνθρωπος στη βροχή. Μακρινός ήχος φλάουτου διαλέγεται με το φλοίσβο. 

Η θάλασσα αόρατη. Ένας άνδρας και μια γυναίκα βγαίνουν από το σκοτάδι και κάθονται στο παγκάκι. 
Η κουβέντα τους είναι ψιθυριστή, όμως ακούγεται από ηχεία που εντείνουν στο έπακρο τις ανάσες.

-ΑΝΔΡΑΣ: Πριν από λίγο τον είδα…Θα τον ξέρεις. Βρίζει απόντες φίλους στα λεωφορεία. 

Ψάχνει τα μάτια των γυναικών. Μερικές φορές μιμείται τους παλιούς εισπράκτορες. (Παριστάνει μακρόσυρτα):   -"Φύαμεεε.. Τέρμα τα πράσινααα…". Κραυγάζει τα μυστικά του μέσα στη νύχτα σε άγνωστους ανθρώπους. Τον έχεις δει;
-ΓΥΝΑΙΚΑ : Θα λες τον… Ναι, τον θυμάμαι.
-ΑΝΔΡΑΣ: Στο τέλος της διαδρομής χτυπάει εισιτήριο για την επιστροφή. Δεν κατεβαίνει. Μιλάει στα άγνωστά του παιδιά για τα νυχτολούλουδα, ανασηκώνοντας το γιακά του παλτού του.
-ΓΥΝΑΙΚΑ: Ναι… (Αιφνιδίως αφηρημένη).
-ΑΝΔΡΑΣ: Ε, πριν από λίγο τον είδα στην πλατεία με γκ… με γυναίκα!
 Ήταν όμορφη όσο και οποιαδήποτε αντιγραμμένη γκραβούρα. Αλλά να... Δεν ήταν πια μόνος. (Παύση). Έμεινε μόνον αυτό το σπάραγμα... Δεν προχώρησα πιο πέρα.

(Ακούγεται μια παιδική φωνή που τραγουδάει ένα ιδιόμελο μονόλεκτο: Απιτιπιτιρινούια).

-ΑΝΔΡΑΣ: (Βλέπει τη γυναίκα που αινιγματική τον παρακολουθεί όπως η γάτα τον ποντικό): ΄Έλεγες… 

Το είχαμε γράψει και στη φλούδα του δέντρου.. Το θυμάσαι; Το: "τίποτε δεν".. Εκεί, στο λόφο...
(Μιλάει τώρα εντελώς διαφορετικά, σα να πιάνει μια παλιά κουβέντα που είχαν αφήσει στη μέση). 
...Κι ύστερα … Νόμιζα ότι το κατάλαβες...
 Αναφερόμουν στη δυσκολία να γράψεις κάτι στις μέρες μας.. Να δημιουργήσεις γενικά.. Αρχίζεις, αλλά δεν..(Σταματάει, μάλλον γιατί φοβάται τη λέξη που η γυναίκα προφέρει με κακεντρεχή σχεδόν άνεση).
-ΓΥΝΑΙΚΑ:  δεν Τελειώνεις…

(Για να γλυκάνει τα πράγματα γλιστράει, απομακρύνεται από τη συνέχεια που πονάει). 
-Ποιο είναι το κομμάτι που μου έλεγες; Πρόκειται 
για καταγραφή ονείρου ή είναι αυτό που ονομάζεις
"αι-φνί-διο λό-γο"; (Αραιά προφέρει για να τονισθεί ότι αποποιείται το αδόκιμο).
-ΑΝΔΡΑΣ (Βγάζει ένα χαρτί από την τσέπη του. Ταραγμένος πάει να σκουπίσει τον ιδρώτα του με αυτό): 

-Δεν το σκέφτηκα, γι αυτό το χαρακτήρισα έτσι. 
Όλοι καταγράφουμε τα νυχτερινά μας φαντάσματα. Υπάρχουν βέβαια κάποια όνειρα αισθήσεων, αισθημάτων καλύτερα, απερίγραπτα... Άλλα όμως μπορούν να περιγραφούν, να σκιτσαριστούν με λέξεις.
-ΓΥΝΑΙΚΑ (Ανυπόμονα): Λοιπόν;
-ΑΝΔΡΑΣ :Μια εικόνα μου έχει μείνει εδώ (δείχνει το χαρτί). Το κατέγραψα βιαστικά και μισοκοιμισμένος. Δυσκολεύομαι να τα βγάλω.     (Διαβάζει αργά): "ΒΡΕΘΗΚΕ ΝΑ ΠΛΕΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΣΤΑΤΙΚΟ ΥΠΤΙΟ. ΦΟΡΟΥΣΕ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΜΠΛΕ ΚΟΣΤΟΥΜΙ. ΠΛΑΙ ΤΟΥ ΕΠΛΕΕ ΜΙΑ ΑΝΘΟΔΕΣΜΗ. ΑΣΠΡΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ".
-ΓΥΝΑΙΚΑ: Εικόνα. Από εκείνα τα εναργή, εικονογραφημένα όνειρα.
-ΑΝΔΡΑΣ: Τώρα το νιώθω σαν μια σωματικότητα συναισθημάτων.
-ΓΥΝΑΙΚΑ (Αρπάζοντας την ευκαιρία για να επανέλθει στο προσφιλές της μοτίβο): 

-Πάντως, περιγράφει ένα Τέλος.   (Ακούγεται μια μπάντα να παίζει σμυρναίικο μαρς. Η γυναίκα πλέον μοιάζει να μιλάει σε άλλο πρόσωπο, άλλου καιρού). Θυμάσαι εκείνο το οικόπεδο με τις τσουκνίδες; 
Τι να έχει γίνει το γύψινο πρόπλασμα της κόρης 
που είχαμε βρει; (Κοιτάζει επίμονα τον άνδρα).
-ΑΝΔΡΑΣ (Μοιάζει, ξαφνικά σαν να ερμηνεύει το βλέμμα της Τζοκόντας που΄ χει δίπλα του): 

-Ω, ο καιρός των στοιχημάτων… (Σηκώνεται σα ρομπότ, το χαρτί με το καταγραμμένο όνειρο του, πέφτει στα πόδια του πάγκου). 
-Σύμφωνοι. Αν βρούμε την προτομή, όλα…
-ΓΥΝΑΙΚΑ (Συνεχίζοντας την φράση του) όλα.. σίγουρα θα μείνουν ως έχουν. Και η υπόσχεση στον κορμό του δέντρου, θα ισχύει. Στην αιωνιότητα.
                           ( Σηκώνονται και οι δυο. Βγαίνουν από αριστερά. Ξαφνικά πέφτει μια ομίχλη πυκνή. Ακούγεται η γνωστή παιδική φωνή: "-Σήμερα στην καλυβούλα, δίπλα στο περίπτερο του Κουσουρή…Καραγκιόζης…Στις επτά…Τρεις δεκάρες μόνο..

 Η παράσταση: "Ο Καραγκιόζης και η ψητή μαϊμού…")                             (Από δεξιά μπαίνουν και κάθονται στο παγκάκι δυο ΨΑΡΑΔΕΣ. 
Ο ΨΑΡΑΣ Α΄ φοράει φθαρμένο μπλε κουστούμι και σπάζει νευρικά τα κλαράκια ενός θυμαριού που κρατάει στο χέρι. 
Ο ΨΑΡΑΣ Β΄ είναι ντυμένος με παλιά ρούχα εργάτη της θάλασσας. 
Πλάι του ακουμπάει μιαν απόχη κι ένα τσουβάλι με κλαδιά από θυμάρια).

-ΨΑΡΑΣ Α΄: (βαριεστημένα) -Ρε, δεν μ ενδιαφέρει, το καταλαβαίνεις;
-ΨΑΡΑΣ Β΄: -Τρία χιλιάρικα έπιασα μέσα σε μια ώρα! Γαριδούλα αντί για σκουλίκι του βούρκου... (Σταματάει απότομα για να απαντήσει σε κάτι που ο φίλος του είχε εκστομίσει πριν από ώρα) 

"Όχι" θα σου πει… Τι να δει ρε μάπα; (Πιο επιθετικός τώρα, γυρνάει πιάνοντας το πέτο του άλλου:) Το ρούχο του μακαρίτη του γέρου σου που γύρισε τα παζάρια του κόσμου πουλώντας πεταλούδες με πλαστικά φτερά; Έτσι τις ρίχνουν τις γυναίκες, ρε μάπα; Με παλαιά κοστούμια και σάλια;
-ΨΑΡΑΣ Α΄: (Με αφηρημένη θλίψη και απορία). Με… με τι;
-ΨΑΡΑΣ Β΄:Με καμπριολέ και κινητό, ρε, και (εγγίζει τα χείλη του) με παραμύθιασμα και λουλούδια. Μπορείς ρε συ να πεις τίποτε άλλο από το " τι ωραία που είσαι;".
- ΨΑΡΑΣ Α΄: Δεν το΄ πα ούτε κι αυτό…(Παύση. Αφηρημένος, σα να ονειροπολεί). Όμως… όμως το νιώθω ότι με θέλει. (Απότομα και περίπου φοβισμένα). Πρέπει να με θέλει….Γιατί αλλιώς…
-ΨΑΡΑΣ Β: (Βλοσυρός και ξαφνιασμένος). Γιατί…γιατί τι;
-ΨΑΡΑΣ Α΄: (Με τρόμο σχεδόν). Τίποτε…(Άδειος, φαίνεται να μελετά ένα ενδεχόμενο). Πες μου για το θυμάρι..
-ΨΑΡΑΣ Β΄: (Αναστενάζει):Εφεύρεση, ρε βλάκα! Γλιτώνεις το σκάψιμο με τα πόδια στο βούρκο.. Ξέρεις εσύ τί εννοώ.. Γυαλιά και πέτρες που κόβουν τα δάχτυλα. Τίποτε από αυτά με το θυμάρι. Καρφώνεις τούτο εδώ (πιάνει το κλαδάκι και του το δείχνει), το μπήγεις στο βυθό. Οι γαριδούλες, το καλύτερο δόλωμα, έρχονται και μπλέκουν πάνω του. Τις μαζεύεις και τις τινάζεις-τίποτε άλλο. 
Η μόνη δυσκολία είναι…είναι ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΣΟΥ ώσπου να βρεις σφικτό πάτο! .. Ο βούρκος, το ξέρεις, διαλύεται εύκολα. (Σταματάει για να πάρει ανάσα). Λοιπόν τι λες; Θα έρθεις απόψε;
-ΨΑΡΑΣ Α΄: (Αποφασιστικά). Μετά το ραντεβού μου…(Πέφτει ο τόνος). Θα της… Θα έρθω, αφού…(Σηκώνεται και απαγγέλλει):" "Τι ωραία που"…(Ξαφνιασμένος, σαν να τον τσίμπησε φίδι). Α!.. τα λουλούδια!… Άσπρα τριαντάφυλλα. (Κι ενώ έχει ήδη ορμήσει αριστερά, ξαφνικά στρίβει δεξιά και χάνεται).
-ΨΑΡΑΣ Β΄: (Ξαφνιάζεται κι ύστερα γελάει δυνατά). 

Ρε, το φουκαρά…Ρε, τον πυροβολημένο.
( Ξεκαρδίζεται κι, όπως σκύβει, βλέπει το χαρτί με το καταγραμμένο όνειρο του ΑΝΔΡΑ). Α! Τι να είναι αυτό; (Σκύβει, το σηκώνει, το ξεδιπλώνει, σοβαρεύεται και διαβάζει δυνατά και περίπου συλλαβιστά) :  "ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΕ ΕΠΙ ΩΡΕΣ. ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΒΙΤΡΙΝΑ ΘΥΜΗΘΗΚΕ ΤΟ ΛΑΧΕΙΟ. ΨΑΧΤΗΚΕ. ΚΛΗΡΩΣΗ 16ης ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΕΓΡΑΦΕ. ΚΙ ΗΤΑΝ ΓΕΝΑΡΗΣ. ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΚΡΥΟ. ΟΜΩΣ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΗΣΑΝ ΕΡΗΜΟΙ".

(Ο ΨΑΡΑΣ Β΄ κάνει μια γκριμάτσα απορίας, βάζει το χαρτί στην τσέπη του και απομακρύνεται. Η παιδική φωνή ακούγεται και πάλι να τραγουδάει το ακατανόητο "απιτιπιτιρινούια". 


Εμφανίζονται ξανά ο ΑΝΔΡΑΣ και η ΓΥΝΑΙΚΑ).

-ΑΝΔΡΑΣ: Η πιο μοβ μπέρτα που έχω δει. Τελικά δεν..
-ΓΥΝΑΙΚΑ: (κρατάει ένα γατάκι στη μασχάλη της) Γαργάλησέ του τη μύτη. Θέλω εκείνο να μ΄ αφήσει.
-ΑΝΔΡΑΣ: (Πιάνει το γατάκι που κρατάει  στη μασχάλη της. Το ακουμπάει κάτω. Την κοιτάζει θλιμμένα. Εκείνη κάθεται στη ράχη του πάγκου):     ..Έχασα. Χάσαμε.  ...
-ΓΥΝΑΙΚΑ: (σταθερά) ΝΑΙ! Χάσαμε. Έχασες.  Καλύτερα πήγαινε ένα ταξίδι.....  
(απότομα) Θέλω να πω…  (Ψυχρή. Πάγος) Ξέρεις, ... Υπάρχει, 
υπάρχει πλέον κάποιος άλλος. Νομίζω ότι τον αγαπώ.

(Το παιδί που ακούγονταν, ως τώρα αόρατο, εμφανίζεται διστακτικό στην άκρη της σκηνής. 


Κρατάει στα χέρια μια δεσμίδα λαχεία και
 "εδώ τα τυχερά ααα" 
φωνάζει).

ΑΥΛΑΙΑ

Δημοσιευμένο στη "ΘΕΣΣΑΛΙΑ" 

της 31/12/2010





 Ένα ελαφρό φύσημα στο μέτωπο, 
μια μακρινή ανάσα γιασεμιού, 
και μια αφιέρωση, διπλά τιμητική.

Ένα σμάρι αετοί θα σε σηκώνουν ψηλότερα, φευγάτε Φίλε, γιε του Ποιητικού Λόγου.
Κι εμείς, θα σε θυμώμαστε μέχρι τους Γαλάζιους Ανθώνες...

Πάντα με την Αγάπη

Υιώτα και Δημήτρης

20 Ιαν 2020

Π Ρ Ι Ν - Δ Ε Κ Α - Χ Ρ Ο Ν Ι Α ,,,


Π Ρ Ι Ν    Δ Ε Κ Α    Χ Ρ Ο Ν Ι Α   !!!



Πριν περίπου Δέκα χρόνια!!!
++++++++++++++
Νωπές οι "τελευταίες" αναμνήσεις,
 λιμνάζουσες 
οι ομογενειακές εκδηλώσεις...

Η τότε αγαπημένη Αστόρια άλλαξε όψη, 
άλλοι λένε προς το καλλίτερο, άλλοι ομολογούν 
ότι δεν την αναγνωρίζουν.

Είναι άραγε, που κουράστηκε ο κόσμος να προσφέρει
-πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι..., 
είναι που οι ενοικιάσεις των ελαχίστων χώρων που υπήρχαν 
για λογοτεχνικές εκδηλώσεις,
έχουν μεγαλύτερους φόρους κι έξοδα
(άρα ο διαθέσιμος χρόνος χωλαίνει, τα ενοίκια, οι διαφημίσεις,
ακόμη και η ελάχιστη αμοιβή των ηθοποιών, κ.α.)
και ότι οι Σύλλογοι δεν αντέχουν στα υποχρεωτικά έξοδα...;

Θυμάμαι ότι παρόλη την αγάπη και την προσέλευση των ομογενών
όταν παρουσίαζα ένα έργο μου,
τα εισιτήρια δεν έφταναν πουθενά για να καλύψουν μέρος των αναγκαστικών εξόδων.
Η δε υπερηφάνεια του Δημήτρη μου 
δεν χαμήλωνε για να ζητήσουμε διαφήμηση μεγέθους έστω μιας κάρτας
από γνωστούς ή ακόμη και πελάτες του, 
για τον Τύπο ή και το ενημερωτικό φυλλάδιο... 
Όλα τα έξοδα δικά μας. 
...(συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που συμβάλλαμε ποικιλοτρόπως, από το 1980 που ιδρύθηκε η "Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών Αμερικής, έδρα Νέας Υόρκης" -μάλλον "Αστόριας" θα έπρεπε να λεγόταν...)

Μετά, μετακομίσαμε στο Λονγκ Άϊλαντ.
Στην δεκαετία που ακολούθησε, 
οι Σύλλογοι σμίκρυναν,
οι τσέπες άδειαζαν... η απόσταση με την 
υπερ-κίνηση άβολη,
το πάρκινγ ΔΕΝ ήταν καθόλου βολικό.

Τί κι αν γέμισε η Αστόρια...
Δεν είναι η "δική μας"

Ας είναι. 
Μετά από 37 χρόνια στην 46η οδό και Μπρόντγουέι, μου έμεινε το   προσωνύμιο:
"Αστοριανή"

...


( Η φωτογραφία είναι από το μονόπρακτο: 
"Η Υπέρτατη Θυσία του Ευρύτου", 
-ιστορική στιγμή από την Μάχη του Μαραθώνα, 
επέτειο 2500 χρόνων,  στο "Σταθάκειο" 26 Σεπτ. 2010,
μία από τις προσφορές μας στο Σύλλογο Αθηναίων Ν.Υ. 
και στους φιλότεχνους ομογενείς.)

Φίλες και Φίλοι μου,
πάμπολλες οι παρόμοιες αναμνήσεις... 
ΠΟΥ και ΠΟΥ, θα σας τις θυμίζω.
Πάντα με την αγάπη μου,
Υιώτα