Καλημέρα Μάρτη!

( Φωτο-σχέδιο Υιώτας, 2015. "Οδηγός στα όνειρα")

                            Η καρδιά μου, η τσιγγάνα...

Ω! Μη κοιτάζετε πλέον το βαρύ μέτωπό μου,
όπου ασήκωτο σύννεφο την βροχή προμηνύει.

Ειν' το βάρος των χρόνων που λυγίζει τους ώμους,
είν' τα ίχνη βημάτων που σαστίσαν στους δρόμους.

Ειν' το φάσμα ονείρων όπ' ατέλειωτα μένουν
στα μεγάλα συρτάρια και το φως περιμένουν.

Μη κοιτάζετε άλλο το σκυφτό πρόσωπό μου.

Το μοιράστηκ' ο χρόνος, το χαράκωσ' η θλίψη.
Μαραθώνιος το δάκρυ τη χαρά να συνθλίψει.
Όποια αγγίζω ρυτίδα, ποταμός ειν' που τρέχει
την ανείπωτη πίκρα, που σφραγίδα δεν έχει.

Την ψυχή μου κοιτάξτε που συχνά δραπετεύει.

Μ' ένα τόξο καλπάζει, με βοστρύχους λυμένους
λες κι ατίθασο άτι σ' ουρανούς μαγεμένους,
σε κορφές χιονισμένες, σε λιβάδια ανθισμένα,
σε πηγές κοιμισμένες, σ' ακρογιάλια θλιμμένα...

Την καρδιά μου κοιτάξτε, που ξεχνά να γεράσει.

Πέννα αίμα να στάζει στο τρεμάμενο χέρι,
ασταμάτητος τζίτζικας σε καυτό καλοκαίρι.

Σαν βοριάς στροβιλίζεται στη μεγάλη αλάνα
και χορεύει, χορεύει, παθιασμένη τσιγγάνα.

Την ψυχή μου σας δίνω, την καρδιά σας δωρίζω,
κι ας το ξέρω, καμία απ' τις δυο δεν ορίζω!

******************************************************************

Καλό Μάρτη, Αγαπημένοι μου.

Είθε να είστε όλοι καλά.

Καλή Σαρακοστή.

Πάντα με την αγάπη μου,

Υιώτα

ΔΥΟ ΝΕΚΡΟΙ, ΣΤΗΝ ΓΗ ΤΟΥ ΤΙΓΡΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΥΦΡΑΤΗ!...

(Φωτο-σχέδιο Υιώτας, 2015)

ΔΥΟ ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΗΝ ΓΗ 

ΤΟΥ ΤΙΓΡΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΥΦΡΑΤΗ
(Γράμμα σ' ένα μισθωτό στρατιώτη, στο Ιράκ, βραβείο Πειραϊκού Συνδέσμου)

Με τα χείλη διψασμένα, όπως τη Γη που πατάς
και φλογισμένη την σκιά σου ανέχεται
-τη γη του Τίγρη και του Ευφράτη όπου πλημμύρες εγκυμονεί
και ποτέ δεν σε δέχεται,

έρημος άκαρπη η δική μου αγκαλιά τώρα μένει
και σε προσμένει.

Με τα χέρια ανοιγμένα σαν σε σταυρό αθώρητο,
θωρώ έναν ήλιο καυτό, ανελέητο,
έναν ήλιο ασυγχώρητο,
να σφυροκοπάει τις άνυδρες μέρες μου
και να σε λιώνει στις πνιγηρές νύχτες,
όπου οι σκέψεις γυρνούν ακατάπαυστα, ωσάν τρελοί ανεμοδείχτες.

Στο λίγο θρόισμα του βοριά, την πόρτα τρέχω ν' ανοίξω,
στο κάθε σύννεφο του νοτιά αμίλητη τους λυγμούς μου θα πνίξω.
Κι ενώ πεθαίνω στο βάρος του χωρισμού, και 

λίγο ανασταίνομαι
στο μακρινό της φωνής σου άκουσμα 

"... κάνε κουράγιο, έρχομαι..."

για σε, που συνεστιάζεσαι με τον Θάνατο,

συνομιλείς με το Θάνατο,
που λες κλείνεις τα μάτια και με ονειρεύεσαι, 

ξεγελώντας τον Θάνατο,

εγώ, που αρνούμαι ν' ακούσω πως, δήθεν, ερωτοτροπείς με τον Θάνατο,
πες μου, 

πώς θα κοιτάξω τα μάτια σου π' ολημερίς εκείνος ταλάνιζε;
πώς θ' αγκαλιάζω το σώμα σου που μόνο εκείνος αγκάλιαζε;

Πώς θα διώξω τις εικόνες φρίκης από του νου σου τα βάθη;

Στις πτυχές της καρδιάς σου, πως θα σβήσω τα λάθη;

Πώς θα δέσω το είναι μου με σένα που έμεινες πίσω;
Πώς, όταν βρίσκεσαι πλάι μου, ήδη νεκρός, θα σε θρηνήσω;

Κι ας αλώβητος γύρισες, 

του Τίγρη τ' άγριο μάτι
με τα φαντάσματα του εύφορου, του ματωμένου Ευφράτη,
θα στοιχειώνουν τη μνήμη μας, 

θα ρουφούν την ψυχή μας,
θα κυοφορούν την Εκδίκηση στη σαθρή ύπαρξη μας...

Πες μου, πως διορθώνεται λογική ισοπεδωμένη
αφού η Πίστη αλλαξοπίστησε και μόνο ο Πόλεμος μένει;

Μα κι αν θάρθεις ζωντανός-νεκρός, μη τρομάξεις, καρδιά μου!

Κοιμητήρι απάνεμο θα σε δεχτεί η αγκαλιά μου.

(Φωτο-σχέδιο Γιώτας, 2015)

**********************************
                                                     ****************************************************

Φίλες και Φίλοι μου,
φορτωμένη κρύο... μέχρι τους βρόγχους...... σας στέλνω την αγάπη μου με δυο σχέδια κι ένα ακόμη επίκαιρο ποίημά μου...
Υιώτα

NIKOS KAZANTZAKHS, Ο Κρητικός Ημίθεος

Από τα ΟΜΗΡΙΚΑ ΕΠΗ, την θαυμάσια αυτή Ιστοσελίδα που ανήκει στην ΑΣΤΡΑΙΑ, (ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για την λογοτεχνική σχέση μας, θα διαβάσετε σε παλαιότερη ανάρτησή μου ως και σε δική της!!!) αντέγραψα ένα ποίημα του Νίκου Καζαντζάκη, το οποίο -ομολογώ μου ήταν άγνωστο- ...άλλωστε ΠΟΣΑ να περιμένεις από λάτρεις της Γλώσσας μας ως και τις τοπολαλιές της, όταν π.χ. λείπεις 43 χρόνια μακριά της... Θυμάμαι ένα μικρό δοκίμιο που είχα γράψει παλαιότερα στον Εθνικό Κήρυκα με θέμα ότι ο Καζαντζάκης ΔΕΝ ήταν Άθεος, βασιζόμενη σε μελέτη κάμποσων έργων του και με αποσπάσματα που φανέρωναν την άμετρη πίστη του στο Θείον, στην Φύση και στον Άνθρωπο. Αιτία ήταν οι τότε  αναταραχές που έγιναν έξω από την αίθουσα κινηματογράφου στην πόλη της Νέας Υόρκης, όταν παρουσιάστηκε το "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται" -ομολογώ ότι δεν γνώριζα πόσο ο σκηνοθέτης ήταν πιστός στο κείμενο του βιβλίου...-
όμως, θυμάμαι τον σάλο που έγινε, όταν πήγαν αντιφρονούντες ακόμη και με ...μπαστούνια και κάπες τοπικές, για να σταματήσουν την προβολή και τους θιασώτες να παρακολουθήσουν την ταινία...  (μία ακόμη "αιρετική" διάγνωση της γνώσης και της γνώμης ομογενών) ... ας είναι! Αυτοί οι άνθρωποι έμειναν στην ανωνυμία, ενώ ο Νίκος Καζαντζάκης φτερουγίζει όλο και ψηλότερα...
Ας μου επιτραπεί να αφιερώσω τον "φωτοστέφανο του ήλιου", μια πρόσφατη φωτογραφία μου από την πίσω αυλή του σπιτιού μου.

" Ήλιε, 

μεγάλε ανατολίτη μου, χρυσό σκουφί του νου μου,

αρέσει μου στραβά να σε φορώ, πεθύμησα να παίξω, όσο να ζεις, όσο να ζω κι εγώ, για να χαρεί η καρδιά μας.

Ήλιε, τρισήλιε, που περνάς ψηλά και χαμηλά αγναντεύεις, ένα σκουφί θαλασσινό θωρώ 

του καστροκαταλύτη, ας το κλοτσήσουμε, να παίξουμε,

να δούμε ως πού θα πάει!

Έχει ο καιρός μαθές γυρίσματα, το ριζικό ΄χει ρόδες,

κι ο νους του ανθρώπου κάθεται αψηλά και τις στρουφογυρίζει. Άιντε, και κλότσο ας δώσουμε της γης, να πάει την κατρακύλα...

Τη φρονιμάδα, θε μου, πάρε μου, ν΄ανοίξουν τα μελίγγια, ν΄ ανοίξουν οι καταπαχτές του νου, να πάρει αγέρα ο κόσμος...

Όρτσα! τις έρμες πίκρες όξω νου, τρουλώσετε τ΄αυτιά σας,

τα πάθη και τα βάσανα θα πω του ξακουστού Οδυσσέα!

********************

                                        *********************************

                                                                                                         ***************************

ΥΓ.: Κάθε σειρά, κάθε στροφή και μια γροθιά στο στέρνο! Αυτό ήταν το συναίσθημα του νου και η ταραχή της καρδιάς μου! "Κλότσο δίνουμε της γης, να πάει στην κατρακύλα!" "...οι καταπαχτές του νου"  δεν δύνανται να ανοίξουν. Σκούριασαν!!!

Αθάνατε Καζαντζάκη!

κι είπα, Φίλες και Φίλοι μου,... εδώ, οι Ημέρες των Γραμμάτων φυλλορούν... Ας βάλω ένα μικρό σημάδι!

Πάντα με την Αγάπη μου,

Υιώτα