(Φωτογραφία Υιώτας)
Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2015
Σύντομο χρονικό.
Φεύγει γρήγορα ο μήνας. Ανήσυχοι, κουρασμένοι.
Το "καρφί, σκουριασμένο, μπαίνει πιο επίμονα, πονά".
Φύση και άνθρωποι κινούνται σε επίπεδα παραλογισμού.
Θανατηφόρες προσεγγίσεις, άσκοπες λύσεις,
ελπίδες που παραδρομούν.
Στο σπίτι μας;
Προς το παρόν, καλά. Τα παιδιά, τριγύρω καλά.
Ο Δημήτρης; καλά.
Σήμερα του "φύτεψαν" τον πιο σύγχρονο βηματοδότη.
Καρδιά ατίθαση, από μικρός... Κάποτε, μετά από τρεις μεγάλες προσπάθειες... έπρεπε να τιθασευτεί...
Μου υποσχέθηκε την συνέχεια της Αγάπης.
Για όλους. Τον ξέρω.
Όσο για τις ώρες της κρυφής μοναξιάς... αφήστε το για "άλλες ώρες"...
Καραδοκεί μια στυφή γεύση.
Βιβλία; (!!!) Κάμποσα. Ποιότητα; Μέτρια.
Εύπεπτες φαντασιώσεις για άδεια στομάχια...
για νερουλιασμένα μυαλά... Κρίμα!
Τα άξια; στο εγγύς μέλλον.
κι καύσωνας... καλά κρατεί!
Πάντα με την αγάπη,
Υιώτα
Και μια ξεχωριστή "αντιγραφή...":
*****************************************************************
Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015
Καβάφης, το πρώτο σκαλί...
Γράββαλος Παναγιώτης-Πορτραίτο Κ. Καβάφη, 1987
Το πρώτο σκαλί
Το πρώτο σκαλί
Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μιά μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω
κ' ένα ειδύλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλλοίμονον, είν' υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
και απ' το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ' αναιβώ ο δυστυχισμένος».
Ειπ' ο Θεόκριτος· «Αυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ' ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα».
μιά μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω
κ' ένα ειδύλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλλοίμονον, είν' υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
και απ' το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ' αναιβώ ο δυστυχισμένος».
Ειπ' ο Θεόκριτος· «Αυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ' ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα».
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
...............................................................................
Εδώ που έφθασες... πολύ είναι!
Lamprini T.
