14 Ιουν 2019

Ε Υ Λ Ο Γ Η Μ Ε Ν Η Γ Ι Ο Ρ Τ Η ΤΟΥ Π Α Τ Ε Ρ Α !

Ας είναι ευλογημένη 
η Γιορτή του ΠΑΤΕΡΑ!

Του κάθε Πατέρα, σε όλες τις άκρες του κόσμου!


Όμως,
για τον δικό μου Πατέρα,
ευλογία είναι να ζω και να τον θυμάμαι 
με σεβασμό κι αγάπη...

ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ
(από το βιβλίο μου: ΟΙ ΦΩΛΙΕΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ, 1991, σελίδα 41)

Αυτό το τετραγωνισμένο κομμάτι γης που βλέπω,
δεν γίνεται να σε κρατεί ακίνητο
αφού η φωνή σου, μέσα μου, δεν έχει κοπάσει!

Η δε Αγγέλω του βουνού της Βαλιμής
- ... θυμάσαι που την ρώταγες τα πρωϊνά 
του όψιμου γάμου της αν πότισε την νύχτα 
το διψασμένο περιβόλι της-
πώς έγινε και σου ξανάγινε γειτόνισσα;

Εδώ, σιμά, πριν το ξημέρωμα,
ο ήχος χάνεται στην απλωσιά της θάλασσας
όταν χαϊδεύει τους αμπελώνες και ψιθυρίζει 
στ' αλμυρίκια και τις ιτιές ότι σας κέρδισε 
σε μια παρτίδα σκάκι...

(Φωτο-σύνθαση Υιώτας, 2019)

Πατέρα μου,
Πώς θα ακούσεις την συγγνώμη ότι άργησα;
Πως να δω μονάχη, την γέννηση του ήλιου;
Πώς θα μετρήσω το μπόϊ σου στο λιγοστό περίγραμμα
όταν εσύ, φτερούγισες κι ο ουρανός σε αγκάλιασε,
όταν η σκιά σου αναδεύεται με τον αιώνιο πλάτανο,
όταν βαριανασαίνεις με την ανάσα της Αρχαίας Ελίκης;

Πώς θα ξαπλώσω μαζί σου τις πίκρες μου
αφού η φωνή μου δεν βγαίνει
την ηρεμία σου να ξυπνήσει;

(Φωτο-σύνθεση Υιώτας. 2019)

Παρήγγειλα γιασεμί λευκό στο προσκεφάλι σου
να φωλιάζουν τα πεφτάστρα κατά το σούρουπο.
Είπα στις βρύσες του ουρανού να το ποτίζουν
όσο λείπω.  
Τα δάκρυά μου δεν αρκούν για την απόσταση, 
στις δε αστραπές, διέταξα
να σου διοχετεύουν φως από τα μάτια μου
για το καντήλι,
ώσπου να ξαναρθώ, και να μιλήσουμε 
σαν τότε, αντρίκια,
κι ότι λεχθεί να μείνει μυστικό μας...

(Φωτο-σύνθεση Υιώτας. 2019)

Μιας κι φωτιά του νου συνταυλίζει τις θύμησες,
θα δέσω στο αγριοβόρι σαστισμένους απόηχους
από τα μελωδικά σου σφυρίγματα 
σαν κατηφόριζες καβάλλα στο άλογο
-σβέλτος, νεαρός ταχυδρομέας, να μοιράσεις 
γράμματα πολυπόθητα στα γύρω χωριά της Βαλιμής... 
ως μούλεγες, έφτανες μέχρι και στην Συλήβαινα, 
τόπο της Μάνας που έχασες στα δυο σου χρόνια...
 ας τα στερηθώ, την καρδιά μου αδειάζοντας 
σε τούτη την συνάντηση..... 

Ξέρω, αγάπησες τούτη την εύφορη κοιλάδα 
όπως και εγώ...
Μας μάγεψε η θάλασσα, Πατέρα, 
ο γαλάζιος ορίζοντας...
λες και δεν έφτανε ο ουρανός, ο απέραντος... 

Άκου,
να μη ξεχάσεις νάρχεσαι με την βροχή!
Και να μιλάς με τον κεραυνό, Πατέρα!

Μόνο από τον Σελινούντα ποταμό 
δροσιά 
να μη ζητήσεις. Εστέρεψε! 

Θα σου προδώσει την αγάπη.

(Φωτο-σύνθεση Υιώτας. 2019)


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΜΕ ΥΓΕΙΑ και ΑΓΑΠΗ

Υιώτα




11 Μαΐ 2019

" Μ Ι Σ Ε Μ Ο Σ " Αφιέρωμα στην Μ Α Ν Α

Ο ΜΙΣΕΜΟΣ

Αφιέρωμα στην Μάνα


(Φωτο-σύνθεση Υιώτας, 05-11-19)

Ακόμη μια χρονιά δεμένη με αναμνήσεις ανεξίτηλες.
Μάταια ψάχνουν τα μάτια στις ξεθωριασμένες σελίδες να διαπιστώσουν αν κάτι έχει μειωθεί, 
αν κάτι έχει ξεχαστεί.
Δεν καταφέρνουν να συγκρατήσουν τα καυτά, 
τ' άχρωμα δάκρυα που κυλούν μέχρι το στήθος.

"..δυό εκκλησιές -η μια σε με κρυφά να προσκυνάω"

Φυλλομετρώ το "ΑΝΕΜΟΣΠΑΡΤΟΙ"
(Έκδοση 1980, σελίδα 47)
Το μόνο που μπορώ να κάνω αυτήν την ώρα, είναι 
να αντιγράψω τον 

"ΜΙΣΕΜΟ"

Μάνα μου, πάλι ο μισεμός σε πίκρανε, σ' ακούω.
Σφιγομετρώ τη θλίψη σου στους ήχους της καρδιάς μου.
 Άπλω' το χέρι κι άγγιξε όπου αφήσαμ' ίχνη. Βιολέττες, τριανταφυλλιές, γαρυφαλλιές, λεβάντα... κι άλεσε φρεσκοσίταρο. Χωριάτικο πληγούρι.
Ετοίμασε φούρνο, κάρβουνα 
απ' την κληματαριά μας. Ψήσε κατσίκι, μάζεψε αγριόχορτα του κάμπου, 
οι μυρωδιές να απλωθούν, 
στην ξένη Γη να φτάσουν,
να αναταράξουν την καρδιά, 
τα στήθη να σπαράξουν
μήπως και 'ρθούμε πιο νωρίς 
στη γνώριμη αγκαλιά σου...

...κι άργησα, Μάνα, να σε δω! Διπλά 
να σ΄αγκαλιάσω...
Σκελετωμένο το κορμί. Τα χείλη, μ' αγωνία"Καλό Ταξίδι, ψέλλισαν, Γράψτε μου, σαν θα φτάσ'τε..."

Κι άργησα, Μάνα, αργήσαμε!
Μόνο του το ταξίδι δεν έφτανε 
να καρτεράς, δεν άντεχες να μείνεις...

Μένουμε τώρα ως την στιγμή
που θα ανταμωθούμε.

(Φωτοσύνθεση Υιώτας. Μάης 2019)


Αγάπη, Σεβασμός, Υπομονή, Ελπίδα .
Σε όλες τις Μητέρες του Κόσμου.

Πάντα με την αγάπη μου,
Υιώτα

29 Απρ 2019

... ΕΚΕΙΝΗ* ΚΙ ΕΣΥ*


ΕΚΕΙΝΗ *   ΚΙ    ΕΣΥ *
(Στην Πολυαγαπημένη Μάγδα
και στον φίλατο αδελφό του νου, Στρατή Π.)


(Φωτο-σύνθεση Υιώτας. Πάσχα 2019)


ΚΑΠΟΙΟΣ *

Κάποιος -πότε-πότε- πρέπει να βλέπει 
τον τόπο μου

να μου ανανεώνει τα κρυσταλλιασμένα δάκρυα,

να φορτίζει το μειωμένο οξυγόνο μου,

να θροϊζει από την ανηφόρα τα άγρια χορτάρια
 

στους τάφους των αγαπημένων μου

-εκεί στη δεξιά άκρη της μικρής νεκρόπολης

των ταπεινών...


Πολυταξιδεμένο μου περιστέρι

όπου τα φτερουγίσματά σου παραβγαίνουν με 
του βοριά το σφύριγμα,

τα μάτια σου αντιγράφουν τους κύκλους
 

που σε συνοδεύουν στην φωλιά της στοργής

για το λαχταριστό άκουσμα των νεογνών που
ασταμάτητα τιτιβίζουν

περιμένοντάς σε.


Το ταξίδι δεν είναι πάντοτε εύφορο.

Η διαδρομή δεν είναι ακούραστη.

Ούτε κι ακίνδυνη.


Η καρδιά όμως, ματώνει τη σκέψη,

μουδιάζει τα δάχτυλα όπου
 

αντί να καταχωρούν τον έναστρο ουρανό
 

ή να ιχνογραφούν απάτητες οροσειρές
 

που εναλάσσονται,

κρατούν σφιχτά το τιμόνι

ασφαλίζοντας την ροή του νου μη χαθεί 
αυτός ο ευλογημένος οίστρος...


...κι ήταν

 κάποια άλλη ψυχή 
-κάπου είκοσι φεγγάρια και πλέον-

που έστριψε θεληματικά στον κατήφορο 
να με δει-

κι ας ήξερε ότι εκεί δεν ήμουν...
 


Ρώτησε, κι ακούμπησε τα πέλματα εκεί 
όπου ίχνη ακόμη υπήρχαν από την άμμο και 
τη σκόνη που μας κληρονόμησε η οργή 
του Σελινούντα*,

προχωρώντας αποφασισμένη 
τη σκια ή την ψυχή μου να ανταμώσει...

Στο στενό δρομάκι της ανέχειας,

το πανύψηλο πεύκο μου την ευλόγησε,

το ημιάνοιχτο πράσινο παραθυρόφυλλο
-μαγικό "εργόχειρο" του πατέρα, 
σιωπή της έγνεψε,

με το δεντροπερίβολο να ανθίζει δίφορα

για να μου μεταφέρει την αξέχαστη ευωδιά του
 

ήδη ενσωματωμένη εδώ, στην άλλη όχθη!


Δυο Φίλοι,
                     Αυτή 
                             κι Εσύ,

που δέσατε το εύθραυτο νήμα 
της πρώτης ανάσας μου,

που κάνατε σώμα επιστροφής 
τα κρυφά μου δάκρυα,

που ζυμώσατε ψωμί Πασχαλιάτικο 
το μεγάλο κενό της απουσίας μου...


Ευχαριστώ σας, 
Φίλοι πολύτιμοι, Αναστάσιμοι. 

Ίσως κάποτε, να δανειστώ τις πανάγλυκες 
εικόνες 
από τα μάτια σας.


Ευχαριστώ! 
Πάντα με την Αγάπη μου
Υιώτα

30/4/19 06:42
Διαγραφή

(.Όνειρο. Φωτο-σύνθεση Υιώτας. 04-28-19)



8 Απρ 2019

Μ Ι Α Κ Α Λ Η Μ Ε Ρ Α


Μια "Καλημέρα"

(Μαγνόλια και Φορσύθια. Φωτο-σύνθεση Υιώτας. 2019)

Μια "Καλημέρα",
 Φίλες και Φίλοι μου
με μια δημοσίευση του 104-χρονου 
"Εθνικού Κήρυκα Νέας Υόρκης":

Είναι το "ΜΑΝΑ ΣΟΥΛΙΩΤΙΣΣΑ"  που σας  είχα παρουσιάσει
δυο αναρτήσεις πριν,
 στις 
"ΓΥΝΑΙΚΕΣ του ΘΡΥΛΟΥ"
Έτσι, απλά, ...για να μη ξεχνιώμαστε!!!


Ταυτόχρονα, 
μιας και τα "κιτρινάκια μου" ξεπετάχτηκαν μέσα σε δυο μέρες λόγω καλόδεκτου ζεστού καιρού...
σας τα αφιερώνω με όλη μου την αγάπη.

Καλή σας εβδομάδα 
Υιώτα

31 Μαρ 2019

HAPPY BIRTHDAY OUR LOVES !!

from: Yiayia-Yiota & Pappou-Jimmy

HAPPY MANY RETURNS 
our sweethearts !

Already Two (2) years old
the "rioter" little Andreas, today!

and eight (8) on the 28th
the multitalended
Panagiotis-Dimitris!

( and Olga-Anthy, their mother, and
 Joy-Angel, sister, 
with Ebby-Angel
 and Angelyse-Angel !)

Our LOVE is
ETERNAL



30 Μαρ 2019

Η Α Ι Ω Ν Ι Α Μ Α Χ Η Τ Ο Υ "Ε Γ Ω "


( Αλκυονίδες στο Αιγαίο. Μάρτης 2019)
(Φωτο-σύνθεση Υιώτας)

Η ΑΙΩΝΙΑ ΜΑΧΗ ΤΟΥ "ΕΓΩ"

Φίλες και Φίλοι μου, Χρόνια Πολλά.

Χρόνια σκεπτόμουν να στείλω στην εφημερίδα μας "Εθνικός Κήρυκας" ένα γράμμα, διευκρινίζοντας μια "μικρή" λεπτομέρεια που αφορά την "μικρή μου πατρίδα", το ΑΙΓΙΟ, για το ΠΟΥ και ΠΟΤΕ ξεκίνησε "το άναμμα της φωτιάς για να αποτινάξουμε τους Οθωμανούς" από τον Άγιο τόπο μας.

Το θέμα είχε κι έχει ένα ευαίσθητο σημείο:Τόπο και Χρόνο. 

Ευτυχώς, το αντίγραφο είναι αρκετά καθαρό και δεν χρειάζεται να επεκταθώ ή να τα επαναλάβω. 
Θέλω όμως να προσθέσω ότι διαβάζοντας άρθρα και κείμενα, παρατηρώ ότι κυρίως αντιπροσωπεύουν τον εκάστοτε "γραφιά" -ανάλογα με την ιδιότητά του, προσωπική ή επαγγελματική- προσθέττοντας ή παραλείποντας ό,τι αυτός  ή αυτή νομίζει για να πλαισιώσει το κείμενο.
Αυτό αφήνει μεγάλα κενά που δημιουργούν πικρίες, επιθετικότητες, ασάφειες.

"Όταν ακούς το ρυάκι, όταν βλέπεις το νερό να κυλάει, καλόν είναι να ψάξεις για την πηγή.  Διότι όταν παραγκωνίζεις ιστορικές λεπτομέρειες, μειώνεις το Άγιο Σώμα 
της Ιστορίας του Έθνους μας".

Προσωπικά, ένα πιστεύω: 
ΌΛΟΙ οι Έλληνες και Φιλέλληνες πίστεψαν στην Ελευθερία της Ελλάδας και προσέφεραν ή θυσίασαν ό,τι περισσότερο,
ό,τι καλύτερο, ό,τι πολυτιμότερο μπορούσαν να δώσουν.

Οι διχασμοί, ποτέ δεν έφεραν κάτι καλό.

Όλοι είμαστε παιδιά της Πίστης και της Ελευθερίας.

Εκείνοι που έπεσαν στην μάχη για την Ελευθερία, 
εκείνοι είναι οι αληθινοί Ελληνες.
Αυτούς πρέπει να τιμούμε και να ευχαριστούμε.

..Πάλι δεν πρέπει να μακρυγορήσω, μόνο να πω 
ότι η γη που δέχτηκε την πρώτη ανάσα μου, είναι άξια αναφοράς για την Μεγάλη Απόφαση να αγκαλιάσει την υπέροχη αυτή Πρώτη Συνεδρίαση!

 Η Ελευθερία και η Πίστη να μας δίνουν 
την δύναμη που χρειαζόμαστε.

(Δώρα του ουρανού και της θάλασσας)
(Φωτο-σύνθεση Υιώτας. 2010)

Να είστε όλοι καλά.


24 Μαρ 2019

Γ Υ Ν Α Ι Κ Ε Σ Τ Ο Υ Θ Ρ Υ Λ Ο Υ ( Μ ο ν ό π ρ α κ τ ο )

Λαμπερή αυτή η Κυριακή
σήμερα, μετά από πολλές "νερουλιασμένες"
Φίλες και Φίλοι μου.
Η μοναξιά και ο καιρός έφεραν μια γνωστή ευαιξία και μια δυνατή νοσταλγία για την ανοιξιάτικη Πατρίδα.
(Η άγνωστη, για μένα, πανέμορφη Ελληνίδα σε παρέλαση της Νέας Υόρκης, έφερε στην επιφάνεια μια εκδήλωση που έγινε λίγα χρόνια πριν... με το Σύλλογο Αθηναίων Ν.Υ., υπό την προεδρία του πρώην Προέδρου κ. Αδαμόπουλου, στην αίθουσα "Σταθάκειο" της Ομοσπονδίας Ελληνικών Σωματείων...  ΜΑΝΑ, η υποφαινόμενη, και ΚΟΡΗ η ηθοποιός Μαίρη Βαρβατάκου...      Πράγματι "πανέμορφες αναμνήσεις..."
Απλώς εύχομαι να μη σας κουράσω!

= ##############=############=

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΘΡΥΛΟΥ  
(Θεατρικό Μονόπρακτο)
Υπότιτλος:
“ΜΑΝΑ ΣΟΥΛΙΩΤΙΣΣΑ”

1)      ΤόποςΠρόποδες  του χωριού Ζαλόγγου, στο βουνό Ζάλογγο. (Χρόνος:  13 Δεκεμβρίου 1803)
2) Πρόσωπα:
      Α) Ένας Εισηγητής/ ή Εισηγήτρια
      Β) Μάνα, και κόρη
  3) Ενδυμασίες: Μάνας και Κόρης (κατ’ εκλογήν):
      Της εποχής, ή και με σκούρα ρούχα
4) ΥλικάΈνα μπογαλάκι, ένα δεματάκι.
******************************************************
Γυναίκες του Θρύλου

Εισηγητής:
Μέσα σε εκατό χρόνια -από το 1721-, δέκα φορές είχαν
επιτεθεί οι Τουρκ-αρβανίτες στους Σουλιώτες.
Στις 12 του Δεκέμβρη, 1803, ο Αλί Πασάς εξανάγκασε
τους εξαντλημένους πλέον κατοίκους των διάφορων
φυλών του Σουλίου να συνθηκολογήσουν και να φύγουν
από τον τόπο τους.  Έτσι, έφυγαν όλοι, εκτός από πέντε Σουλιώτες και τον καλόγερο Σαμουήλ, οι οποίοι παρέμειναν στο Κούγκι.  Όταν οι Τουρκ-αρβανίτες τους πλησίασαν, για να πάρουν το πολεμικό τους υλικό, ο ηρωικός καλόγερος με τους πέντε Σουλιώτες, σε μια τραγική, απελπισμένη διαμαρτυρία για την Ελευθερία, έβαλαν φωτιά στο μπαρούτι, έγινε έκρηξη στην πυριτιδαποθήκη, κι ανατινάχτηκαν όλοι στον αέρα. Οι υπόλοιποι, άντρες και γυναικόπαιδα, κάτω απ’ το εξαντλητικό κυνηγητό των εχθρών, σε τρεις περίπου μέρες, έφτασαν  στο μοναστήρι του χωριού Ζάλογγο, στο ομώνυμο βουνό Ζάλογγο. Μα κι εκεί, δεν είχαν καλύτερη τύχη…
(Η ιστορία που ακολουθεί, 
εμπνευσμένη από εκείνη τη χρονική περίοδο, είναι δημιούργημα της συγγραφέως, Υιώτας Στρατή, με τίτλο: «Γυναίκες του Θρύλου» )

Σημείωση:      *******
* Το τελικό "ς" όπου θα έπρεπε να είναι "Σ-μικρό" είναι ανεπάρκεια της εδώ γραμματοσειράς. Είναι, δε, κείμενο αντιγραφή. Συγγνώμη, γι' αυτό. Υιώτα  * 
                                                               *******
Σκηνικό: (Στην κορυφή του βουνού, σε ένα απόμερο βράχο, 
η Μάνα μιλάει στοργικά στην κόρη της:)

ΜΑΝΑ
- Έλα, μωρ-τσούπρα-μ’, έλα! κάτσε 'δώ, κοντά μ’.
Α!  Όσο πάει κι μεγαλών’ η κοιλιά σ’. Μυτερή-μυτερή… 
Γιόκα θα κάμεις, τσούπρα μ’.Ξέρω τί λιέω! Θα κάμεις τον 
άντρα σ’  περήφανο…
  ΚΟΡΗ (Πλησιάζει αργά)
-Κρύα η νύχτα απόψε, μάνα, όμως πιο κρύα η καρδιά μ’…
 ΜΑΝΑ
- Κάθησ’ εδώ ΄πα. Έχουμε κάμποσα να πούμ’ οι δυο μας…
 ΚΟΡΗ
- … Άσε που δεν μπόρεσα να ησυχάσω και να κλείσω λίγο 
τα μάτια μ’ απόψε… Μάνα, είδα κι ένα κοπάδι γύπες
να τριγυρίζ’ το μοναστήρ’…
-3-
ΜΑΝΑ – ’Δω πάνου πούμαστε, τι περιμέν’ς; Χελιδόνες;
Ο αέρας, αντί νάν’ κρύος και καθαρός, βρομά μπαρούτ’, παγωμένο αίμα, και τσουρουφλισμένες σάρκες…                     
 (Σκύβει κοντά της)
Απόψ’ έρχετ’ ο θειός σ’… μαζί μ’ ένα Τουρκ-αρβανίτ’.
Είπαν πως φέρν’ καινούρια μαντάτα…
 ΚΟΡΗ
-Τί σόϊ μαντάτα, μάνα μ’! Αφού τίποτα δεν έχουμε πια να μας πάρουν. Ούτε μια μπουκιά ψωμί να βάλουμε στο πικρό μας στόμα… Ρίζες κι άπλυτ’ αγριόχορτα τρώμ’… Αν τα βρούμ’ κι εκείνα…
  ΜΑΝΑ (εμπιστευτικά)
-Σσσσουτ! Ο θείος σ’ είναι στο κόλπο ότι είναι τάχα με το μέρος του Αγά…
  ΚΟΡΗ (διστακτικά)
- Ξέρου… ξέρου… Μα, Δεν τον ’μπιστεύομαι, μάνα μ’ … Οι γ’ναίκες κρυφομιλάν’ και λλιέν’ ότι είναι …  προδότης ο αδερφό σ’, μάνα μ’ … κι ιγώ δεν μ’λάω… ντρέπουμαι..
  ΜΑΝΑ (μ’ επίπληξη)
- Ποτέ μη ξαναπείς τέτοια λλόγια για τον θειό σ’ . Ο Αλί τον διάλεξε επειδή ξέρ’ καλά τα μονοπάτια… κι ακόμ’ μη ξεχνάς, μιλάει και τα αρβανίτικα…
ΚΟΡΗ
- Όχι, Μάνα μ’ , δεν είν’ έτσι! θα μπορούσε να του πει «Όχι»! Έτσι θάκανα ιγώ…

-4-
ΜΑΝΑ (Χαμηλώνει τη φωνή, και λίγο αυστηρότερα:)
- Μωρ-τσούπρα μ’ , μην ανακατεύ’σαι με τσ’ αποφάσεις των Καπεταναίων. Αυτοί, ξέρουν πολύ καλά ποιος ήταν ο προδότης, αιτία π’ έπεσε το Κούγκι…
 ΚΟΡΗ - …κι ιγώ τον ξέρω! (σκύβει προς τη μάνα της)  …ο Πήλιος ο Γιούσης,  ΄λλιέν’, μα ποιος ξέρ’ την αλήθεια…
ΜΑΝΑ (με επίπληξη)
- Τσούπρα! Μην ανακατεύ’σαι σου είπα!!! Ξέρει ο θειός σ’ 
τί κάνει!  Τάχα πηγαινόρχεται και μας φέρν’ τρόφιμα απ’ την Πάργα, για να ξεγελάσει τον Καπ’τάν Τζαβέλα και τους άλλους, και να τους πάρει λλόγια, …όμως, στην πραγματικότητα, 
σε ’μάς, θα μας μαρτυρήσ’ τα σχέδια του Αγά! Άκου, όμως. Τώρα δεν είναι ώρα γι’ αυτά. Εδώ ξεμοναχιαστήκαμ’ για ν’ ακούσεις με προσοχή ό,τι σ’ λλέω, κόρη. Μίλησα και με την Μόσχω, την Τζαβέλαινα… κι αυτή συμφώνησε μαζί μ’. 
Γιατί απόψε έχουμ’κατά τα ξημερώματα, πριχού φέξ’ ο ήλιος…
ΚΟΡΗ (ταραγμένη, προστατεύοντας την κοιλιά της)
- κι εγώ;… Εμείς; Τι θα κάνουμ’; Ωχ! Μάνα μ’
ΜΑΝΑ (σιγανά, μα με σταθερή φωνή)
- Ισύ, θα πας  μαζί με το θειο σ’…
 ΚΟΡΗ (ανασηκώθηκε)
- Τί είπες, μάνα μ’! Ιγώ, δεν πάω πουθ’νά! Ιδώ θα μείν’, μαζί σας. Μαζί με όλους…

-5-
ΜΑΝΑ -  Ότι και να ΄λλιές, ισύ, ΕΓΩ μ’λάω! Αυτό το σχεδίασμα…, έχει κανονιστεί από μέρες.
ΚΟΡΗ - Μη με τρελιέν’ς, μάνα μ’. (Βάζει το χέρι στην κοιλιά )      Να! Βάλ’ το χέρ’ σ’ μαλακά, ιδώ, Χοροπ΄δάει το σπλάχνο μέσα μου! Βάλ’ ιδώ το χέρι σ’, να δεις! (πιάνει το χέρι της μάνας της και το βάζει πάνω στην κοιλιά της)
ΜΑΝΑ (με το χέρι στην κοιλιά τής κόρης της)
-Μπα! …Πεινασμένος είν’ ο γιόκας σ’, φαγάκι θέλει…
Κοίτα. Ιδώ σούχω αυτό το μπογαλάκ’ .
Κρύφτο μέσ’ στον κόρφο σ’, να μη το δει κανείς…
 ΚΟΡΗ (υπάκουη μα φοβισμένη)
- …Τί έχ’ς εκεί μέσα, μάνα μ’ ;
 ΜΑΝΑ
- …τρεις ρουφ’ξιές νιρό,  μια πατάτα βρασμέν’ για να σου
δώσει λίγη δύναμη ως που να φτάσετε πίσω στην Πάργα,
…α, κι ένα πανί μουσκεμένο με λίγο λάδ’ τσι εκκλησιάς, για 
να …μυρώσεις το μωρό σ’,  όταν σ’ βγει…
 ΚΟΡΗ
-Σώπα Μάνα! Έχω δυο μήνες ακόμ’! Σε θέλω κοντά μ΄ !

ΜΑΝΑ - Δυο μήνες! ιδώ, εμείς, μετράμ’ τις ώρες και τα
 δεφτερόλεφτα, μωρ’ τσούπρα-μ’!
 ΕΣΥ να μετράς τις μέρες (την αγκαλιάζει)… Αυτός, 
κι     ’φταμηνίτικος να βγει, γερός θα είναι… Ιγώ να ’ιδιώ πώς 
θα φιλέψω, τάχατις, τον αδερφό μ’, για να του δώσω κρυφά 
το φαρμάκι που θα το πιεί ο Τουρκαρβανίτης…
-6-
Έλα, γιατ’ όπου νάν’, έρχονται. 
Τους κρυφο-παρακολουθούν πίσ’ απ’ τα βράχια, καθώς ανεβαίνουν τις στροφές στο μονοπάτι…
ΚΟΡΗ (τρέμει) - Πέσμου, μάνα, μετά, τι θα τον κάνετ’; Τον φαρμακωμέν’; Κι εσύ, μάνα μ’, εσύ, μετά, πού θα πας, τι θα κάν’ς; Τρέμω για σένα, μάνα μ’ !
ΜΑΝΑ -Τί τα ρωτάς αυτά, μωρ τσούπρα-μ…
Όταν ζαλιστεί ο άθεος και το ρίξει στον ύπνο, θα του βουλώσουμ’ του στόμα τ’, θα τον δέσουμ’ χεροπόδαρα, και θα του πάρουμ’ την κάπα και το σκουφί τ’. Τη κάπα θα τη ρίξουμ’ αποπάνου σου, ισύ, θα μαζέψεις τις πλεξούδες σου σα κουβάρι, θα φορέσεις τον σκούφ’ τ’, και θ’ ανέβεις προσεχτικά στο μουλάρ’. Μετά, ισύ κι ο θειός σ’, θα γυρίστε πίσ’ απ’ το κρυφό μονοπάτ’ , για να πάτε στην Πάργα. …
Ο αδερφός μ’, ξέρει σε ποιον θα πάτε για να κρυφτείτε…
ΚΟΡΗ -Τί μ’ λλιές, ωρέ Μάνα μου Γουμενίτσα, μπορεί στη Κέρκυρα…  ώσπου να ειδοποιηθεί ο άντρα σ’ , … ισύ, από το φόβο σου, θάχ’ς  κάνει και τον γιόκα τ’…
ΚΟΡΗ
- Τι λλιες, βρε μάνα μ’ ! Έχασες τα λογικά σ΄; … Θέλεις να χάσω το π’ δί;  Ιγώ, ιγώ θα το γεννήσω πριν την ώρα μ’!       
(Τρίβει προστατευτικά την κοιλιά της)
ΜΑΝΑ (σοβαρή-σοβαρή)- Άκου, κόρη μ’! Εμείς, ’δω ’πάν’, κοιτάμ’ πώς να ξεκάνουμ’ τσι εχθρούς.
-7-
Εσύ, θες να μου πεις πως δεν μπορείς να κουμαντάρ’ς
ένα χαϊβάν’;  Μπα! Ας γενν’θεί εφταμηνίτκο! Τυλίξτε το στη κάπα σ’… Στύψ’ το στήθος σ’ καλά στο στόμα τ’ να γλυκαθεί και βύζαξέ το να φάει… ούτε μιλιά, ούτε λαλιά!
κι αυτός, θα δεις, θα γίνει μεγάλος  καπ’τάνιος…
 ΚΟΡΗ  (Κλαίγοντας)
- Μάνα μ΄, μή με διώχνεις! Θέλω να είμαι μαζί σας, Μάνα. Τόσοι νοματαίοι, τόσες γυναίκες και παιδιά… μερικά απ’ αυτά, είναι μόλις χρονιάρ’κα…
Γιατί να εξαιρείτε το δικό μου…
 ΜΑΝΑ (με το χέρι στους ώμους της κόρης της) -Το δ’κό σ’,  
 είναι  αίμα της Τσαβαίλενας. Ποτέ μη το ξεχνάς αυτό!!!
Όσο για ’μάς, άσε μας. Ιμείς, έχουμ’ άλλη μοίρα.
Οι άντρες μας, ’δω πάνου, πολεμάν’ σαν τα λιοντάρια.
Δεν μπορούν να μας έχουν έγνοια. Οι άλλοι, σαν και τον δ’κό σου, που λείπουν, το ξέρεις, είναι οι μορφωμένοι! έχουν πάει μακριά, και ξέρουν πώς να ζητήσουν βοήθεια απ’ τους δυνατούς. Πριχού από μας, έχουν γίνει τόσες επιθέσεις, τσούπρα μ’…   Ξεχνάς;
Δεν στο ’χω πει; Πάνω από εκατό χρόνια μας πολεμούν…
Αμ, γιατί νομίζεις σκαρφαλώνουμ’ από κορφή σε κορφή, σαν τα αγριο-κάτσικα…
για να ΜΗ μας φτάνουν οι Τουρκ-αρβανίτες και μας μαγαρίσουν. …      Μ’ αυτοί, εκεί, από κοντά… Θέλ’ν να μας ξεκάνουν... κι άκου… μη κλαίς! Εμείς, όλοι εμείς, δεν μας πρέπει να κλιαίμε.

-8-
ΚΟΡΗ (σκουπίζει τα μάτια της)
 -  Δεν μπορώ, μάνα μ’ , δεν γίνεται… Εσείς τι θα γίνετε;
  ΜΑΝΑ - Μη κλιαις, κόρη μ’! Δεν καταλαβαίν’ς; Εμείς,     Δεν θ’ αφήσουμ’ τσι άντρες που πολεμάν’ να μας έχουν     έγνοια!  …Δεν μπορεί να παρατάν’ τον πόλεμο για να μας υπερασπιστούν. ……   …..Έτσι ή αλλιώς, οι ίδιοι οι άντρες μας θα μας σκοτώσουν, να μη πέσουμε ζωντανές στα χέρια των εχθρών…
 ΚΟΡΗ - Μα, δεν τους φταίξαμ’ τίποτα! Μάνα μ’! Γιατί;
ΜΑΝΑ (με τραγική σταθερότητα)
-Γιατ’ αν μας πιάσουν, θα βγάλουν τη λύσσα τους πάνω μας… θα μας μπήξουν τις μαχαίρες στην κοιλιά, στο στήθος, θα μας κόψουν τα στήθια, θα μας ξεριζώσουν τη καρδιά να την πετάξουν στα κάρβουνα … ή στα όρνια, …θα μας βιάζουν σαν τα ζώα, θα μας ξεσχίσουν, … θα μας βγάλουν τ’ άντερα, κόρηηηη! 
 ΚΟΡΗ
-Σώπα, μάνα. Σώπα! Ζαλίζουμ’, θα λιποθυμήσω!
Ιδώ ’πάνου είστε ’πάνου από πενήντα γυναίκες!!!
Άσε τα παιδιά  …τα μωρά, τα χρονιάρικα!  …
 ΜΑΝΑ
- Γι’ αυτό, ισύ, ΠΡΕΠΕΙ να γυρίσεις πίσω!... Διότι έχεις μέσα σ’ σπόρο καπεταναίϊκο, να τον κάνεις γίνει λιοντάρι και να ξεπαστρέψουν τους άθεους.

-9-
ΚΟΡΗ (απελπισμένη) - Μα, ισείς; Εσείς;
ΜΑΝΑ - Εμείς, θα ξεκολλήσουμ’ με τα χέρια μας τα βράχια και θα τα πετάμε στους εχθρούς… πέτρες, ξύλα, ότι βρούμ’, κόρη μ’, κι όσο πάει… Είμαστε αποφασισμένες, να βοηθήσουμε τους άντρες… να σώσουμε την τιμή μας…
ΚΟΡΗ - και… τον Τουρκ-αρβανίτ’; Τι θα τον κάνετε;
ΜΑΝΑ (γελάει με ειρωνεία)  - Αυτός; Αυτός, θα πάει πρώτος!
Θα τον κυλήσουμι στο γκρεμό σαν άδειο βαρέλι.
Αυτοί, χρόνια πίνουν το αίμα μας. Έτσι καλο-ταϊσμένοι που είναι…
Όσο γι’ αυτόν, θα γίνει στρωματσίδ’ στα μυτερά βράχια…
ΚΟΡΗ -…κι ιγώ μαζί σας, μάνα μ’, κι ιγώ! (της κρατάει το χέρι)
ΜΑΝΑ
- Εσύ, κόρη, δεν έχεις μερδικό σ’ αυτά. Εσύ είσαι ταγμένη για άλλα. Εσύ μεταφέρεις τη ΖΩΗ του Αρχηγού! Την συνέχεια του Αγώνα. Εσύ θα γεννήσεις την αυριανή Λευτεριά. Την αυριανή Ανάσταση!   Έλα, μωρ-τσούπρα-μ’ να σ’ αγκαλιάσω. (Αγκαλιάζονται σφιχτά)…
Άκου… Κόρη μου! αφουγκράσου…
Κάπου, ποιο κάτου…  στη ρίζα του β’νού, κυλάν’ τα νερά
του ποταμού Αχέροντα, ικεί που πήγαιναν τους αποθαμένους…. Έτσι λλιέγανε οι παλαιοί! Ιγώ, σ’ λλέω, ότι δεν τα πιστεύω αυτά.
Εμείς, θα συναντηθούμ’ απάνου απ’ τα σύννεφα. Εκεί, πιο πάρα-πάνου, είναι η χώρα της Λεφτεριάς… Κάποια

-10-
μέρα, θα ιδωθούμ’ μαζί, και τότε όλοι μας θα ιδουμ’
όλες τις χαρές που μας στέρησαν…  κι   άκου! 
Στο δρόμο σ’, στο κατήφορο, να μην ακούς τον γδούπο απ’ τα κορμιά μας σαν θα πέφτουμ’ από τους Βράχους,
ούτε τις κραυγές, ούτε τους πόνους μας…   Ισύ, 
Ν’  ακούς μόνο το τραγούδι μας, σαν θα γίνουμ’ αετοί, αετο-μάνες, με τα αετόπουλα αγκαλιά… και θα πετάμε  για την ποθητή Λεφτεριά…  
 ΚΟΡΗ (βγάζει δειλά, από τον κόρφο της ένα χαρτί)
- Έχω κι εγώ γράψει, Μάνα μ’, κάτι για σένα. Τις νύχτες που δεν με ζύγωνε ο ύπνος,
τότε που κλώτσαγε το παιδί μου, λλιες και θα ’βγαινε ολόρθο από μέσα μου… έβγαζα κρυφά-κρυφά το τεφτέρι μ’, το ακουμπούσα απάνω του και με την μύτη του μολυβιού 
άφηνα να μείνουν στο τεφτέρι μ’ όσα δεν μπορούσα να πω… όσα για όλους σας, όσα  δεν μπορούσα να ψιθυρίσω…  (διαβάζει:)
       
                 ΜΑΝΑ, ΣΟΥΛΙΩΤΙΣΣΑ
Γερές, βαθιές, οι ρίζες σου στα βάθη των αιώνων,
Πανελληνίδα Μάνα Εσύ, ελπιδοφόρων χρόνων.

Μπορεί να’ χες το άκουσμα: Γαία, ΄Ηρα, Εστία,
Λητώ, Εκάβη, Άρτεμις, Μαρία, Αθηνά, Σοφία.
Συμβολικά ονόματα, βαθύπνοα νοήματα,
θρύλοι αλλοτινής ζωής, σημερινά μηνύματα.

-11-
Μητέρα, κόρη, αδελφή, σεμνή, ωραία γυναίκα,
της αριστείας βαθμός υπέρτατο το Δέκα.
Τύχης ενάρετης ευχή, καλοσυνάτο νεύμα,
Εύθραυστοι οι ώμοι που κρατάς
Δόξα, Τιμή και Πνεύμα.

Με σύνεση, Γυναίκα εσύ, Ιέρεια διαλεγμένη,
στο Πάνθεο των Γυναικών, επάξια τιμημένη.

Για υψηλά οράματα, για λαξευμένους στόχους,
ρίξε τους σπόρους του σταχιού, πρασίνισε τους λόφους,
τους ώμους σκέπασε της γης απ’ το σκληρό χαλάζι,
δέσε στο Τόξο τ’ ουρανού της θάλασσας τ’ ατλάζι.

Ύφανε την Παγκόσμια πολύχρωμη χλαμύδα
μ’ Ελευθερία ποθητή κι αστείρευτη Ελπίδα.
Είθ’, απ΄ τα τρίσβαθα του νου, Άξια η σπορά να γίνει,
να βρει το δρόμο η καρδιά για Λεφτεριά κι Ειρήνη!...
-12-
ΜΑΝΑ (την φιλάει στα γρήγορα) -Είδες, που στο είπα;
Εσύ, ο γιος σ’, κι άλλοι σαν ισάς, θα φέρουν τη Λεφτεριά.
Έλα, παιδί μου, αγκαλιασμένες κι οι δυο μας, να σιγο-τραγουδήσουμε μαζί:
 «…΄Εχε γεια καημένε κόσμε / έχε γεια γλυκιά ζωή (2χ)
 και συ, δύστυχη πατρίδα /  έχε γεια παντοτινή (2χ)
Ρεφραιν:Έχετε γεια βρυσούλες, λόγγοι, βουνά, ραχούλες.
              Έχετε γεια βρυσούλες, κι εσείς Σουλιωτοπούλες.

Στη στεριά δε ζει το ψάρι /  ούτ’ ανθός στην αμμουδιά   (2χ)
κι οι Σουλιώτισσες δεν ζούνε /  δίχως την Ελευθεριά… (2χ) 


                                         ΤΕΛΟΣ


Ν           ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΑΣ ΚΑΛΑ, 
            Πάντα με την Αγάπη μου, Υιώτα