19 Νοε 2022


 

Στρατής Παρέλης,

Ακίνητο κινούν.

                      Ανατρέμουν πάνω στις πυκνές φυλλωσιές

φθόγγοι γαλανοί του αέρα∙
ανάσες που η δροσιά θεσπίζει με μια αγαλλίαση λαμπρή.


Πού νομίζεις σώθηκε η ζωή;
Όταν ο τρόπος του νερού την έκανε ν’ ακούγεται πιο σίγουρη
με το αρχαίο μυστικό της, μουσικής διαδεδομένο…

 

Πεταλίδες πάνω στον θαλάσσιο βράχο
θρύβονται, μέσα στο δρολάπι του καιρού∙
επάνω τους σωρεύεται το κέλυφος του αιώνα
κι οι μέρες που έριξαν σαν ένα 

ταιριαγμένο του αφρού τραγούδι
που ακίνητο κινείται τώρα μέσα στους αιθέρες.

 

Αναζητάς το σωματίδιο του θεού –λες και ο νόμος
του αοράτου θα σου υπακούσει–

βαφτισμένος στο φως
του ακίνητου κινούντος τις επιταγές εξαργυρώνεις

βρίσκεσαι τώρα

ν’ αναζητάς «εαυτόν»!

Από τα μέσα της έχει διάρκεια η νύχτα: Ωραία σιωπή που απλώνεται κι όνειρα πέφτουν κάθετα μες το αβυσσαλέο στόμα του αποκοιμισμένου χρόνου…

Κι εκείνο το ανεξερεύνητο κινούν που άγνωστα ακίνητο είναι
αξίζει όλα τα λεφτά!
Μιας και μονάχα
αυτό διαβάζει
θεό
μέσα στην κάθε γύρω μας κρυμμένη μουσική!

2007

Δημοσιευμένο στο ιστολόγιο του Στρατή Παρέλη

17 Νοε 2022

                                      (Φωτο-σύνθεση Υιώτας, Μοναχικός Ερωδιός. 11-17-22)
 

ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΕΡΩΔΙ΄ΟΣ

(Ελεγεία στην Αρχαία Ελίκη. Μέρος Πρώτο.)

 

Γεννήθηκα στην οροφή της Αρχαίας Ελίκης!

Βαφτίστηκα στην εκβολή των αγνών δακρύων

της, εκεί που το καθάριο νερό τους ταξιδεύει

ανενόχλητο από κόλπο σε λιμανάκι, από καμπύλη

σε δαντελωτή ακτή, κι ακόμη πέρα,

συναθροίζοντας μυστικά ανείπωτα. 

Μέγας εκμαυλιστής ο αρχαίος Σελινούντας που έχυνε τα ιερά της λείψανα στην αεικίνητη αγκαλιά της θάλασσας, μακριά, μέχρι που να αγγίξουν γλυκο-φιλώντας την Νέα Ιωνία, χώρα θεϊκή του δικού της Ίωνα .    

Γυάλισαν τα πέλματά μου πατώντας στην

κινούμενη άμμο της 

ανιχνεύοντας κρυφές εστίεςεπικίνδυνης αναγνώρισης του ιστορικού της κήπου. Έπλεξα προικιά με τις αφρισμένες φλυαρίες της, έφτιαξα σκεπάσματα με τα άγρια κύματά της … Τυλιγόμουν με γαλάζιες εσθήτες στις ήρεμες

ώρες της, ίππευα στην καμπυλωτή ράχη τών

παλινδρομήσεών της, χάιδευα τις γκριζογάλανες χαίτες των οργισμένων εκδικήσεων της, 

θαρρείς μαγεμένος μικρός Τοξότης που δεν είχε ακόμη δοκιμάσει τον αιχμηρό πόνο της αιχμής του φαρμακωμένου βέλους. 

‘Ενα μικρό τεμάχιο γης, με έξι ΄λιόδεντρα  και πέντε σειρές κλίματα -τραγανά κέρινα- ήταν ο τόπος της αφετηρίας μου, πριν ο ανισόρροπος ποταμός Σελινούντας το καλύψει με πέτρες κι άμμο, χτίζοντας ράχη δύστροπης ανάβασης …

Τότε θα ήταν 

που ταξίδεψε ο σπόρος του ελεύθερου νου για να ενωθεί με το αλαβάστρινο κορμί της ονειρο-παρμένης, της τολμηρής Σαπφούς.

Τότε θα ήταν, 

όπου Αυτή τόλμησε να παραβεί νόμους αυστηρούς για να εισέλθει να προσκυνήσει τα άσπιλα πόδια της Πανέμορφης Θεάς της Λέσβου … τότε,  που απλώθηκαν και φύτρωσαν στο νου οι αστραπές, και βλάστησαν οι ρίζες της Ποίησης 

στα εύφορα μυαλά.…


(Συνέχεια, Μέρος δεύτερο)



8 Νοε 2022

    BLOOD MOON = ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΣΕΛΗΝΗ

                                           Νοέμβρης 8, 2022   Ωρα 5.48    !!

             Η έγνοια της με ξύπνησε! Αλαφιασμένη, την πρόφτασα!

                                (Φωτογραφία Γιώτας: Ματωμένη Σελήνη. 11-08-22, 5'48 Α.Μ.)

 Την κοιτούσα! Άφωνη. Συγκλονισμένη! 

Άραγε ήταν η ψυχή της που μάτωνε 

από της Γης τις αμαρτίες?

Ήταν "Ψυχές Αιωρούμενες" που έκλαιγαν

 συσσωρευμένες κι αμίλητες? Άραγε ήταν 

ανάμεσα τους κι η δική σου, Αγαπημένε, 

ηχηρό σημάδι ότι η ΨΥΧΗ υπάρχει! 

ότι κυκλοφορεί, ανάμεσά μας,

φροντίζοντάς μας? 

ΕΣΥ με ξύπνησες απ' τον βαθύ ύπνο 

των αμφιβολιών? από το σκοτάδι της νύχτας 

-όπου σκοτάδι δεν είναι αν ψάξουμε 

το Φως να εντοπίσουμε?

Ό,τι και να είναι, 

όποιο άγραφτο μήνυμα και να έστειλες, νους και

καρδιά, σου απαντούν "ευχαριστώ"  

για αυτή την μοναδική εμπειρία! 

για τούτο το λίγο ξαλάφρωμα της δικής μου ψυχής, 

πριν φτερουγήσει στην τροχιά σου.

********

Φίλες και Φίλοι,

όντως συγκινημένη, στέλνω σε όλους την Αγάπη μου.