Αγάπη, ΚΑΙ για τα βιβλία..., από "Αστοριανή" , Ν.Υ.!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΚΑΙ ΜΕ ΥΓΕΙΑ

...ΝΑ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ...

Φίλες και Φίλοι,

αγαπημένοι,

εκτός από την αγάπη σας, την εκτίμησή σας και την πολύτιμη επικοινωνία σας,

έλαβα κι ένα ξεχωριστό δώρο

από τη διεύθυνση του Εκδοτικού Οίκου

"ΨΥΧΟΓΙΟΣ"

Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά... κι ούτε θα παραβλέψω να παινέσω τις "Δημόσιες Σχέσεις" του, που επιβλέπουν και σκέπτονται μακρύτερα...

μα συμπτωματικά, υπάρχει και μια πτυχή στο όνομα "Ψυχογιός" όπου για όλους εσάς δεν έχει σημασία, μα για μένα, μου θυμίζει δυο ξαδέλφια-λεβέντες μέχρι κει πάνω -που λένε- από την πλευρά του πατέρα μου... ωραίες οικογένειες κ.λ.π., οι οποίοι έφυγαν νωρίς... (της μοίρας τα καμώματα, θάλεγα... ) Ο πρώτος, είχε το πρώτο φορτηγό αυτοκίνητο (!) στην περιοχή μας... τότε που δεν είχε κυκλοφορήσει "το αυτοκίνητο"...

Ο δεύτερος, "αλώνιζε" στις Αιγιώτικες ακρογιαλιές...( ένα είδος "πλέι- μπόυ"... ) μέχρι τα τότε μοναδικά στην ομορφιά Ψηλαλώνια... και πιο πάνω, στις περίφημες "ελιές" -απομονωμένη (τότε) περιοχή για τα ζευγαράκια... ήταν τότε που η "ηθική και η αγάπη" πήγαιναν χέρι-χέρι... Ο δεύτερος, λοιπόν, ένα βράδυ βροχερό, με φίλους κ.λ.π., γλέντησαν... ήπιαν λίγο παραπάνω... και ΠΩΣ τους ήρθε!!!;;; (άχ! τα νειάτα) πήραν το μεταξωτό εσώρουχο μιας "ξανθιάς νεράϊδας", το κρέμασαν στο ψηλότερο κλαδί μιας γέρικης ελιάς κι είπαν ότι όποιος το ...φτάσει πρώτος, θα... φιλήσει την πεταλούδα της παρέας τους...

-Ε! και! θα μου πείτε...

Ναι, δε λέω...,

μα αν η κόρη είναι αδελφή εκείνου που απάντησε σε "προξενήτρα": "...μα αυτή είναι ξαδέρφη εκείνου που κρέμασε το... στην ελιά, ... αυτή μου προξενεύετε!!!"....... Φαντάζεστε ότι εκεί ακόμα θα ήμουν (!) και δεν θα με είχατε "εδώ" να σας τα λέω;!

Πάντως, Χάρηκα πραγματικά για το Δώρο, το φυλλομέτρησα από την αρχή ως το τέλος... έψαξα να...δω(!!!) μήπως κατα λάθος είχε το όνομά μου κι ας μη έχω τελειώσει κανένα μυθιστόρημα ως τώρα... !!! ΟΜΩΣ, ονόματα -ήδη Φίλες- όπως οι :Λένα Μαντά, Η Ιουστίνη Φραγκούλη, η Ελένη Γκίκα, η Ελένη Τσαμαδού, η Πέρσα Κουμούτση, η Γιώτα Φώτου, η Μαρία Τσιρίτα, η Σοφία Βόικου, η Μάρω Βαμβουνάκη... κι ένα κήπο γνωστό και καινούριο από άλλα -γνωστά στην Ελλάδα- ονόματα γυναικών μα και ανδρών (!)... μαζί μ' ένα κατάλογο παιδικών βιβλίων... να τρελένομαι!!!

'Αντε, τώρα να γράφεις για την αποψινή έκλειψη της... σελήνης, για τις σκιες της... για το ξενύχτι τρεις και δεκαπέντε μετά τα μεσάνυχτα... παραμονή κι ανήμερα... όπου αρχικά είχα σκεφτεί για ν' αλλάξω θέμα...

ΙΣΩΣ, μια κάποια ώρα... (μάλλον νύχτα...) όταν ξεδιαλέξω τις φωτογραφίες που έβγαζα (!!!)...

Θα τα "πούμε", σίγουρα। Γεια σας, για τώρα, και μη ξεχνάτε 'οτι

ένα Βιβλίο είναι το οξυγόνο του μυαλού...

Σας βιβλιο-ασπάζομαι,

Υιώτα

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ , από την άλλη 'Οχθη ! Υιώτα... ΝΥ

΄Ενα φιλί κι ένα αστέρι,

για όλο το κόσμο!
Ταξιδεύοντας... ανάμεσα στις ροζ πικροδάφνες,
αγναντεύοντας παιγνιδιάρικα σύννεφα...

ζαλισμένος κι ο ...ξύλινος καπετάνιος του Δημήτρη,

όπως

κι ο υβίσκος μας, που δεν χωράει στο σπίτι και σπρώχνει το... ταβάνι ψηλότερα!

...δεξιά, η γαρδένια-δέντρο, που ετοιμάζεται ν' ανθίσει...

Με τη γεύση του μοναδικού μήλου στην πίσω αυλή...

για μια τεράστια... μηλόπιτα,

και

μια αγκαλιά λευκόκρινους

ακριβώς όπως κι ευχές μας:

για να περάσετε όσο το δυνατόν με μικρές ευτυχίες...

Οι...μεγάλες;

Όσοι τυχεροί...προσέλθετε!

Και πάλι ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ,

πάντα με Αγάπη,

Υιώτα

Δημήτρης

και παιδιά!

...Αυτή η κρυφή Οδύσσεια π΄ ασφυκτικά πληγώνει,

Ένα νέο "Ευχαριστώ"

άραγε να είναι μεγαλύτερο από ένα προηγούμενο;!

Πάλι η Κατερίνα μας

μου έκανε μια έκπληξη:

Ένα βίντεο, δεξιά, στη... βιτρίνα της σελίδας

της "Αστοριανής"

για την Φίλη που ακόμη ΔΕΝ έχει συναντήσει!!!

Κατερίνα μου,

αφιερωμένο αυτό το κλαδάκι της "σπιτικής λεμονιάς" μαζί με το ποίημά μου "Τρίλιες" που σου αρέσει, στην ασταμάτητη ευαισθησία σου
(από το νέο μου βιβλίο, σελίδα εξήντα-τρία)

ΤΡΙΛΙΕΣ

Με το Νοτιά, με το Βοριά, σμίγουν οι αναμνήσεις।

Ρίγη σκορπούν, οδυνηρό θάνατο στις αισθήσεις...

κι ενώ αναδιπλώνονται θύμησες κοιμισμένες

-ίδιοι ανεμοστρόβιλοι, μαινάδες μεθυσμένες-

μάγισσες ξέφρενου χορού στου λήθαργου την ώρα,

φριχτά φαντάσματα του νου στης ενοχής τη χώρα,

ως τιμωροί αμείλικτοι προτού να ξημερώσει...

το χέρ΄απλώνεται δειλά, ζεστό κορμί να νιώσει...

Αυτή η κρυφή Οδύσσεια π΄ασφυκτικά πληγώνει

γίνεται βρόγχος στης αυγής το λυπημένο αηδόνι

που η φωνή της μοναξιάς σ΄ουράνια ταξιδεύει,

αμέριμνο για ποιάς καρδιάς τις τρίλιες συνοδεύει...

Κι είν΄ο Βοριάς αδίσταχτος και ο Νοτιάς μαχαίρι

σαν έμειν΄ασυντρόφευτο το απλωμένο χέρι...

Φίλη μου, για μια φορά ακόμη, με συγκίνησες।

Είναι τόση η προσφορά σου, που κι εγώ απορώ πώς τη χωράει η καρδιά σου!

Πάντα με την αγάπη μου,

Υιώτα