*Φωτ/ς της Υιώτας: " Ξερά γιασεμιά και σποράκια"
Τρέχοντας φεύγουν οι γιορτές, αφήνοντας μια μελαγχολία πικρόγλυκη... Ανάμεσα στα ευχάριστα γεγονότα, όλο και κάτι θα συμβεί να μας αναστατώσει. Ακόμη κι αν αυτό μοιάζει ασήμαντο, προσθέττει στην όλη ατμόσφαιρα...
Με τον απρόσμενο πάγο, υπό το μηδέν, κάηκαν κάμποσα από τα λουλούδια μου. Μαζί τους και
η πολυετής γιασεμιά μου.
************************
Η Γιασεμιά
Ήταν στα χρόνια πιο μικρή η όμορφη γιασεμιά
μου. Χαρακωμένο το κορμί στων εποχών το διάβα
με δύναμη ευδοκίμησε στης ξενιτειάς το χώμα.
Άνθος της Φύσης λατρευτό, πολυτραγουδισμένο,
το κλάδεμα απολάμβανε, χαμογελούσε η γλάστρα.
Ω! Πόσα
τα αστρολούλουδα στην άσπιλη εσθήτα.
Στο θεϊκό της άρωμα λούζονταν πεταλούδες,
και εγώ, ημιλιπόθυμη στην αγκαλιά
της νύχτας.
Θυμόμουν την σβυστή φωνή απ’ τον καιρό
της νιότης, σαν ο πατέρας πάσχιζε μη μας
δυσαρεστήσει...
«-Κοίτα, μπαμπά, την πήγαμε στην άκρη το περ΄βόλι, τουλάχιστον να την κοιτάς και
να την καμαρώνεις...»
Ξεσκλίδι ήρθε η γασεμιά, κρυμμένη ταξιδεύτρα.
Ξεσκλίδι έφτασα κι εγώ, και βάλτωσα
«εις την
ξένην...»
Της γιασεμιάς η ύπαρξη, τώρα σε ένα κλαράκι,
μπεζ τα ξερά αστέρια της, στο κόκκινο ανθογυάλι.
Ας αφθονούν τριγύρω του εξαίσιες ορχιδέες,
υβίσκοι άλικοι και ροζ, πανάκριβα ελικώνια...
Την γιασεμιά μου νοσταλγώ.
Στην ευωδιά της λειώνω.
Κρύβομαι σαν τα δάκρυα κατρακυλούν στον κόρφο.
Με μια μικρή, "υπερατλαντική ανθοδέσμη"...
για όλους όσους γιορτάζουν,
εγκάρδιες ευχές για την Νέα Χρονιά,
Πάντα με την Αγάπη, Υιώτα
