ΑΧ ! Ετούτος ο αιώνας... του Β. Φασούλα

Αχ! Ετούτος ο αιώνας ...

(Φωτογραφία: Κατερίνα Παπαθεοδώρου, 2019, Βόλος)

***
Κι είμαστε κάμποσοι…

Η Ελλάδα, του χτες, του σήμερα 

κι εμείς… 

που σήμερα γράφουμε το αύριο…  Βάιος Φασούλας, Τρίκαλα.-

"Καλειδοσκόπιο στην ποίηση
Αχ! ετούτος ο αιώνας!"
Βάιος Φασούλας
Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ

*** Βάιος Φασούλας: Ένας Έλληνας, 

μετανάστης, στην Πατρίδα του.  Σελίδα: 11-12.

Προλογεί η Υιώτα Στρατή

Γνωρίσαμε τον Βάιο, και την γυναίκα του Μαρία, σε ένα από τα υπερ-ατλαντικά ταξίδια μας, στην Ελλάδα.

Πρωτόφερτος από την Γερμανία, στην Πατρίδα του, την αρχαία Τρίκκη (Τρίκαλα), ξαναρίζωσε, γεμάτος ενθουσιασμό για δημιουργία προόδου προς κάθε κατεύθυνση, ξεκινώντας από την ίδια του την οικογένεια. 

Λάτρης της Μάνας Ελλάδας, προσπάθησε από τα τρυφερά χρόνια της «αθέλητης εξορίας του» στην κατακτήτρια χώρα (η οποία μεγαλούργησε από τα λάφυρα και τα εργατικά χέρια των χωρών που κατέκτησε) να εντρυφήσει στην αρτιότερη μάθηση της Ελληνικής για να εκφράζει όλα εκείνα τα συναισθήματα που πνίγουν κυριολεκτικά, την καρδιά εκείνων που την στερήθηκαν.

Η καρδιά του Βάιου, πάντα ξεχείλιζε από αστείρευτο πάθος. Η παγερή νοοτροπία της μητριάς χώρας, με την πειθαρχία των νόμων της, είχε καταπιέσει την παιδική καρδιά του. Προσπάθησε να νικήσει την απουσία των λιόλουστων ημερών της δικής του πατρίδας, γράφοντας με πάθος για ό, τι ελληνικό τριβέλιζε στο νου του: 

από αγνή, λυρική ή επική ποίηση, με ιστορίες τροποποιημένες από την εκεί ζωή του, μέχρι και άρθρα κοινωνικά, χρησιμοποιώντας προτροπή ή και ακόμη και σάτιρα. Γνήσιος έλληνας, σε διαφορετικούς ορίζοντες, δεν δίσταζε να θέτει τον εαυτό του απέναντι στον τοίχο και να τον τιμωρεί με μια επίκτητη αυστηρότητα λογικής.

Έτσι, ο Βάιος, από παθιασμένος γραφιάς της χαρακτηριστικής του ποίησης -όπου ο ήχος της χτυπάει πολλάκις ενάντια στην τρυφερότητα των θεμάτων του, μεταμορφώθηκε σε έναν δυναμικό «δραγάτη» -όπως ο ίδιος περιγράφει τον εαυτό του- για να διαφυλάξει την κοινωνία της πραγματικής ρίζας του, της Πατρίδας, πλέον σαν Πολίτης της. 

Θαυμάστηκε πολλές φορές για την ασταμάτητη δυναμικότητά του. Είμαι σίγουρη ότι πληγώθηκε άλλες τόσες. 

Ο ήλιος της Πατρίδας μας έχει όλα τα ευεργετήματα για έναν υγιή νου. 

Έχει όμως και τις αλλοπρόσαλλες εναλλαγές του: 

Ναι! Φταίει ο Ήλιος. Ο Ήλιος μας.

Εκείνο το ανέσπερο Φως.

Εκείνο που στραφταλίζει  στον ελληνικό ουρανό 

κι ανακατεύει εκ βαθέων την υπέροχη ελληνική μας θάλασσα.

Εκείνο που θρέφει το αδύναμο χορταράκι 

και δυναμώνει την κάθε οροσειρά μας.

Εκείνο το Φως, που δακρύζει 

για κάθε χαμένη σπιθαμή χώρου

και τόπου. 

Εκείνο το Φως, 

που έχει ξεφύγει από τα δικά μας σύνορα κι έχει παλαβώσει τον υπόλοιπο κόσμο, 

τόσο 

που πολλές φορές να μη το αναγνωρίζουμε 

ως Δικό μας! 

Το Φως εκείνο, που έκανε αναπνοή του ο Βάιος.

Εκείνο το Φως, που λαχταρούμε όλοι εμείς 

που ζούμε στην σκιά του.

Βάιε,

από την «μακρόνησο» της Νέας Υόρκης, το Λονγκ Άιλαντ, αφήνω την εκτίμησή μου μαζί και την αγάπη μου για όλα, όσα δημιούργησες, μαζί με την συνέχιση του πάθους σου στην δυναμική οικογένειά σας. 

Δική σας, Υιώτα Στρατή,

"Astoriani.blogspot.com"

(και φυσικά ένας ακόμη που σε εκτιμάει, 

ο Δημήτρης Στρατής.)

915  Mirabelle Avenue,

Westbury,  New  York, 11590

yiotas@optonline.net

Τ Α Γ Υ Α Λ Ι Α Τ Ο Υ Η Λ Ι Ο Υ

"Τα γυαλιά του Ήλιου" 

(... φωτ. Κατερίνας ΔΕ.ΣΤΑ.Πα., Βόλος, Ελλάδα.)

( ...από το " ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ" 

στη δεξιά πλευρά της Ιστοσελίδας 

της "Αστοριανής" 

όπου την διαχειρίζεται η ακριβή Φίλη (Μυθιστοριογράφος, αρθρογράφος, φωτογράφος, κ.ά. )  ...

...και δεν είναι η μοναδική "ηλιανθο-απεικόνιση ", κάμποσες ακόμη, από το διαπεραστικό μάτι της Κατερίνας μας! 
Έχει δώσει τόσο χρόνο στις δημιουργίες μου, -εδώ και δέκα χρόνια περίπου- τόσες "φωτο-παρουσιάσεις" των βιβλίων μου, πανέμορφες με φόντο την Πατρίδα, που τόσο μου λείπει,
και, που ακόμη αν ήμουν εκεί,  ίσως να μη μπορούσα να αποθανατίσω υπέροχες εικόνες και αμίλητες στιγμές, από τον τόπο της...

Είναι η κοινή ταπεινή αγάπη μας για την Υπέροχη Γη μας, το Άγιο Χώμα της, την πολύλαλη Θάλασσά μας,
τον Ευλογημένο ΗΛΙΟ μας, την Ξεχωριστή Ψυχή και Πνεύμα της, Αυτής, που έχει τις Αθάνατες ρίζες της στερεά ριζωμένες στα σπλάχνα του Κόσμου!

Όχι! Δεν είναι μόνο η Κατερίνα μας 
-Φίλη οικογενειακή πλέον- στην μακρά "θητεία μου"  του νου και της καρδιάς, εις την ξένην...
Είναι και κάποιοι ακόμα που άγγιξαν τη καρδιά μου και βοήθησαν για μια ζεστή αναπνοή και ευρύτερη ανατένηση...
Αυτή η μνεία, όμως, γεμάτη ηλίανθους και εύγλωτη εκτίμηση, σήμερα, είναι για την Κατερίνα.

Σας αφήνω, προς το παρόν, και θα συναντηθούμε
σύντομα.
Πάντα με την αγάπη μου,
Υιώτα

ΜΙΚΡΗ ΜΑΓΙΣΣΑ

(Φωτο-σύνθεση  Υιώτας. 2019)

ΜΙΚΡΗ ΜΑΓΙΣΣΑ    (02-19-19)

Κάποτε, κάποιοι θα το πουν πως ήταν

μάγισσα μικρή κι ατίθαση. Αφού στριφογυρνούσε

στο κάθε φύσημα του αγέρα κι άφηνε

στη διψασμένη ακρογιαλιά της Αρχαίας Ελίκης

μικρές λακκούβες για να κολυμπούν

άδεια κογχύλια και ψαράκια ανώριμα .

Αφού 

τη θάλασσα παράβγαινε στου νου τα κύματα

κι ανάδοχος γινόταν σε κάθε βράχο αρσενικό

που αναζητούσε έρωτα αρμυρό, σεληνιασμένο,

σπάζοντας δίχως έλεος των καραβιών τα όνειρα

που ορίζοντα δεν έχουν. 

Μάγισσα μικρή, που βάφτιζε

με ονόματα καινούρια τον κάθε άνεμο, 

την κάθε μέρα.

Αφού τις πέτρες έσπαζε να ακούσει 

τη φωνή της σιωπής, αφού ιχνογραφούσε 
τον κάθε ρόγχο, τον κάθε ψίθυρο, 

την κάθε ανάσα από τις νύχτες της πάγκαλλης Θεάς που λυτρωμό δεν είχε.

Κάποιοι, κάποτε, θα πουν ότι αόρατη γινόταν

σαν με τις λέξεις χόρευε 

και παθιασμένα αψηφούσε τον πόνο που έγδερνε της καρδιάς το κέλυφος και στέρευε 

των ματιών τις βρύσες. 

Κι αυτή, 
σαν μάγισσα μικρή κι ατίθαση,

υποψήφια του "κάποτε"

θα κρύβεται πίσω από τα πέπλα της σελήνης 

σαν παραδίνεται

στου ήλιου το ανέβασμα 

για να γλυκάνει ο κόσμος.

(φωτο-σύθεση Υιώτας. 2018)

Φίλες και Φίλοι μου, εδώ είμαι!

Μοιάζει να καταφέρνω να σας 

"βλέπω συχνότερα"

Πάντα με την Αγάπη μου

Υιώτα