Φ Ι Λ Ε Μ Ο Υ Σ Ε Β Α Σ Τ Ε, Π Ο Υ Ε Ι Σ Α Ι ;

(Ο Τάκης κι η ...Υιώτα, στο γραφείο του, στο Πικέρμι. Η διεύθυνσή μου είναι εκείνη στην Αστόρια...)

Ήταν, μια φορά κι ένα καιρό..., στις αρχές του περασμένου αιώνα, μια πάμφτωχη οικογένεια, -όπως πολλές άλλες- ... μ' ένα τσούρμο παιδιά κι ένα τοσοδούλι σπίτι

που δεν χώραγε ούτε την αγάπη...

Τώρα, αν τα πολλά παιδιά σημαίνουν ... υπερξεχειλίζουσα αγάπη...

έ, αυτό, τ' αφήνω στην γνώμη σας...

Στη γειτονιά, λοιπόν, που ζούσαν, στα φημισμένα Ψηλαλώνια του Αιγίου,

μόνο ο βοριάς τους μιλούσε μ' εκείνη την τραχιά, συριστική γλώσσα που τα παιδιά την απεχθάνονται κι οι μεγάλοι δεν την αντέχουν...

αν δε, βάλουμε και τους απροσδόκητους, υπόκωφους τριγμούς εξ αιτίας

των σεισμών, "φιλική πληγή" της Αιγιαλείας...,

εκλογή δεν υπήρχε παρά να βρουν κάποιον άλλο τρόπο επιβίωσης...

Κάπου, έξω από την Αθήνα,

νοίκιασαν πάλι ένα σπίτι όπου όχι μόνον δεν χωρούσε η αγάπη,

μα η πείνα είχε γίνει η αφέντρα τους...

Ο Τάκης ο Τρανούλης, ένα αγόρι ισχνό,

μ' ένα μυαλό περήφανο και με υπερβολική πίστη ότι θα τα κατάφερνε να βοηθήσει την οικογένειά του, μην υπολογίζοντας κανένα από τα στοιχειά της φύσης, χειμώνα-καλοκαίρι,

κατάφερε να πιάσει δουλειά σ΄ένα "εργοστάσιο" που έφτιαχναν πλίθες...

Από το ξημέρωμα μέχρι το σούρουπο,

ο μικρός Τάκης ανακάτωνε την λάσπη με τα άχυρα, γέμιζε τον κουβά,

τον φορτωνόταν στους άσαρκους κι ασχημάτιστους ώμους του

και τον άδειαζε στα καλούπια όπου θα έδιναν το σχήμα της πλίθας

για να φτιαχτούν τα νέα πλιθόκτιστα σπίτια των φτωχών... της προκατοχικής εποχής...

Ταυτόχρονα,

αφού δεν γινόταν να πάει στο σχολείο,

έγραφε στη λάσπη την Αλφα-βήτα, την αποστήθιζε και μέσω των τραγουδιών μάθαινε

να γράφει και να προφέρει σωστά τις λέξεις...

Σιγά-σιγά, μεγαλώνοντας, άρχισε να κυριολεκτεί την σημασία της μόρφωσης και την επαφή με εκπαιδευμένους τεχνίτες, κι έγινε αυτό που ονειρευόταν από μικρό παιδί...

Το τότε απλησίαστο όνειρο, έγινε μοχλός θέλησης,

σφυρηλάτισε τον εσωτερικό του κόσμο, και,

πολύ ενωρίς ξεκίνησε μια δική του "δουλειά" που άρχισε -τουλάχιστον-

να βάζει το ψωμί στο τραπέζι...

Ο ξεχωριστός χαρακτήρας του

έδεσε με πολλούς μορφωμένους και πετυχημένους ανθρώπους,

βρήκε την πανέμορφη "Ελένη" του

κι απέκτησε την δική του εκπαιδευτικά επιτυχημένη οικογένεια ...

"... ο τουβλάς (!!!)...

-όπως υποτιμητικά τον αποκαλούσαν "κύριοι και κυρίες περιωπής..."

έκανε δική του επιχείρηση, την οποία ζήλευαν πάρα πολλοί,

δημιούργησε έναν αξιόλογο πνευματικό Κύκλο,

άνοιξε την δική του "Πνευματική Εστία"

-κάπου στο Πικέρμι, Αττικής-

κι ήταν ο αγαπητός συνδρομητής και αρρωγός αξιών ...

Κάθε φορά που πηγαίναμε στην Ελλάδα, τον συναντούσαμε με τον Δημήτρη, και

δεν θα ξεχάσω τη φωνή του όταν μας τραγουδούσε αιγιώτικα τραγούδια ή απήγγειλε ποιήματα φημισμένων ποιητών της Ευρώπης!!!

Μάλιστα, Φίλες και Φίλοι μου,

ένας άνθρωπος με θέληση που περνούσε το μπόι του,

με μια μνήμη τεράστια, και μια μοναδική ικανότητα να γίνεται φίλος

με ανθρώπους απ' όλα τα "στρώματα" της κοινωνίας.

" -... με τα χρόνια, μου έλεγε μαζί με άλλα, έμαθα να βλέπω εύκολα την ψυχή του ανθρώπου και να ξεχωρίζω την καρδιά του... Στο γραφείο μου, πάντα θα υπάρχει το ωραιότερο δώρο που μου έκανες (!!!)... εννοώντας αυτό που σας ανάρτησα, με αγάπη. Κάποτε θα φύγω, έλεγε, μα θέλω να με θυμάστε..."

Λόγοι υγείας από μέρους του, διέκοψαν την επικοινωνίας μας σε e-mails ή και σε τηλέφωνα...

Και, όπως συνήθως συμβαίνει, ότι "κανείς στον...τόπο του δεν άγιασε", μια-δυο προσπάθειές μου στον τοπικό τύπο, δεν ευοδώθηκαν...

Τάκη, Φίλε μας,

όπου κι αν είσαι, ένα σελασφόρο Φως να υπερίπταται και να φωτίζει

το πέρασμά σου, σ' αυτόν τον κόσμο...

Για σας, το ανωτέρω ποίημα στον σεβαστό

φίλο και συντοπίτη: Παναγιώτη Τρανούλη

Ο ΓΙΟς ΤΗς ΑΣΤΡΑΠΗς

Φίλε μας, Γιε της αστραπής, πες μας τί είναι χρόνος;

Εσύ, που νέος σμίλεψες, στον ουρανό έν' άστρο

πώς έγινε και σμίξαμε στου στοχασμού την Πύλη;

Οι ρίζες μας; στις παρειές του μέγα Σελινούντα

που σκέπαζε αμίλητος του μύθου την Ελίκη,

μεσ' στο χειμώνα κάλπαζε σαν άτι οργισμένο,

πηλό το χώμα έψηνε στου καύσωνα τις μέρες...

κι εμείς,

σε χρόνους διάφορους, χαράζαμε πορεία

που οδηγούσε στο ναό του Ομαγυρείου Δία!

Αστρο-οδήγητοι, θαρρείς, τα δάχτυλά μας σμίξαν,

καινούριους δρόμους πλάθοντας στα σύνορα του κόσμου.

Φίλε μου,

Γιε της αστραπής, ακολουθώ το φως σου!

ΥΓ. :

... ο κόσμος είν' τόσο μικρός,

αν τύχει και γνωρίζεις,

δώστου τα χαιρετίσματα,

από μια Αιγιοτοπούλα...

Πάντα Φίλη σας,

Υιώτα Στρατή

Η Κ α ρ δ ι ά μ ο υ η Τ σ ι γ γ ά ν α ...

(Περίπου είκοσι χρόνια πριν, ... κοντά στο πλατανόδασος των Καλαβρύτων)

... νερό ασυγκράτητο μέσ' από τα δάχτυλά μου

τρέχουν οι αναμνήσεις...

Μια σπάνια φωτογραφία τσιγγάνας που χαμογελάει στο φακό κρυφά από τον άνδρα της...

κι ένα ποίημα,

ξεριζώνουν μικρούς ενδοιασμούς, γι' ανάρτηση...

Η καρδιά μου, αιώνια τσιγγάνα...

(πρέπει να το παραδεχτώ),

παρασύρει το νου και

γυρίζουν... γυρίζουν,

ασταμάτητα, πολλές φορές επώδυνα...

Ας είναι! Αφού περαστικοί είμαστε... προς τί η διαμαρτυρία...

Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ Η ΤΣΙΓΓΑΝΑ

Ω! Μη κοιτάζετε πλέον το βαρύ μέτωπό μου

όπ' ασήκωτο σύννεφο τη βροχή προμηνύει...

Είν' το βάρος των χρόνων που λυγίζει τους ώμους,

Είν' τα ίχνη βημάτων που σαστίσαν τους δρόμους...

Είν΄το φάσμα ονείρων όπ' ατέλειωτα μένουν

στα μεγάλα συρτάρια

και το φως περιμένουν...

Μη κοιτάζετε άλλο το σκυφτό μέτωπό μου,

το θαμπώνει ο ήλιος κι ας είν' ώρα που δύει...

Το μοιράστηκ' ο χρόνος, το χαράκωσ' η θλίψη.

Μαραθώνιος το δάκρυ τη χαρά να συνθλίψει.

Όποια αγγίζω ρυτίδα, ποταμός είν' που τρέχει

την ανείπωτη πίκρα,

που σφραγίδα δεν έχει...

Την ψυχή μου κοιτάξτε που ξεχνά να γεράσει

σ' ένα άγνωστο κόσμο, τραγανό σαν κεράσι...

Μ' ένα τόξο καλπάζει, με βοστρύχους λυμένους

λες κι ατίθασο άτι σ' ουρανούς μαγεμένους,

σε κορφές χιονισμένες, σε λιβάδια ανθισμένα,

σε πηγές κοιμισμένες, σ' ακρογιάλια θλιμμένα...

Την καρδιά μου κοιτάξτε, που συχνά δραπετεύει

τυλιγμένη σε φέγγος την αφή ν' αναδεύει...

Αίμα η πέννα να στάζει στο τρεμάμενο χέρι,

ασταμάτητος τζίτζικας σε καυτό καλοκαίρι...

Σαν βοριάς στροβιλίζεται στη μεγάλη αλάνα

και χορεύει, χορεύει,

παθιασμένη Τσιγγάνα...

Την ψυχή μου σας δίνω,

την καρδιά σας δωρίζω,

κι ας το ξέρω,

καμία

απ' τις δυο δεν ορίζω!

Να, λοιπόν, που οι ...αλκυονίδες μέρες του Οκτώβρη, άλλαξαν τον μικρό μου ορίζοντα, ζωγραφίζοντάς τον με ...δέντρα -λες- ανθισμένα σε χρώματα υπερ-γήινα,

με φωνές πρωτάκουστες στο παραθύρι του βορρά...

όπου δυο καναρίνια με τα χρώματα

του ανθισμένου μήνα, μας χάρισαν τρία ακόμη...

ενώ, το δωδεκάχρονο, κατακίτρινο, τυφλό καναρίνι μου

-από την "Αστόρια"-

ακόμα τραγουδάει...

(άραγε, τί; )

Αυτά, προς το παρόν,

μέχρι να ετοιμάσω μια σειρά από την... σύλληψη των μικρών καναρινιών

μέχρι την γέννησή τους

και το μίσος του ανέραστου "Σισιλιάνου"...!!!

Σας χαιρετώ,

Καλό Μήνα,

Υιώτα

Της Κυριακής (11 Οκτ. 2009) τα ... 5 Έψιλον !!!!!

Εδώ είμαστε, λοιπόν, αρχίζοντας με το "Λεύκωμα" και το Πρόγραμμα

του Συλλόγου Αθηναίων, Νέας Υόρκης:

Όλοι, ικανοποιημένοι από την μεγάλη επιτυχία της Εορτής,

και ... με την σειρά, αρχίζοντας από πάνω, μπροστά στην Αίθουσα του Πολιτιστικού

της Αρχιεπισκοπής: Σταύρος Μαρμαρινός, Δημοσιογράφος του Ε.Κήρυκα,

ο Γενικός Πρόξενος Κύπρου, Ανδρέας Παναγιώτου, ο παλαίμαχος τραγουδιστής Παπαιωάννου, η δραστήρια Πρόεδρος του Συλλόγου Αθηναίων Ν.Υ., Χριστίνα Κωστάκη,

ο Δημήτρης Στρατής, η ηθοποιός-σκηνοθέτρια Μάρθα Τομπουλίδου, η Υιώτα Στρατή

-(συγγραφέας-σκηνοθέτις- κ.λ.π. ... του έργου), ο νέος Πρόξενος Ελλάδος Ευάγγελος Κυριακόπουλος, ο κύριος ομιλητής Παναγιώτης Κρεκούκης, η όμορφη Μάρθα Τομπουλίδου, και οι αξιαγάπητες πλέον ηθοποιοί του μονόπρακτου " ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΘΥΣΙΑ"

με την μοναδική απόδοση των χαρακτήρων του έργου,

Ηλέκτρα Μαμινάκη και Ιωάννα Χαστά!

Στην επάνω φωτογραφία, η θαυμάσια Γενική Πρόξενος Νέας Υόρκης, κ. Άγη Μπαλτά,

και κάτω, μια αναμνηστική με την ... γράφουσα, Γιώτα Στρατή...

Να οι δύο αγαπημένες μας ηθοποιοί:

η Ηλέκτρα, στο ρόλο της "Κυρίας" ...

και

η νεαρή ταλαντούχος Ιωάννα,

στο ρόλο της "φοιτήτριας" ...

Οι: Ηλέκτρα Μαμινάκη και η Ιωάννα Χαστά, στο κλείσιμο του έργου,

όπου έκαναν το κοινό να συγκινηθεί και να βουρκώσουν μάτια...

Το άλικο κρίνο,

έφερε ..."τύχη" ! από την προηγούμενη μέρα στην προσπάθειά μου (μιας και δεν είναι παρά ανοιξιάτικο) και μαζί με άλλα λούλουδα του κήπου μου συμπλήρωσαν τις δύο ανθοδέσμες που χάρηκαν οι ηθοποιοί μας...

ο Πάνος Κρεκούκης, και πλάι η Χριστίνα Κωστάκη,

όπως παρουσίασε ο μοναδικός Εθνικός Κήρυκας, με τον Σταύρο Μαρμαρινό...

Κάτω, στην πρώτη σειρά οι προαναφερθέντες Επίσημοι, μαζί κι ο Επίτιμος Πρόεδρος του Συλλόγου κ. Ντένης Συντήλας (Κύριος εμπνευστής της γνωστής πλέον Πλατείας Αθηνών, στο

Long Island City (Astoria) NY., με την σύζυγό του, Δασκάλα, κ. Ρίτα.

Στην δεύτερη σειρά, ακουμπισμένη στον τοίχο (!), η δεύτερη κόρη μας Όλγα,

κι αυτή Δασκάλα, και... κάπου στην μέση, το ζεύγος... Στρατή,

σε κάποια στιγμή, στην αρχή της εκδήλωσης ...

Αυτή ήταν, λοιπόν, η ...Κυριακή των 5 Έψιλον:

Υπήρχε: Ε-νέργεια, Έ-κπληξη, Ε-παγγελματισμός, Ε-πιτυχία, και ... στο τέλος Έ-ρωτας!!!

(Πιστεύω, θα θέλατε ν' αρχίσω από το ...τελευταίο "Ε", μα θα ήταν κάπως εγωϊστικό... εκτός του ...προσωπικό!!! άλλωστε, είχα το ... μερδικό μου σε όλα.)

Ο Σύλλογος Αθηναίων -είμαστε Φίλοι και Μέλη για κάμποσα χρόνια- είναι ένας από τους παλαιότερους Συλλόγους. Τα "σκαμπανεβάσματα" στα 8Ο τόσα χρόνια του, ουκ ολίγα, όμως τα τελευταία χρόνια, ιδίως υπό την προεδρία της κ. Χριστίνας Κωστάκη, σημειώνονται εξαιρετικές επιτεύξεις. Σε μία επαίτειο που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, είναι δύσκολο να έχεις διαφορετική παρουσίαση ενώ χειρίζεσαι το ίδιο θέμα:

της τελικής απομάκρυνσης του Γερμανικού εχθρού από την Αθήνα και γενικά της Ελλάδας...

Θυμάμαι την μητέρα μου -που εργαζόταν στην τότε ΣΠΑΠ, να διηγείται για τις ολονύχτιες διαδρομές των φορτηγών τραίνων, όπου τα βαγόνια ερμητικά κλειδωμένα με τις σιδερένιες μπάρες και τις πελώριες κλειδαριές, πηγαινο-έρχονταν Καλάβρυτα-Διακοφτό-Αίγιο-Πάτρα- σταματούσαν πολλές φορές -λόγω διασταύρωσης στο σταθμό Βαλιμητίκων- κι ο Θεός ξέρει από πού και πώς διοχέτευαν τα μεγάλα κιβώτια με τους ατίμητους θησαυρούς του Μεγάλου Σπηλαίου, της Αγίας Λαύρας, και άλλων μοναστηριών της Επαρχίας Καλαβρύτων κι Αιγιαλείας...

Αχ! Αυτοί οι πόλεμοι! που... τους ξεχνάμε

(για χατήρι τίνος; και... πάλι "φτου κι απ' την αρχή;!!!")

Μετά από τις αξιοπρόσεχτες και σύντομες (!) ομιλίες, η εκδήλωση έκλεισε με το αναμενόμενο ενδιαφέρον στο βραβευμένο θεατρικό: "ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΘΥΣΙΑ" , αναφορικά για την ηρωική απόφαση του εύζωνα-φρουρού Κωνσταντίνου Κουκίδη, ο οποίος, είμαι σίγουρη (!), θα... δάκρυσε μαζί μας αυτό το βράδυ της Κυριακής: 11 Οκτωβρίου, 2009...

Θέμα του έργου: Στοιχεία της ιστορίας και συναίσθημα αποδίδει μια κυρία των 80-82 ετών, συμμαθήτρια του Κώστα Κουκίδη, φίλη της καρδιάς των τρυφερών χρόνων, όπου έφερε στην επιφάνεια τα μεγαλειώδη συναισθήματα αυτού του λεβέντη ήρωα από τα μαθητικά του χρόνια, για να τα παρουσιάσει σε παρόμοια επαίτειο, μέσω του μοναδικού κειμηλίου που κατέχει: ένα γράμμα-έκθεση από το σχολείο τους, όπως και την σημαία όπου κρατούσε σαν αριστούχος σημαιοφόρος, στις τότε παρελάσεις...

Η κυρία Ηλέκτρα Μαμινάκη, στον δύσκολο ρόλο της 80-χρονης κι ακόμα ερωτευμένης με τον Κώστα Κουκίδη, στηρίχθηκε στο ασημί μπαστούνι της για να υψώσει κορμί και όραμα, να ενώσει παρελθόν και μέλλον, κατασυγκινώντας το κοινό, σ' ένα ευτυχισμένο "πάντρεμα" με την λεπτεπίλεπτη πτυχιούχο της υποκριτικής Ιωάννα Χαστά, στο ρόλο της φοιτήτριας, και να γεμίσει υπερηφάνεια την γράφουσα για την ευτυχισμένη στιγμή της πετυχημένης απόδοσης του έργου.

Δεν είναι μόνο να γράφεις. Είναι και να βλέπεις τα λόγια σου να παίρνουν σάρκα και οστά...

να τυπώνουν μια σελίδα μνήμης στο μυαλό των ανθρώπων... να σε κάνουν να προχωρείς στο σκοτεινό διάδρομο της σκέψης μ' ένα κερί ως που να πλησιάσεις και πάλι το φως...

Ήδη, γνωρίζετε ότι αγαπώ και τα λουλούδια...

Το άλικο φθινοπωριάτικο κρίνο, πάρα-πάνω, είναι το φιλί που σας αφιερώνω σε όλους, μα όλους που ακόμη μ' έχετε Φίλη σας.

Γεια σας, προς το παρόν,

Υιώτα

του ... ευτυχισμένου Ηλίανθου,

Αστοριανή

Ν.Υ.

Το μονόπρακτο "ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΘΥΣΙΑ" θα το βρείτε εδώ: