30 Μαρ 2010

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ... ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ


ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΑΣΗΣ


* Ξεχωριστό

Αφιέρωμα κι Ευχές

σ' όλες και όλους

όπου άφησαν την αγάπη τους

σ' αυτή την Ιστοσελίδα:*


Το σώμα Σου δεν δύναμαι ν' αγγίξω, Χριστέ,

ούτε την λαμπρότητα της ανόδου Σου ν' ατενίσω.

Ήλιος ο φωτοστέφανος της Θεϊκής Σου υπόστασης,

κατάματα δε θωρείται.

Όμως, "πλασμένοι κατ' εικόνα και ομοίωσιν",

το πνεύμα υμνεί Σε.


Στην Ανάσταση, συμμετέχω τραγουδώντας την Αγάπη

με της γης τους ψιθύρους.

Στα κλαδιά της 'Ανοιξης, τη προσδοκία μπόλιασα

ν' ανθίσουν χαμόγελα στη καρδιά του χειμώνα.


Των λουλουδιών η ανάσα, θυμίαμα στα πόδια Σου.

Ευλόγησε το θρήνο, καθώς καθισμένος στο Θρόνο της Αγιοσύνης,

ακούς τα παιδιά να προσεύχονται.

Άρρηκτο σύμβολο ευσπλαχνίας ο χιτώνας Σου, αμαρτήματα τυλίγει.

Τ' αστέρια, τρεμουλιαστές ψυχές στο άπειρο,

καντίλια ανάβουν σε όσους έσβησαν χωρίς να ζήσουν,

σε όσους έζησαν δίχως τη Χάρη σου.


Στους καιρούς της δικής μας ανάτασης,

η ψυχή υπερυψούται.


Τα μάτια που λάτρεψαν τη Γέννηση,

σκοτείνιασαν στη Σταύρωση και την Ταφή

μα θαμπώθηκαν στην Ανάσταση.


Στου νου την ανάταση

μείνε μαζί μας,

Κύριε!


Να έχετε Αγάπη κι Ελπίδα στη ψυχή σας,

με υγεία κι εμπνεύσεις

για μια πραγματική ανάταση!


Σας ευχαριστώ

Υιώτα

και Δημήτρης








27 Μαρ 2010

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ, ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!


Από τη λάμψη των ματιών της αθωότητας
έρχεται η Ανάσταση!
Εμείς,
ας ανοίξουμε την καρδιά και το νου
να την δεχτούμε!

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
ΣΕ ΌΛΟΥς!

Πάντα με την ΑΓΑΠΗ,

και την ελπίδα,

Υιώτα
και
Δημήτρης

23 Μαρ 2010

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ....ΧΑΡΑ

Ανοιχτά μυστικά
χρώματα ίριδας
ελπίδα μυριόχρωμη
καρδιά να ξεχειλίζει χαμόγελα...

Η Άνοιξη γενναιόδωρη, να ξεχειλίζει καλούδια...

Αρκεί να υπάρχουν μάτια να την θωρούν, κι αισθήσεις να απολαμβάνουν την ομορφιά της...

(Αυτή τη ανάρτηση, την υποσχέθηκα σε μια νέα, άγνωστη φίλη:

"τη Χειμωνιάτικη Λιακάδα".

Δεν μου είπε ποια είναι, δεν πειράζει, μα το χαμόγελο τής καρδιάς της, έγινε

"λιακάδα" στον χειμώνα που ...ξεψυχούσε και μεταμορφώθηκε σε Άνοιξη!

Είναι το γελαστό ¨Ευχαριστώ" μου )

Η ΛΕΥ'ΚΑ

Τί να υμνήσω για τη λεύκα που στέκεται υψιτενής, δεσπόζουσα,

μεγαλόπρεπα στον περιγυρό της και πέρα...

πέρα απ' τον ορίζοντα

όπου τα μάτια μας αντέχουν το φως να ενδύονται δίχως να διεισδύουν το ατέρμονο βάθος...

Είναι το φως εκείνο,

όπου έκαστο φύλλο έχει αφομοιώσει την προσμονή,

όπου κάθε κλαδί έχει απομυζίσει κάθε περηφάνεια,

κάθε θρύλο, αληθινό και μη...

Εκείνο το ύψος,

το ταπεινό, το ευλύγιστο,

που στέκει εκεί και λικνίζεται, συνομιλώντας με άγριους αγέρηδες,

με δροσερούς μαϊστρους,

όπου συνδιαλέγεται μ' όλα τα πτερωτά που αγγίζουν το εύρος του,

κι εκείνα -τα πιο τυχερά- που χτίζουν φωλιά διαιώνισης στα πελώρια δάχτυλά της...

Είναι η λεύκα με τον ψηφιδωτό κορμό,

με τα δαχτυλίδια των εποχών στα σπλάχνα της,

με τα σημαδεμένα χνάρια στις ρίζες της,

με τ' απαράμιλλα έργα Τέχνης στο ιστορικό της...

Η λεύκα,

το δέντρο που ψηλώνει κι αντέχει σε κάθε θύελλα,

υπόχρεο να διηγηθεί, κάτω απ' το φλογερό χαμόγελο του Ήλιου ότι

το δέντρο της φυλής μας δεν έχει τέλος,

αφού είναι ο ίδιος ό Ήλιος!

Υιώτα

Καλή Άνοιξη, λοιπόν,

κι από τώρα, σε ΟΛΟΥΣ: Καλή Ανάσταση!

Υιώτα και Δημήτρης