Friedrich von Schiller, 1759 -1805

Friedrich von Schiller

(Γερμανός ποιητής, δραματουργός, ιστορικός και κριτικός (1759 - 1805)

Φίλοι καλοί κι αγαπημένοι, 

μου έστειλαν χθες, 

το περίπου διακοσάχρονο ποίημα του Σίλλερ,

τονοτικό στην ... μεγάλη απουσία μου από την Ελλάδα...!!!

-Πάντα μας φθονούσαν και μας ζήλευαν! Πάντα τους είμαστε καρφί στο μάτι. Εμείς, που φτιάχναμε αγάλματα, Τέχνη, τότε που ο "βορράς" σκαρφάλωνε στα δέντρα...  !!!"

- ΣΤΟΠ!!! αρκετά! απάντησα εκνευρισμένη...

-Γιατί; με διέκοψε! Εδώ δεν γεννήθηκες; 

΄Επαψες να είσαι ελληνίδα;;;;

-ΕΜΕΝΑ το λες;! Εμένα;

Ηταν μια από κείνες τις φιλικές θύελλες που δεν ξέρεις αν πρέπει να κλείσεις τα αυτιά ή το ...στόμα και να συμφωνείς!

Να συμφωνώ, όμως, σε ΤΙ!

-Θυμήσου για ποιό λόγο αποφάσισα να "πάρω τα μάτια μου" και να φύγω! της απάντησα. Θυμήσου ότι είχα όλα τα εφόδια να μείνω εκεί, και να σταδιοδρομήσω! Θυμήσου ότι με το να μένω αμέτοχη στα πολιτικά, να αγνοώ τις έχθρες, και να απέχω... βρήκα χειρότερο μπελά με τις πισόπλατες μαχεριές... Εσύ, τουλάχιστον, δεν θάπρεπε να μου μιλάς έτσι, 

τώρα που σας στρίμωξαν οι "εξυπνοι"... 

έχω κι εγώ οικογένεια, πίσω, 

κι εδώ ΔΕΝ είναι καλύτερα... δεν σας τα λένε...

Τσίριζα!

Βροντόφωνος ο Δημήτρης: 

- ΚΛΕΙΣΤΟ! διέταξε. Σε πήραν για να τους σκουπίσουμε τα δάκρυα; Αυτοί έχουν. Άλλοι είναι οι πεινασμένοι. ΚΛΕΙΣΤΟ!

-Θα τα ξαναπούμε. Ο Θεός βοηθός. Σας αφήνω τώρα.

Έκλεισα το τηλέφωνο. Μόνο που δεν έκλαιγα από την πολυετή αναστάτωση,

κι από την πεντάλεπτη αντίδραση...

Δεν ξέρω αν έχω δίκιο ή άδικο. Δεν ξέρω ΤΙ μυαλό κυβερνούσαν κι ακόμη κυβερνούν όλοι...

Ένα διαπιστώνεται.

 Ότι ο Ελληνας, εκτός πατρίδας, εκτός ορισμένων εξαιρέσεων, 

είναι πράγματι Καλός Έλληνας.

Καλή Εβδομάδα, Φίλες και Φίλοι μου.

Να είστε δυνατοί.

Πάντα με την αγάπη,

Υιώτα

HAPPY FATHER'S DAY, for my PAPPOU, and for my DAD !

Xρόνια Πολλά, Παππού μου!

Χρόνια Πολλά

Πατερούλη μου!

Σας αγαπώ!

Παναγιώτης-Δημτράκης

Είθε οι ευχές των αθώων να συνοδεύουν τους αγαπημένους τους!

Πάντα με την Αγάπη:

΄Εμπυ, Άντζυ, και Πι-Τζέυ.

Μαζί τους κι εμείς,

 ευχόμαστε σε ΟΛΟΥΣ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

με 

πολύτιμες αναμνήσεις για κείνους που μας βλέπουν από ψηλά!

Ευχές κοντινές και μακρινές...

Υιώτα

ΘΕΑΝΩ ΜΑΡΓΑΡΗ, 24 χρόνια πέρασαν...

Καλή εβδομάδα, Φίλες και Φίλοι μου! 
Ψάχνοντας σε συρτάρια και κιβώτια... θεέ μου τί ανακάλυψα!
Είμαι πολύ συγκινημένη με τις ανανεωμένες θύμησες... που θα μου επιτρέψετε να τις βάλω σε μεγένθυση ώστε να τις διαβάσετε δίχως να επαναλαμβάνομαι...:

*Δημοσιεύθηκε στον Εθνικό Κήρυκα Νέας

 Υόρκης (Σάββατο-Κυριακή 

2-3  Νοεμβρίου 1991, σελίδα 8, πλαισιωμένο

 με το κείμενο-επικήδειο του Δρος ΦΩΤΙΟΥ

 Κ. ΛΙΤΣΑ, Καθηγητή Πανεπιστημίου,

ΣΙΚΑΓΟ. Έγραφε για την Θεανώ που

 γνώριζε πολύ κλειστά: «Σεμνή, 

παραδομένη 

μέσα στον κόσμο του μετανάστη και 

 της ξενητιάς του Σικάγου που και η ίδια 

έζησε,

 η Θεανώ Μάργαρη ήταν ίσως η καλύτερη

 επωδός του δράματος και του μεγαλείου

 του ξεριζωμού. Τραγούδησε με το λόγο της

 τον πόνο, το διχασμό και την έξαρση που

 νιώθει κάθε Έλληνας στα

 ξένα»… 

 Προσωπικά, δεν γνώρισα την Θεανώ

 Μάργαρη. Τελευταία μιλούσαμε στο

 τηλέφωνο, με την άνεση και την

 αυτοπεποίθηση της τεράστιας πείρας της: 

«-...έχω γράψει κι εγώ θεατρικά, χρόνια πριν

 ανεβάσαμε ένα, τίποτα, χαμένος κόπος…

 Ποίηση, δεν έγραψα…» κ.α. μου έλεγε...

 Θησαυρός μου:

 από τα ελάχιστα του πρώτου βιβλίου της

 «Η Ευτυχία και άλλα διηγήματα»,1939,

 όπου κιβώτια γεμάτα έμεναν αζήτητα, «- τα

 πέταξα στο φούρνο, να μη τα βλέπω…

 ελάχιστα βρέθηκαν ξεχασμένα στο

 πατάρι…σου στέλνω ένα, να με θυμάσαι. 

Και… να γράφεις,

                    για σένα, άσε τους άλλους…

 αυτή θα είναι η

 δική σου ευτυχία».

Δυο χρόνια μετά, στο

 διαγωνισμό διηγήματος "Τέχνης και 

Λόγου" 

 Σικάγου,

 στην μνήμη της Θεανώς Μάργαρη, κέρδισα

 £1,000.00, άνευ συναγωνισμού, με

 πρόσκληση στο Σικάγο. 

Τίτλος: "Ο Αη-Βασίλης της Αγάπης", που 

το 

παρουσίασα 

 μετέπειτα και

 θεατρικό.

Η μεγαλύτερή μου συγκίνηση ήταν όταν στο κείμενο που της αφιέρωσε ο καθηγητής 
κ. Φώτης Λίτσας, που ποτέ δεν γνώρισα ( μετά από την Θεανώ, ΕΦΥΓΕ κι ο κ. Λίτσας)
ήταν κι ένα δικό μου ποίημα, στην Μνήμη της!
Στην συχνή αλληλογραφία που είχε με τον Δημοσιογράφο Γιώργο Αγγελίδη, (κι αυτός θα τα "λέει" μαζί τους, εκεί ψηλά...) μου διάβασε ο Γιώργος: "... μακάρι να είχαμε κι άλλους σαν την Γιώτα... "     Θυμάμαι, δεν πρόφτασα να την ευχαριστήσω και γιαυτά της τα λόγια που -ελπίζω- κάποια μέρα, όταν συνατηθούμε, να της τα πω από κοντά...
Το ποίημά μου, ξεχωριστά, για σας.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ (στην Θεανώ Παπάζογλου-Μάργαρη, 2-3/11/1991)*

Ελεύθερη, σαν τον άνεμο, η ψυχή σου θα φτερουγίζει.

Τώρα δεν θα φοβάσαι το εκτυφλωτικό φως, το πηχτό σκοτάδι, τις αποστάσεις ανάμεσα στους χώρους και τους ανθρώπους που αγάπησες. 

Οι φωτιές της Σμύρνης, τα γκρεμισμένα αγάλματα, η αλλοφροσύνη του ξεριζωμού 

δεν θα πονούν πια τα μάτια σου.

Το πνεύμα σου θα επισκεφθεί με αγάπη ό,τι γήινο γνώρισες κι όσα καλέσματα θα σου κάνουν 

αυτοί που σε γνώρισαν. 

Ανεξίκακη θα αιωρείσαι, όσες χαρές κι αν σου στέρησαν. 

Στη μεταβατική εποχή τού Φθινοπώρου, με τις αλκυονίδες μέρες και τα ινδικά καλοκαίρια

 -όπου της Άνοιξης τα λούλουδα θαρρείς ανέβηκαν στα δέντρα τα φύλλα βάφοντας 

σε χρωματικό πανηγύρι- 

η ψυχή σου θα ευφραίνεται.

Με ένα κόκκινο μαντήλι δεμένο σε γραφίδα ευαίσθητη, θα γράφεις στην ποίηση που δεν έγραψες 

και θα ανεμίζεις ευχές σε όσους μέστωσαν 

την ζήση σου, σε όσους γέμισαν τις ώρες 

της περισυλλογής σου.

Στο αιθέριο ταξίδι σου, να αγγίξεις τα σύννεφα.

Στο λευκό και πιο ανάλαφρο 

θα σε περιμένει η σκέψη μας

για το «Καλό Κατευόδιο».

Υιώτα