Η καρδιά μου. η Τσιγγάνα...

(Αγριοκερασιά. Φωτο-σύνθεση Υιώτας. Απρίλης .16)

... κοντεύει να μεσιάσει ο Ιούλιος κι ο καιρός δεν λέει να ημερώσει! Βράζει, 

σαν καζάνι που κοχλάζει, ωρύεται σαν λιοντάρι που ορμάει να δείξει την δύναμή του, βροντοφωνάζει -ειδικά τις νύχτες-

 λες και θα ξεσχίσει τον ανήσυχο ουρανό 

και να πετάξει την αδύναμη σελήνη στον Ατλαντικό...

Έτσι δείχνουν και οι... παγκόσμιες καταστάσεις ...,

έτσι γοργοχτυπάει και η καρδιά...

Είναι φορές που σφίγγω τις γροθιές,

άλλες τα χείλη,

ά! τίποτε δεν αλλάζει...

Κλείνομαι στο "καβούκι" μου

και με απλά υλικά δοκιμάζω την αντοχή μου,

δαμάζοντας το άγριο θηρίο του ανομολόγητου Φόβου...

Απόψε,

δεν ξέρω πώς μπήκα στο "Τιμής Ένεκεν"!!! που μου είχε αρχίσει η ιντερνετική Φίλη "Κατερίνα" 

το αγαπημένο "κυκλάμινο του βουνού",

και η καρδιά μου πράγματι σφίχτηκε...

Μια χρονιά ακόμη δίχως "πατρίδα",

μια εποχή ακόμη με όνειρα και αναμνήσεις,

για να συμπληρώνουν το κενό...

Εδώ,

αντιγράφω

ένα αγαπημένο μου εκφραστικό δημιούργημα,

για την καρδιά...

(κι είναι από τις 3 του Νοέμβρη, 2009...)

2 Νοε 2009

Η Κ α ρ δ ι ά μ ο υ η Τ σ ι γ γ ά ν α ...

(Περίπου είκοσι χρόνια πριν, ... κοντά στο πλατανόδασος των Καλαβρύτων)

(ΈΓΡΑΦΑ τότε ...):

... νερό ασυγκράτητο μέσ' από τα δάχτυλά μου

τρέχουν οι αναμνήσεις...

Μια σπάνια φωτογραφία τσιγγάνας, στα Καλάβρυτα, 

που χαμογελάει στο 

φακό, κρυφά από τον άνδρα της...

κι ένα ποίημα,

ξεριζώνουν μικρούς ενδοιασμούς, γι' ανάρτηση...

Η καρδιά μου, αιώνια τσιγγάνα...

(πρέπει να το παραδεχτώ),

παρασύρει το νου 

και τα πάντα

γυρίζουν... γυρίζουν,

ασταμάτητα, πολλές φορές επώδυνα...

Ας είναι! Αφού περαστικοί είμαστε... προς τί η διαμαρτυρία...

Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ Η ΤΣΙΓΓΑΝΑ

Ω! Μη κοιτάζετε πλέον το βαρύ μέτωπό μου

όπ' ασήκωτο σύννεφο τη βροχή προμηνύει...

Είν' το βάρος των χρόνων που λυγίζει τους ώμους,

Είν' τα ίχνη βημάτων που σαστίσαν τους δρόμους...

Είν΄το φάσμα ονείρων όπ' ατέλειωτα μένουν

στα μεγάλα συρτάρια και το φως περιμένουν...

Μη κοιτάζετε άλλο το σκυφτό μέτωπό μου,

το θαμπώνει ο ήλιος κι ας είν' ώρα που δύει...

Το μοιράστηκ' ο χρόνος, το χαράκωσ' η θλίψη.

Μαραθώνιος το δάκρυ τη χαρά να συνθλίψει.

Όποια αγγίζω ρυτίδα, ποταμός είν' που τρέχει

την ανείπωτη πίκρα,που σφραγίδα δεν έχει...

Την ψυχή μου κοιτάξτε που ξεχνά να γεράσει

σ' ένα άγνωστο κόσμο, τραγανό σαν κεράσι...

Μ' ένα τόξο καλπάζει, με βοστρύχους λυμένους

λες κι ατίθασο άτι σ' ουρανούς μαγεμένους,

σε κορφές χιονισμένες, σε λιβάδια ανθισμένα,

σε πηγές κοιμισμένες, σ' ακρογιάλια θλιμμένα...

Την καρδιά μου κοιτάξτε, που συχνά δραπετεύει

τυλιγμένη σε φέγγος την αφή ν' αναδεύει...

Αίμα η πέννα να στάζει στο τρεμάμενο χέρι,

ασταμάτητος τζίτζικας σε καυτό καλοκαίρι...

Σαν βοριάς στροβιλίζεται στη μεγάλη αλάνα

και χορεύει, χορεύει,

παθιασμένη Τσιγγάνα...

Την ψυχή μου σας δίνω,

την καρδιά σας δωρίζω,

κι ας το ξέρω,

καμία

απ' τις δυο δεν ορίζω!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Αχ! Κατερίνα!

Κάνε καμιά προσευχή, εσύ που πιστεύεις καλλίτερα από μένα...

Τουλάχιστον να ηρεμήσει ο κόσμος,

και οι καρδιές...

Φίλες και Φίλοι μου,

καλά να περνάτε,

πάντα με την αγάπη,

Υιώτα

Η νύχτα των βεγγαλικών

( φωτο-σύνθεση Υιώτας. 3 Ιουλίου, 2016. Παραμονή 

240ής Επετείου Αμερικανικής Ανεξαρτησίας)

Η Νύχτα των βεγγαλικών

(3 Ιουλίου, 2016)

Κρατήστε λαμπερή τη νύχτα των βεγγαλικών. 

Για πάντα.

Όταν εξατμιστούν οι πολύχρωμες, φωτεινές αστραπές, 

όταν καταλαγιάσουν τα μεθυσμένα αστέρια,

όταν σωθούν οι προσωρινές εξώκοσμες εικόνες… 

όταν καθησυχάσουν τα παθιασμένα επιφωνήματα,

και τα βλέφαρα πάψουν να φτεροκοπούν σαν τρομαγμένες πεταλούδες, 

όταν το στέρνο ξεφουσκώσει από την προσωρινή ενθουσιώδη επίτευξη,

τα μάτια των παιδιών 

πάλι θα θολώσουν από τις αναθυμιάσεις 

των ανεύθυνων μέσων εξόντωσης…

Η Αδιαφορία θα πνίξει τις ανάσες τους.

Η Αποξένωση θα κυριαρχήσει στην σύντομη ζωή τους. 

Θα ακολουθήσουν δάκρυα της απώλειας. 

Θα εθιστούν σε καπνούς εγκεκριμένους, 

σε ήχους θανατερούς, σε δάκρυα 

και κραυγές οδύνης.

Τώρα,

ο Κίνδυνος δεν μπαίνει από το μισάνοιχτο παράθυρο. 

Δεν καραδοκεί να επιτεθεί στο σκοτάδι. 

Δεν χρειάζεται έλεγχο, ούτε άδεια «εξασκήσεως επαγγέλματος» …

Τον συναντάς με θράσος κι αυτοπεποίθηση στο προαύλιο του κήπου σου, 

στον εσωτερικό διάδρομο του σπιτιού σου, 

στην καρδιά του διαμερίσματός σου… 

Η εξώπορτα; άσπαστη!

Η δική σου αυτοπεποίθηση, θρύψαλα.

Μα τα παιδιά; 

Ποιος νοιάζεται για τα παιδιά;

Οι έχοντες, νομίζουν ότι τα έχουν ασφαλή. Οι μη, τα στέλνουν με μια ευχή να γυρίσουν σώα στο σπίτι! 

Κι ο Κίνδυνος, καραδοκεί! 

Με όλες τις μάσκες που φοράει. 

Με όλες τις γνωστές παραγράφους για μια νομική «εξιλέωση»…

Τα παιδιά; 

τα ευαίσθητα, που τα …ξέρουν όλα; 

που θα θέλουν όλα; 

που εμπιστεύονται τα «μούβις» που τους διδάσκουν ότι 

η βία είναι ένα ανώδυνο δίωρο, 

ότι η βόμβα είναι «ψεύτικη, ψεύτικος κι ο κρότος…»,

ο δε, Θάνατος, 

είναι μέρος της ιστορίας του έργου…;!

Ο φυσικός πόνος; 

Η αλλοφροσύνη; 

Τα αίματα; 

Ότι 

Είναι αληθοφανή, για χάρη του έργου;…!

Τα παιδιά,

αυτές οι εύπλαστες τρυφερές ψυχές, 

αυτές οι καρδιές που δεν επιθυμούν παρά μια σύντομη ιστορία αγάπης… 

ένα τραπέζι στρωμένο με καλούδια, 

ένα δωμάτιο γεμάτο καινούρια παιγνίδια…

ένα σύντομο, ζωντανό παραμύθι...,

Για αυτά τα παιδιά μιλάω… 

με το άπηχτο μυαλό.

Για τον βρόμικο κόσμο που ζουν. 

Κι για εμάς, που τον γνωρίζουμε, μα 

δεν τον διορθώνουμε…

Κρατήστε την νύχτα των βεγγαλικών, 

για πάντα.

Κρατήστε το φευγαλέο όνειρο όσο μακρύτερα γίνεται.

Για να ξενερώσουν τα παιδιά.

Κρατήστε την Ελπίδα από το χέρι 

κι ας είναι γεμάτη αγκάθια, 

με κρυφή την προσευχή…

Γκρεμίστε τα τερατόμορφα νέα είδωλα.

Αρχίστε από τα γύρω σας.

Ο Κίνδυνος δεν είναι μακριά. Είναι και για σας.

Μα εδώ,

Για τα ΠΑΙΔΙΑ λέω!

Μετά από το πρώτο βήμα, έρχεται και το δεύτερο… και το τρίτο…

ΕΜΕΙΣ κάνουμε το πρώτο βήμα!

Για το συμβόλαιο της Ζωής…

3 Ιουλίου, 2016

*********     ************     ***************

           (...μια ακόμη φωτο-σύνθεσή μου. 

               Παραμονή, 3 Ιουλίου, 2016, 

           για την 

                      Ημέρα της 240ής Αμερικανικής                                         Ανεξαρτησίας)

Φίλες και Φίλοι μου, Αγαπημένοι,

Καλό σας Μήνα!

Πάντα με την αγάπη,

Υιώτα

Tιμή για τις γυναίκες του "200-ού περιοδικού «Γυναίκα»" !!! του «Ε.Κ.», Τρίτη 2 .2016. ΑΣΤΌΡΙΑ (Λ.Ι.Σίτυ)

Tιμή για τις γυναίκες του περιοδικού «Γυναίκα» του «Ε.Κ.» (βίντεο)

ΤΕΤAΡΤΗ, ΙΟΥΝΙΟY 29, 2016 |  ΤΟΥ ΘΕΌΔΩΡΟΥ ΚΑΛΜΟΎΚΟΥ 0 ΣΧΌΛΙΟ 

(ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ από την εφημερίδα της 29ης Ιουνίου, ε.έ)

******************

Ήμουν εκεί!!!

...με την "παράνομη Πειραιώτισσα-Καλλίπολη 29"  ΕΛΙΑ μου, 

την λευκανθισμένη Πικροδάφνη μου (η ...διπλή ροζ, ήταν ακόμη

μπουμπουκιασμένη...) δώρα μας στον 101 ετών "Εθνικό Κήρυκα

Νέας Υόρκης" !!!, 

με τον Δημήτρη μου, και μερικές από τις...γνωστές σας φωτο-

συνθέσεις μου !!!

Είμαι χαρούμενη, 

ανάμεσα σε τόσες επιτυχημένες Γυναίκες της Νέας Υόρκης, και 

δεν το κρύβω!

                                                                                                                 ****************

Σχετικά

(μερική αντιγραφή από το κείμενο του κ. Καλμούκου...)

 Ειδήσεις:  (κάνετε "κλικ" για την σύνδεση)

 ή http://www.ekirikas.com/category/community/-change-remove   -------------------------------------------------------------

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Με μία σεμνή και οικογενειακή εκδήλωση που έγινε στα γραφεία του «Εθνικού Κήρυκα» στη Νέα Υόρκη τιμήθηκαν οι εκατό γυναίκες της Ομογένειας, οι οποίες κόσμησαν το μηνιαίο περιοδικό «Γυναίκα», το οποίο, ως γνωστόν είναι εξ’ ολοκλήρου αφιερωμένο στις γυναίκες.

Παρευρέθηκαν πάνω από πενήντα άτομα, πολλές τιμηθείσες γυναίκες οι οποίες είχαν έλθει με τους συζύγους και τα παιδιά τους.

Ανάμεσά τους ήταν η ομογενής εισαγγελέας του Λονγκ Αϊλαντ Νέας Υόρκης κ. Μάντλιν Σίγκα και η πολιτειακή βουλευτής Νέας Υόρκης κ.Αραβέλλα Σιμωτά. Επίσης, παρευρέθησαν η λογοτέχνης και συγγραφέας κ. Γιώτα Στρατή, η πρώην πρόεδρος της Εθνικής Φιλοπτώχου της Αρχιεπισκοπής Αμερικής κ. Αφροδίτη Σκιαδά, εκπαιδευτικοί, γιατροί, δικηγόροι, επιχειρηματίες.

...ανάμεσα στην "Ελιά" και  την "Πικροδάφνη"...

 ο ιδιοκτήτης 

του Εθνικού Κήρυκα

κ. Αντώνης Διαματάρης, δεξιά του ο κ. Καλμούκος, δίπλα η αδελφή του Αντώνη Βέτα,

η Αραβέλλα Σιμωτά, κ.ά.

Εμείς, στο βάθος, αριστερά...

 Δημήτρης, Αντώνης, Υιώτα, Θεόδωρος (Καλμούκος)

Μας πλαισιώνουν τα... συμβολικά δώρα μας στο Εθνικό Κήρυκα...

(Υγ. Οι φωτογραφίες του αγαπητού Κώστα Μπέη)

Στο τέλος της ομιλίας του κ. Διαματάρη, ο οποίος μόλις είχε

 επιστρέψει από το ταξίδι του στην Αθήνα, 

η Υιώτα Στρατή του αφιέρωσε:

"... σαν έρθεις φορτωμένος Ελλάδα

σταμάτα στο κατώφλι μου...

Μπορεί να δανειστούν λίγο γαλάζιο

τα μαύρα μάτια μου..."

και στους καλεσμένους:

" ..η Έμπνευση, είναι στο νου,

ό,τι στα χέρια η Τέχνη!"

Το συγκινημένο ακροατήριο, μαζί 

και η... ομολογία του Θεόδωρου Καλμούκου... 

και των επισκεπτών από Βοστώνη, 

έκαναν και τα δικά μου "μαύρα" μάτια να δακρύσουν...

Η δεξίωση, υπέροχη.

Οι κυρίες Βέτα, Αιμιλία, Πένυ, κ.ά. υπέροχες, ως πάντοτε.

Με το "ρόδο της καρδιάς μας"

ο Δημήτρης και η...Υιώτα

σας ευχαριστούν!

(φωτο-σύνθεση Υιώτας. 2016)

Σας φιλώ,

Υιώτα