Στο ξεψύχισμα του Μάη

                                                        (με την αγαπημένη μου Λυγαριά)

         ΣΚΕΨΕΙΣ κι αποσπάσματα από το δίγλωσσο 

"ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΟΧΘΗ", Αθήνα, "Δρυμός/1986, σελ. 32, 34)

******************************

                             ***************************************

Η φωνή μου;

Ακόμη μια φωνή πίσω απ' τα χείλη ...

Πάλι καλά που αναγνωρίζουν την φωνή μου !

*******

Διέγραψα την Διαίρεση. Την παλάμη ύψωσα 

στην κατανόηση

και τα δάκτυλα γέμισαν πουλιά.

*******

... σε ταπεινούς συμβιβασμούς

ζωή μη χαραμίσεις.

*******

Αντίδωρο.

Τί είναι αυτό? Ξεχάστηκε η γεύση στο στόμα που αμέλησε

το "Ωσαννά" να ψάλλει.

*******

Τότε,

ήμουν μια καρδιά γεμάτη καρδιές .

Τώρα, μισή καρδιά, πίκρα και μέλι.

*******

Οι ποιητές, και τα παιδιά ίδιο Θεό πιστεύουν.

*******

Χρειάζεται η προσέγγιση τον τρόπο της.

Χρειάζεται η αφή την Τεχνική της ...

*******

Μετανάστες: αβοήθητοι σπορείς σε δανεική πατρίδα.

*******

... πού να νοιαστείς στην ξενητειά γι΄αστέρια της Πατρίδας.

*******

Δεν αγωνίζομαι για με. Την νύχτα πολεμάω.

Δεν είναι οι λέξεις αρκετές το μήνυμα να σπείρουν.

Μυλόπετρες χρειάζονται σ΄ακούραστο λιοτρίβι,

να στάζει ιδρώτα ο καυμός, και η ανέχεια λάδι ...  

*******

Ολημερίς μεταμορφώνομαι πέτρα ζεστή, βράχος αγέρωχος, 

για τα Παιδιά,

στην Άλλη Όχθη.

*******

Για μας, Πατρίδα απόμεινε ένα κομμάτι πόνος

στου χάρτη το περίγραμμα, και τούτη η Γη

-δική μας γη- δευτεροαγαπημένη ...

************************

                                         ****************************   

Πάντα με την αγάπη μου, Υιώτα.                    

Πήρε τον Πατέρα του στο Μπάνιο και άρχισε να του Πλένει

 

ΠΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

                                        (Αντιγραφή από την εκλεκτή Ιστοσελίδα της ΚΥΚΛΑΜΙΝΑΣ)
Παρασκευή 27 Μαΐου 2022

Πήρε τον Πατέρα του στο Μπάνιο και άρχισε να του Πλένει

τα χέρια. Τότε συνειδητοποίησε ΚΑΤΙ το Συγκλονιστικό!

 (Συν κι άλλα.)

***

Ένας νεαρός άντρας ήθελε να πάρει μία σημαντική θέση 

σε μία μεγάλη εταιρία εκτυπώσεων. Είχε περάσει την 

αρχική συνέντευξη και τώρα θα γνώριζε τον διευθυντή 

για την τελική συνέντευξη.

Όταν εκείνος είδε το βιογραφικό του, τον ρώτησε:

– Έχεις πάρει υποτροφία;

– Όχι

– Ο πατέρας σου πλήρωσε τις σπουδές σου;

– Ναι.

– Που δουλεύει ο πατέρας σου;

– Ο πατέρας μου είναι σιδηρουργός.

Ο διευθυντής ζήτησε τότε από τον νεαρό άντρα να 

του δείξει τα χέρια του. Εκείνος του τα έδειξε και ήταν πολύ

μαλακά και τέλεια.

– Έχεις βοηθήσει ποτέ τον πατέρα σου στην δουλειά;

– Όχι, οι γονείς μου πάντα ήθελαν να σπουδάσω και να 

διαβάζω περισσότερα βιβλία. Εκτός απ’αυτό, είναι πολύ 

καλύτερος από μένα στην δουλειά του.

Τότε, ο διευθυντής είπε:

– Θέλω να κάνεις κάτι. Όταν θα πας σπίτι, θέλω να πλύνεις

τα χέρια του πατέρα σου και μετά να έρθεις να με δεις ξανά

αύριο το πρωί.

Ο νεαρός ένιωσε πως είχε καλές ελπίδες να πάρει την 

δουλειά. Όταν γύρισε σπίτι, ζήτησε από τον πατέρα του να

τον αφήσει να του πλύνει τα χέρια. 

Εκείνος ένιωσε παράξενα αλλά συμφώνησε να τον αφήσει.

Ο νεαρός έπλυνε τα χέρια του και ήταν η πρώτη φορά που παρατήρησε πως ήταν πολύ κουρασμένα και γεμάτα ουλές

. Κάποιες μελανιές ήταν τόσο βαθιές που πονούσε πολύ 

όταν τις ακουμπούσε.

Τότε ήταν η πρώτη φορά που κατάλαβε ο νεαρός πώς ήταν

για τον πατέρα του να δουλεύει κάθε μέρα για να πληρώσει

τις σπουδές του. Οι μελανιές και οι ουλές ήταν το τίμημα 

που είχε πληρώσει ο πατέρας του για την μόρφωση και το

μέλλον των παιδιών του. 

Αφού του έπλυνε τα χέρια, τον βοήθησε να καθαρίσει το εργαστήριο.

Την επόμενη μέρα, ο νεαρός επέστρεψε στο γραφείο του 

διευθυντή. Ο διευθυντής παρατήρησε τα δάκρυα στα μάτια

του νεαρού και τον ρώτησε

– Μπορείς να μου πεις τι έκανες και τι έμαθες χτες 

στο σπίτι σου;

– Έπλυνα τα χέρια του πατέρα μου και όταν τελείωσα 

έκατσα και καθάρισα το εργαστήριό του.

Τώρα μπορώ να καταλάβω και να αναγνωρίσω πως 

χωρίς τους γονείς μου δεν θα ήμουν αυτός που είμαι 

σήμερα. Βοηθώντας τον πατέρα μου, κατάλαβα πόσο 

δύσκολο είναι να κάνω κάτι δικό μου. Εκτιμάω 

πολύ περισσότερο τώρα την αξία του να βοηθάς την 

οικογένειά σου.

Ο διευθυντής είπε:

– Αυτό είναι που ψάχνω στο προσωπικό μου. Θέλω 

κάποιον που να μπορεί να εκτιμήσει την βοήθεια 

των άλλων, κάποιον που να μπορεί να καταλάβει 

τις δυσκολίες που περνάνε οι άλλοι, 

κάποιον που να μην σκέφτεται μόνο τα χρήματα. 

Προσλαμβάνεσαι.

.......

Ένα παιδί που έχει κακομάθει και είχε πάντα αυτό που 

ήθελε, θα αναπτύξει την νοοτροπία πως όλα του ανήκουν 

και πως ο εαυτός του είναι πάνω απ’όλα. 

Εάν είμαστε αυτού του τύποι οι γονείς, τελικά δείχνουμε 

την αγάπη μας ή καταστρέφουμε τα παιδιά μας;

Μπορείτε να δώσετε στο παιδί σας μεγάλο σπίτι, καλό 

φαγητό, μαθήματα, χρόνο να διασκεδάσει, αλλά όταν 

πλένετε το πάτωμα ή βάφετε τον τοίχο, σας παρακαλώ 

δώστε του και αυτή την εμπειρία. Μετά το φαγητό, βάλτε τα

 να πλύνουν τα πιάτα μαζί με τα αδέρφια τους.

Όσο πλούσιοι και να είστε, τα παιδιά σας πρέπει να 

καταλάβουν. 

Το πιο σημαντικό πράγμα είναι να μάθουν να εκτιμούν τις προσπάθειες των άλλων και να μάθουν να συνεργάζονται 

για να πετύχουν τον σκοπό τους.

Η άποψή σας;

***

ΠΗΓΗ

***

Σχόλιο: Το θυμόμουνα αυτό το άρθρο, κι αφού έτυχε και το

πέτυχα σήμερα, δεν θα το αφήσω να μου φύγει! 

Θα το κρατήσω μαζί με κάποια άλλα που θυμάμαι συχνά, 

με αφορμή συζητήσεις με γονείς, με παιδιά και βλέποντας

πολλά γερόντια σε κλινικές και γηροκομεία και έχοντας και η ίδια παιδιά, που καταλαβαίνω μεν τις ανασφάλειές τους λόγω 

εποχής, μα εύκολα κρίνουν τα λάθη των γονιών, 

ξεχνώντας όμως πως εμείς δώσαμε παραπάνω απ' ότι 

είχαμε, 

γιατί στερηθήκαμε, κι αυτό ήταν το μεγαλύτερό μας λάθος! 

Τα πολυμορφώσαμε κι η ψυχολογία λένε πως "λέει":

"Παιδικά χρόνια και παιδικά τραύματα, 

τοξικοί γονείς, κ.λ.π."

Είθε να μη δούνε παιδικά τραύματα, σαν τα δικά μας ή 

των μεγαλυτέρων μας!...

(Να φέρω και το άλλο):

"Τι είναι αυτό;" (Η ταινία)

***

Θυμάμαι και το άλλο που κάποτε διάβασα.

Μια μαμά κόβει μια κουβέρτα στα δυο και την δίνει στον 

μικρό γιο της, να τα πάει στο υπόγειο που μένει 

ο παππούς.

Γυρίζει ο μικρός και φέρνει πίσω το ένα κομμάτι.

"Γιατί το έφερες πίσω το ένα;" τον ρωτάει.

"Για να την έχω να σε σκεπάσω στα γεράματα, όταν θα την χρειαστείς, μαμά!"

***

Συμπέρασμα:

Νέοι πονεμένοι και αδικημένοι απ' την δύσκολη εποχή 

που ζούμε, μην ξεσπάτε τον θυμό σας στους γονείς σας 

ή παππούδες.

 Δείξ' τε τους την αγάπη σας, τώρα που τους έχετε, γιατί 

τα "τραύματα" που θα σας μείνουν όταν Φύγουν, 

θα είναι πραγματικά και επίπονα. 

 

VETERANS  DAY,  VIRGINIA, 2022! 

Huge Success, at the Ball in Stafford, Virginia,

where my first daughter lives with her Family.

It reminded me (more than twenty years ago, in Astoria, NY) 

her crowning "Miss Greek Independence", 

all the pride and the happiness...  

the Greek Parade in the iconic Fifth Ave. ...  

the Dinner-Dance in the Crystal Palace (that does not exist anymore...)  -where the handsome Euzones  were sitting  in a circle clapping hands for her father's beautifully performed zeibekiko  ...  

Times where Life looked promising ... 

what memories!!!

I Thank God firstly, and Fate that has rewarded me with more special events in my life!

I share this with all of you, my Friends. 

I needed that in my recent loneliness... My dear husband, through the cloudy sky, I am sure must be happy too.

With greetings and Love,

From Long Island, NY